“แต่ข้าคิดว่า ในเมื่อแมวเหมียวของข้าบังเอิญไปพบเจอหมาป่าที่เห่าเหมือนสุนัขพวกนี้เข้าแล้ว… สู้พวกเราลองให้พวกมันช่วยตามหาโพรงสุนัขดูเสียเลยมิสู้? อย่างน้อย พวกมันก็ยังเห่าเป็น” มู่เหยาเสนอด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง

หลิ่วเยว่ซวน “… ”

ตั้งแต่ศิษย์น้องเล็กอุ้มแมวเหมียวไปตรวจสมองเป็นการส่วนตัว หลิ่วเยว่ซวนก็อยากจะเอ่ยปากทักท้วงอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี ครั้นเมื่อศิษย์น้องเล็กกล่าววาจาที่ชวนให้ตกตะลึงอีกครั้ง หลิ่วเยว่ซวนจึงตัดสินใจพูดตรง ๆ ออกไปเสียเลย!

หลิ่วเยว่ซวนเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์น้องเล็ก เรื่องที่หมาป่าเห่าได้นั้นประหลาดจริง แต่พวกมันก็เป็นหมาป่าจริง ๆ นะ…”

“มีเหตุผล!” เมิ่งจื่อหลีตบฝ่ามือ “อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังอยู่ในวงศ์เดียวกัน อย่างน้อยก็ยังใกล้ชิดกับสุนัขมากกว่าพวกเราเสียอีก การใช้ญาติของสุนัขตามหาโพรงสุนัข ย่อมดีกว่าพวกเราที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดกับหมาเลยสักนิด แล้วยังต้องงมหาโพรงสุนัขไปทั่วเหมือนแมลงวันหัวขาดตั้งเยอะ!”

หลิ่วเยว่ซวนถูกขัดจังหวะ คำพูดที่เหลือจึงจุกอยู่ที่ลำคอ

คำพูดของศิษย์น้องหญิงเจ็ดนั้นดูไปแปลกประหลาด แต่เมื่อพิจารณาดี ๆ กลับมีเหตุผลอย่างยิ่ง

เดิมทีหลิ่วเยว่ซวนก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหมดหนทางโต้แย้งเข้าไปใหญ่

“… ศิษย์พี่รอง ท่านว่าอย่างไร?” หลิ่วเยว่ซวนตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

“ลองถามพวกหมาป่าดู” ตงฟางหลินหันไปมองฝูงหมาป่า “ไม่รู้ว่าแมวเหมียวได้บอกพวกเจ้าหรือไม่ พวกเรามาหาพวกเจ้าก็เพื่อขอให้พวกเจ้าช่วยพวกเราตามหาโพรงสุนัข พวกเจ้าไม่ใช่สุนัข แต่ตราบใดที่หาโพรงสุนัขเจอ จะเป็นสุนัขหรือไม่ก็หาสำคัญไม่”

สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่รอง ช่างรอบรู้และคิดการณ์ไกลจริง ๆ

หลิ่วเยว่ซวนพลันกระจ่างแจ้งใจ

จริงด้วย ถามพวกหมาป่าเองก็สิ้นเรื่อง กลุ่มหมาป่าที่คิดอุบายใช้เสียงเห่าหลอกลวงผู้คนได้ คงจะเข้าใจภาษามนุษย์แล้วกระมัง…

“โฮ่ง?”

ไม่คาดคิด พวกหมาป่ากลับเอียงศีรษะมองตงฟางหลินด้วยท่าทางงุนงง ราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่ตงฟางหลินพึมพำอยู่เลยแม้แต่น้อย

หลิ่วเยว่ซวน “… ”

ดูเหมือนว่าการทดสอบอะไรพวกนี้จะไม่เหมาะกับนางเลยจริง ๆ

รอให้เรื่องราวครั้งนี้จบลง นางคงต้องตั้งใจพัฒนาฝีมือการทำอาหารต่อไปเสียแล้ว

ในขณะนั้นเอง แมวเหยากวงก็เดินออกมาอย่างโอ้อวด ยืนเด่นอยู่ตรงกลางระหว่างตงฟางหลินกับฝูงหมาป่า มันกระแอมไอเล็กน้อย จากนั้นก็แปลความให้ฝูงหมาป่าฟังว่า “เหมียว เหมียว เหมียว!”

หลังจากแปลความเสร็จ มันก็หันไปมองมู่เหยาด้วยท่าทางเหมือนกำลังรอคำชม ราวกับจะพูดว่า “ท่านดูสิ นายท่าน การแปลของข้าก็สำคัญไม่น้อยเลยใช่ไหม!”

… สำคัญบ้าอะไรกัน

มู่เหยามองไปยังฝูงหมาป่าที่ตัวสั่นเทาเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อน ไม่จำเป็นต้องใช้ภาษาสัตว์แปลความในใจของพวกมัน มู่เหยาก็พอจะเดาได้ว่าพวกมันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโพรงสุนัขเลย แถมเพิ่งจะรู้ในตอนนี้เองว่าพยัคฆ์เหยากวงเรียกพวกมันมาไม่ได้ให้แสร้งเป็นหมา แต่ให้ตามหาโพรงสุนัข ซึ่งเป็นภารกิจที่พวกมันไม่สามารถทำได้

โชคดีที่การกระทำของแมวเหยากวงทำให้ความสนใจของบรรดาศิษย์พี่ทั้งหมดไปรวมอยู่ที่ฝูงหมาป่าและแมวเหยากวง

ฉวยโอกาสนั้น มู่เหยาพลันเปล่งประกายสีม่วงเรืองรองออกมาจากดวงตา

ฝูงหมาป่าราวกับมองเห็นอะไรบางอย่าง ความหวาดกลัวพลันจางหายไปในชั่วพริบตา หมาป่าตัวผู้นำเดินออกมาข้างหน้าอย่างสง่างาม โค้งศีรษะให้ตงฟางหลินเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นอุ้งเท้าข้างหนึ่งออกมา

“เอ่อ…” ตงฟางหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำได้เพียงโบกมือให้หมาป่าตัวนั้น “… ไฮ้?”

เห็นได้ชัดว่าตงฟางหลินเข้าใจว่าการยื่นอุ้งเท้าของหมาป่าเป็นการทักทาย

สมองของหมาป่าหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง พลันมันก็คิดหาวิธีแก้ปัญหาออก

มันรีบยื่นอุ้งเท้าหน้าอีกข้างออกมา ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว แล้วชี้ไปยังนิ้วทั้งสี่ของอุ้งเท้าอีกข้าง พยายามส่งสัญญาณให้ตงฟางหลินเข้าใจว่า “นี่ไม่ใช่หนึ่งอุ้งเท้า! นี่คือสี่นิ้ว! สี่!”

“ความหมายของมันคือ...สี่?” ในที่สุดตงฟางหลินก็เข้าใจท่าทางของหมาป่า “เจ้าหมายความว่า โพรงสุนัขมีสี่แห่ง?”

“โฮ่ง! โฮ่งๆๆ!” หมาป่าพยักหน้าอย่างแรง กระดิกหางด้วยความตื่นเต้น

อา...นี่มัน...

ฝูงหมาป่าพวกนี้ ช่างสามารถนำพาพวกเราไปหาโพรงสุนัขได้จริงๆ เสียด้วย!

แม้กระบวนการจะดูพิกลพิการเกินคาด แต่ผลลัพธ์กลับราบรื่นอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกประหลาดนี้นี่...

หลิ่วเยว่ซวนตัดสินใจว่า ต่อไปนางจะต้องตั้งใจทำอาหารให้ดี การฝึกฝนที่ซับซ้อนเช่นนี้ ปล่อยให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เก่งกาจจัดการเถิด