ตอนที่ 30: กะทะเทพ

## หนึ่งเดือนหลังพญากล้วยตานีตาย

ป้ายไม้เขียนด้วยมือห้อยอยู่หน้าตึกแถวชั้นเดียวริมถนนพหลโยธิน ตัวหนังสือเขียนด้วยสีแดง ขอบไม่ค่อยเรียบ แต่อ่านออกชัดเจน

ร้านกะทะเทพ

ข้าวราดแกง · ตามสั่ง · กล้วยทอด

เปิดทุกวัน 7.00-19.00

---

ตึกแถวนี้เคยเป็นร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ กล้วยขอยืมจากเจ้าของที่ตื่นจากซอมบี้ — ลุงชายวัยห้าสิบที่ยังเดินเซๆ ไม่จำอะไรมากนัก แต่จำได้ว่าร้านนี้เป็นของตัวเอง กล้วยทำข้าวต้มให้ลุงกินสามวันจนลุงจำลูกเมียได้ ลุงบอก "เอาไปทำอะไรก็ได้ ไม่ใช้แล้ว"

ครัวข้างในเรียบง่าย เตาแก๊สสองหัว (ยืมจากค่ายครูแดง) โต๊ะสแตนเลสสำหรับเตรียมอาหาร ชั้นวางเครื่องปรุง ตู้เย็นเก่าที่เพิ่งซ่อมเสร็จ (ช่างไฟฟ้าในค่ายช่วยซ่อมให้) อ่างล้างจาน ถังแก๊สสองถัง

และบนเตา — กะทะเทพ

กะทะเหล็กหล่อเก่าแก่หลายร้อยปี สีดำมันวาว อักษรโบราณจางจนแทบมองไม่เห็นจารึกอยู่ที่ก้นกะทะ ข้างๆ คือตะหลิวเทพ พาดพิงไว้บนตะขอ

ดูเหมือนเครื่องครัวธรรมดา

แต่ทุกครั้งที่ไฟลุกใต้กะทะ ถ้ามองดีๆ จะเห็นแสงขาวอมทองเรืองอ่อนๆ จากอักษรบนก้นกะทะ แสงที่ทำให้อาหารทุกจาน อร่อย กว่าที่ควรจะเป็น

---

เช้าวันเสาร์ กล้วยตื่นตีห้า เหมือนทุกวัน

ล้างหน้า ผูกผ้ากันเปื้อน ผ้ากันเปื้อนสีขาวมีลายกล้วยหอมที่เปิ้ลสั่งทำให้ ("ทำแบรนด์ให้ร้าน!") จัดครัว ล้างผัก หุงข้าว ตั้งน้ำซุป

ประตูหน้าร้านเปิดตอนเจ็ดโมง ลูกค้ากลุ่มแรกรออยู่แล้ว

"พี่กล้วย! วันนี้มีแกงเขียวหวานไหม!" เด็กชายวัยสิบขวบ — คนเดิมที่ตื่นจากซอมบี้ริมถนนพหลโยธินเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้แก้มเริ่มมีเนื้อ ผิวสีปกติ ยิ้มกว้าง "แม่บอกแกงเขียวหวานพี่กล้วยอร่อยที่สุด!"

"มีจ้ะ เดี๋ยวทำให้ นั่งรอก่อนนะ"

ลูกค้าทยอยเข้า ส่วนใหญ่เป็นคนในย่าน — อดีตซอมบี้ที่ตื่นจากฝันร้ายแล้วกำลังหัดมีชีวิตอีกครั้ง บางคนมาทุกวัน ไม่ใช่เพราะหิว (อาหารมีแจกหลายจุดแล้ว) แต่เพราะอาหารจากกะทะเทพ รักษา ไม่ใช่รักษาเชื้อ เพราะเชื้อตายไปแล้ว แต่รักษา บางอย่าง ข้างใน

คนที่กินอาหารจากกะทะเทพจำอดีตได้ชัดขึ้น หลับสบายขึ้น ฝันร้ายน้อยลง

ใบตองบอกว่าอาจเป็นผลข้างเคียงของไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยล้างเศษเชื้อราที่เหลือในสมอง

กล้วยบอกว่าอาจเป็นเพราะอาหารอร่อยก็ได้

---

โมโม่กามะมาถึงเจ็ดโมงครึ่ง เหมือนทุกเช้า

เขาเข้าครัว ไม่ต้องสั่ง หยิบมีด เริ่มหั่นผัก แครอทเฉียง สี่สิบห้าองศา กระเทียมสับละเอียด พริกหั่นบาง ต้นหอมซอย

มือของนักวิทยาศาสตร์ที่เคยใช้จับมีดผ่าตัด ตอนนี้ใช้หั่นผัก ทำได้ดีพอๆ กัน

"ลุงวันนี้มีข่าว" กล้วยพูดระหว่างผัดแกง

"อะไร"

"เปิ้ลจะปล่อยสารคดีวันนี้ ช่วงบ่าย"

โมโม่กามะหยุดหั่น

"สารคดีที่ถ่ายมาตั้งแต่วันแรก?"

"ใช่ ยี่สิบสามวันตั้งแต่โลกพังจนพญากล้วยตานีตาย ตัดต่อเสร็จเมื่อวานซืน เปิ้ลไม่ได้นอนสามวัน"

"...ข้าอยู่ในนั้นด้วยไหม"

"อยู่ เปิ้ลถ่ายทุกอย่าง ตั้งแต่ตอนสู้ที่ลานหิน ตอนตื่นขึ้นมา ตอนกินข้าวต้มคำแรก ทุกอย่าง"

โมโม่กามะเงียบ

"ดี" เขาพูดเบา แล้วกลับไปหั่นผัก

---

เปิ้ลมาถึงตอนเที่ยง หน้าตาเหนื่อยแต่ตาเป็นประกาย

"ปล่อยแล้ว!" เขาตะโกนตั้งแต่หน้าร้าน "ลงยูทูบเมื่อชั่วโมงที่แล้ว!"

"แล้วยังไง" กล้วยถาม ตักข้าวราดแกงให้ลูกค้า

เปิ้ลเปิดมือถือ เน็ตที่เพิ่งกลับมาช้ามาก แต่ตัวเลขบนหน้าจอชัดเจน

"สองแสนวิว" เปิ้ลพูด เสียงสั่น "สองชั่วโมง สองแสนวิว"

"เยอะไหม"

"พี่กล้วย สองแสนในสองชั่วโมง — ตอนที่เน็ตยังกระปริดกระปรอย มีคนใช้อินเทอร์เน็ตได้แค่บางส่วนของประเทศ — สองแสนคือ เยอะมาก ถ้าเน็ตกลับเต็มที่ ล้านวิวภายในวัน ผมว่า..."

เขามองหน้าจอ

"คอมเมนต์เต็ม" เสียงเขาเปลี่ยน สั่นหนัก "คนจากทั่วประเทศ ทั่วโลก ถามว่าเป็นเรื่องจริงไหม ว่ามีคนรอดจริงไหม ว่า... ว่าขอบคุณ"

เปิ้ลเช็ดน้ำตาเร็วๆ

"ผมตั้งชื่อว่า กล้วยทอดเทพ: 23 วันที่โลกพัง และข้าวหนึ่งจานที่ช่วยโลกไว้"

"ชื่อยาว" ใบตองพูดจากมุมร้าน เธอนั่งอยู่โต๊ะมุมกับแล็ปท็อปเก่าที่ทหารส่งมาให้ หน้าจอเต็มไปด้วยกราฟและข้อมูล "แต่เข้าใจง่าย"

"ใบตอง ดูด้วยสิ"

"ฉันดูแล้ว ตอนตีสาม เปิ้ลส่งลิงก์มาก่อนปล่อย" ใบตองดันแว่นขึ้น "ตัดต่อดี เล่าได้ครบ ไม่ dramatic เกินไป ข้อเท็จจริงถูกต้อง ยกเว้นตอนที่บอกว่าฉัน 'หน้าเย็นแต่ใจร้อน' ฉันไม่ได้ใจร้อน"

"พี่ตองร้องไห้สองรอบในสารคดี" เปิ้ลยิ้ม

"เพราะสปอร์ระคายตา"

"ครั้งที่สองไม่มีสปอร์"

ใบตองไม่ตอบ หันไปดูแล็ปท็อปต่อ

---

บ่ายวันนั้น ลูกค้าเยอะกว่าปกติ

ไม่ใช่คนในย่าน — มีคนจากย่านอื่น จากเขตอื่น จากต่างจังหวัดที่เพิ่งเดินทางมาถึง มาดูร้านที่อยู่ในสารคดีที่กำลังไวรัล

"นี่คือกะทะเทพจริงๆ เหรอ!" หนุ่มสาววัยยี่สิบถามตาโต มองกะทะเหล็กหล่อเก่าๆ บนเตา

"จริงค่ะ" กล้วยยิ้ม "อยากลองข้าวผัดไหม"

"ขอสองจาน!"

กล้วยผัดข้าว ตะหลิวเทพพลิกข้าวในกะทะ ไฟศักดิ์สิทธิ์เรืองอ่อนๆ ลูกค้าถ่ายวิดีโอด้วยมือถือ

"กะทะเรืองแสง!" "ดูเหมือนในสารคดีเลย!"

กล้วยยิ้มให้กล้อง ผัดข้าวต่อ

อาหารคือสิ่งที่เชื่อมคนเข้าด้วยกัน เธอคิด ย่าพูดถูก

---

ห้าโมงเย็น ร้านปิด

กล้วยล้างกะทะเทพ เช็ดแห้ง ทาน้ำมันบาง วิธีเดิมที่ย่าสอน

ใบตองเก็บแล็ปท็อปเข้ากระเป๋า "ฉันต้องกลับแล็บ ผลวิเคราะห์ล่าสุดน่าสนใจ ซากเชื้อราในดินที่ต้นกล้วยกลายพันธุ์ขึ้น มีร่องรอยว่าดินอาจจะ อุดมสมบูรณ์ กว่าดินปกติ"

"เชื้อราทำให้ดินดีขึ้น?"

"เชื้อราที่ตายแล้วกลายเป็นปุ๋ย ตลกร้ายมาก เชื้อที่ทำลายโลกตอนตาย กลายเป็นปุ๋ยชั้นดี กรุงเทพฯ อาจจะเขียวกว่าเดิมในอีกหนึ่งปี"

เธอยกมือทำท่าแล้วเจอกัน เดินออกจากร้าน

เปิ้ลนั่งอยู่โต๊ะหน้าร้าน มือถือในมือ หน้าเปื้อนยิ้ม

"ล้านวิวแล้ว" เขาพูดเบา "แปดชั่วโมง ล้านวิว สื่อต่างประเทศเริ่มติดต่อ BBC, NHK, CNN"

"เธอจะให้สัมภาษณ์ไหม"

"ต้องถามพี่กล้วยก่อน เป็นเรื่องของพี่กล้วย"

"เป็นเรื่องของพวกเราทุกคน" กล้วยพูด "ให้สัมภาษณ์ได้ แต่บอกเขาว่า — ถ้าอยากรู้เรื่องจริงๆ ให้มากินข้าวที่ร้าน"

เปิ้ลหัวเราะ ลุกขึ้น ยกมือลา เดินกลับที่พัก

---

เหลือโมโม่กามะที่ยังอยู่

เขานั่งมุมร้าน หั่นผักเตรียมไว้ให้พรุ่งนี้ เหมือนทุกเย็น

กล้วยนั่งตรงข้าม

"ลุง วันนี้จำอะไรได้อีกไหม"

โมโม่กามะหยุดหั่น

"จำได้" เขาพูดช้าๆ เลือกคำ "ข้าจำได้แล้วว่า... ชื่อจริงของข้า"

กล้วยนิ่ง

"จำได้ตอนดูสารคดีของเปิ้ล ตอนที่เห็นตัวเองในวิดีโอ ตอนที่ถูกควบคุม ดวงตาว่างเปล่า เดินเหมือนเครื่องจักร..." เขาหลับตา "ข้านึกออกว่าคนนั้นเคยมีชื่อ เคยมีชีวิต เคยมีงาน มีบ้าน มี..."

เขาเปิดตา มองกล้วย

"แต่ข้ายังไม่พร้อมจะบอก"

"ไม่ต้องรีบ"

"ไม่ใช่ไม่พร้อม..." เขาเงียบ "ข้าจำ อย่างอื่น ด้วย จำเรื่องที่ทำให้... กลัว"

เขาวางมีด

"มุนิน" เขาพูด ชื่อที่ยังทำให้สะดุ้ง แต่ไม่หนีอีกต่อไป "ข้าจำได้แล้วว่าข้าทำงานให้เธอ ก่อน ถูกควบคุม"

กล้วยนิ่ง

"ไม่ใช่ถูกบังคับตั้งแต่แรก ข้า... เลือก ทำงานกับเธอ เพราะเธอฉลาด เพราะงานวิจัยของเธอน่าทึ่ง เพราะข้าเชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนโลก"

เขากำหมัด

"ข้าไม่รู้ว่าเธอจะ เปลี่ยนโลก แบบนี้"

ความเงียบ

"ข้ายังจำไม่ได้ทั้งหมด" โมโม่กามะพูดต่อ "แต่จำได้พอจะรู้ว่า... Fungus Musaceae-X เป็นแค่ ทดลอง ข้อมูลที่เธอเก็บจากการระบาดครั้งนี้ เป็นข้อมูลที่เธอต้องการ เป็น... วิจัย ของเธอ"

"มุนินปล่อยเชื้อทั้งประเทศ เพื่อเก็บข้อมูล?"

"ข้าไม่แน่ใจ" โมโม่กามะส่ายหัว "ข้าจำเรื่องนี้ได้แค่เศษเสี้ยว มันเหมือน... เหมือนดูภาพยนตร์ที่ฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วเอามาต่อ บางชิ้นหาย บางชิ้นกลับหัว"

เขามองกล้วยตรงๆ

"แต่ข้ารู้อย่างหนึ่งแน่ๆ เธอ ยังอยู่ และเธอรู้ว่าเราทำอะไร เธอรู้ทุกอย่าง"

ลมเย็นพัดเข้าร้าน

กล้วยมองออกไปนอกหน้าต่าง ถนนพหลโยธินที่เริ่มมีรถวิ่ง มีคนเดิน มีชีวิต

"ถ้าเธอมา" กล้วยพูดเบา "ฉันจะสู้"

เธอมองกะทะเทพบนเตา

"ฉันสู้มาแล้วครั้งหนึ่ง สู้ได้อีก"

โมโม่กามะพยักหน้าช้าๆ

"ข้าจะอยู่ด้วย"

"รู้" กล้วยยิ้ม "แต่ตอนนี้ หั่นผักให้พรุ่งนี้ก่อน ลุงหั่นแครอทหมดแล้วยัง"

"...ยัง"

"งั้นหั่นต่อ"

---

โมโม่กามะกลับที่พักตอนค่ำ

กล้วยปิดร้าน ลงกลอน ปิดไฟ

เดินไปตลาดเย็นที่เพิ่งเปิดใหม่ ห่างจากร้านไม่กี่ร้อยเมตร ตลาดเล็กๆ แผงลอยสิบกว่าแผง ขายผัก ขายไข่ ขายเนื้อ

และแผงหนึ่ง ขาย กล้วย

กล้วยหอม หวีสวย สีเหลืองจัด ไม่มีจุดดำ

กล้วยยืนมองกล้วยหอม

หนึ่งเดือนก่อน เธอกินกล้วยหอมทอดเป็นอาหารเช้า แล้วโลกก็พัง

หนึ่งเดือนก่อน เธอกินกล้วยหอมที่ติดเชื้อ Fungus Musaceae-X แล้วกลายเป็นครึ่งซอมบี้

หนึ่งเดือนก่อน กล้วยหอมเปลี่ยนชีวิตเธอ

"หวีละเท่าไหร่คะ" เธอถามแม่ค้า

"สี่สิบค่ะ"

กล้วยหยิบกล้วยหอมขึ้น ดมกลิ่น

กลิ่นกล้วยหอม กลิ่นธรรมดาที่สุดในโลก

เธอยิ้ม

"เอาสองหวี"

---

กลับถึงร้าน กล้วยวางกล้วยหอมบนเคาน์เตอร์

หยิบกะทะเทพขึ้นจากที่เก็บ วางบนเตา

จุดไฟ

ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกขึ้นเรืองอ่อน สีขาวอมทอง อักษรโบราณที่ก้นกะทะเรืองแสงจาง

เทน้ำมัน รอร้อน

ปอกกล้วยหอม หั่นเป็นแว่น

วางลงในกะทะ

ฉ่า

กลิ่นกล้วยทอดลอยขึ้น

กลิ่นเดิม

กลิ่นเช้าวันแรก

กลิ่นที่ย่าทำให้กินตอนเด็ก

กลิ่นที่ช่วยชีวิตเธอ

กลิ่นที่ช่วยโลก

กล้วยทอดกล้วยในกะทะเทพ ตะหลิวพลิก ท่าเดิม ย่าสอน

กรอบ สีทอง สวย

ตักขึ้น วางบนจาน

กล้วยหยิบชิ้นหนึ่ง กัด

กรอบนอก นุ่มใน หวานพอดี

เธอเคี้ยวช้าๆ

รสชาติเดิม

รสชาติของบ้าน

รสชาติของย่า

รสชาติของชีวิตที่ดำเนินต่อไป

กล้วยยืนกินกล้วยทอดคนเดียวในร้าน แสงจากกะทะเทพส่องหน้า อุ่น

ข้างนอก กรุงเทพฯ มีชีวิต

ไฟถนนสว่าง รถวิ่ง คนเดิน

โลกไม่สมบูรณ์แบบ ยังมีแผลเป็น ยังมีซากต้นกล้วยกลายพันธุ์ตามถนน ยังมีคนที่จำอดีตไม่ได้ ยังมีคนที่สูญเสียคนรัก

แต่โลกยังอยู่

และกล้วยทอดยังอร่อยเหมือนเดิม

— จบภาค 1 —

---

---

---

## After Credit

ห้องมืด

แสงจากจอมอนิเตอร์สิบกว่าจอเป็นแสงสว่างเพียงอย่างเดียว จอทุกจอแสดงข้อมูลต่างๆ — กราฟการแพร่กระจายของเชื้อ ภาพถ่ายดาวเทียมของต้นกล้วยกลายพันธุ์ที่ตายทั่วประเทศ ข้อมูลทางพันธุกรรม ลำดับยีน สูตรเคมี

จอกลางแสดงวิดีโอจากยูทูบ

กล้วยทอดเทพ: 23 วันที่โลกพัง และข้าวหนึ่งจานที่ช่วยโลกไว้

วิดีโอแสดงใบหน้าของกล้วย — ยืนหน้าเตา กะทะเทพในมือ ยิ้ม

5,247,831 views · 2 days ago

เสียงผู้หญิง ดังขึ้นในห้องมืด

เสียงเย็น ราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ เหมือนอ่านรายงานผลวิจัย

"ดร.ทวีศักดิ์ทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว"

มือเอื้อมมากดหยุดวิดีโอ — มือที่ไม่เหมือนมือมนุษย์ปกติ ผิวมีลวดลายบางอย่างที่มองเห็นเมื่ออยู่ใกล้ ลายที่คล้ายเส้นใยเชื้อรา แต่ไม่ใช่สีเขียว — สีม่วง

"Fungus Musaceae-X ให้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว Kill switch ทำงานเร็วกว่าที่คำนวณ 12% น่าสนใจ ผลจากเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้"

มือหยิบแฟ้มข้อมูลจากโต๊ะ เปิด ข้างในมีรูปถ่าย — รูปของกล้วย ถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ไหนสักแห่ง กล้วยถือกะทะเทพเดินอยู่บนถนน

"ทายาทผู้พิทักษ์ครัว" เสียงพูด น้ำเสียงเปลี่ยน — ไม่ใช่เย็นชาอีกต่อไป เป็น สนใจ "ไม่ได้อยู่ในแผน"

แฟ้มปิด

เก้าอี้หมุน ร่างของผู้หญิงเป็นเงาดำในแสงจอมอนิเตอร์ มองไม่เห็นใบหน้า เห็นแค่โครงร่าง — ร่างบาง ผมยาว ท่านั่งตรง

มือเอื้อมไปหยิบขวดแก้วจากชั้นวางข้างโต๊ะ ขวดขนาดฝ่ามือ ปิดผนึกแน่น

ข้างในขวด เชื้อราเรืองแสง

ไม่ใช่สีเขียวเหมือน Fungus Musaceae-X

สีม่วง

สีม่วงเข้มที่เรืองแสงเหมือนหิ่งห้อย สวยงามอย่างน่ากลัว เชื้อราในขวดเคลื่อนตัวช้าๆ เหมือนมีชีวิต เหมือนรู้ว่ามีคนมอง

"แต่ไม่เป็นไร" เสียงพูด "แผนปรับได้เสมอ"

เธอวางขวดลง

หยิบมือถือขึ้น กดโทร

เสียงรอสาย ดังสามครั้ง

มีคนรับ

"สถานะ NEO BANANA" เธอพูด "เฟสหนึ่ง — สิ้นสุด ผลลัพธ์: สำเร็จ ข้อมูลครบถ้วน"

เงียบ

"เฟสสอง"

เธอมองขวดเชื้อราสีม่วง

"เริ่ม"

จอดับ

ห้องมืดสนิท

เหลือแค่แสงสีม่วงจากขวดเชื้อรา เรืองอยู่ในความมืด

เหมือนดาวดวงเดียวในท้องฟ้าที่ไม่มีแสงอื่น

---

จบภาค 1

ภาค 2 — NEO BANANA: เฟสสอง — เร็วๆ นี้