ปืนยับยั้งพลัง ตามชื่อของมัน ถูกสร้างขึ้นเพื่อสกัดกั้นพลังเหนือธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้มีพลังพิเศษเช่นมู่เหยา

มนุษย์ถังขยะมิต้องหันกาย เพียงแค่พลิกมือก็เหนี่ยวไกปืนไปยังเบื้องหลัง—เป้าหมายคือมู่เหยา

หมายเลข 008 แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตทดลองอื่น มันคือสิ่งมีชีวิตทดลองสมบูรณ์แบบส่วนน้อย ที่ถูกนำมาทดลองตั้งแต่แรกเกิด และมีอัตราการต่อต้านต่ำอย่างยิ่ง สิ่งมีชีวิตทดลองที่เข้ากันได้ถึงเพียงนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกมันไม่เคยพบเจอเป็นครั้งที่สอง

สิ่งมีชีวิตทดลองอื่นสามารถทำลายทิ้งได้อย่างสิ้นเชิง แต่สำหรับหมายเลข 008 พวกมันจำเป็นต้องนำร่างนี้กลับไป

นี่คือเหตุผลที่มันใช้กระสุนยับยั้ง มิใช่กระสุนทำลายล้าง

กระสุนยับยั้งเข้ากลางทรวงอกของมู่เหยา ดวงตาสีประหลาดของคนผู้นั้นพลันแปรเปลี่ยน

“สังหารทุกคนที่นางใส่ใจ ทำลายพลังจิตของนาง เพียงร่างไร้จิตวิญญาณ ย่อมมิได้ส่งผลร้ายอันใดต่อพวกเรา”

นี่คือบัญชาที่มันได้รับมาก่อนหน้า

แต่มนุษย์ถังขยะหารู้ไม่ ว่าสิ่งที่มู่เหยากำลังรอคอย ก็คือช่วงเวลานี้เช่นกัน

นางรู้ดี ว่าการกลับไปของตนนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้

แต่ก่อนหน้านั้น นางต้องสังหารมันเสียก่อน จึงจะสามารถหยุดยั้งความตายของบรรดาศิษย์พี่ทั้งหลายได้

ในเสี้ยววินาทีที่สีในดวงตาของคนผู้นั้นแปรเปลี่ยน มีดบินเล่มหนึ่งกลับหวนมา ราวกับมีชีวิต พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของมัน!

“ท่านเคยกล่าวไว้ ว่าวิชาคืนชีพจากความตาย เป็นสุดยอดพลังเหนือธรรมชาติที่พวกท่านค้นพบจากร่างข้า” แม้มู่เหยาจะขยับกายมิได้ แต่ยังคงเอื้อนเอ่ย “ทว่าพลังอันน่าทึ่งนี้ก็มีกฎเกณฑ์เช่นกัน นั่นคือ กฎสามวินาที”

เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า กฎสามวินาที หมายถึง สิ่งของที่ตกลงบนพื้น หากเก็บขึ้นภายในสามวินาทีก็ยังสามารถรับประทานได้

ดังนั้นเมื่อนำมาใช้กับวิชาคืนชีพจากความตาย นั่นหมายความว่า หากใช้พลังนี้ภายในสามวินาทีหลังจากลมหายใจสุดท้าย ร่างกายก็จะสามารถฟื้นคืนชีพได้

พลังเหนือธรรมชาติของมู่เหยาถูกยับยั้ง มิติที่สี่สีดำโดยรอบกายก็ค่อยๆ พังทลายลง

“แต่ข้าจำได้ ว่าในพวกท่าน มีข้อบังคับที่ไม่สามารถฝ่าฝืนได้ นั่นคือ บัญชาต้องมาก่อน” สีดำค่อยๆ หลุดลอก เผยให้เห็นทิวเขาสีเขียวมรกตสุดลูกหูลูกตา มู่เหยากล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงสงบ “การทำลายพลังจิตของข้า ต้องใช้เวลาสามนาที กับอีกสี่วินาทีพอดี”

ในการทดสอบวิชาคืนชีพจากความตาย มู่เหยาเคยทำการทดสอบมานับร้อยครั้ง ด้วยสภาพร่างกายของพวกมัน การถูกมีดแทงทะลุหัวใจจนถึงแก่ความตาย จะใช้เวลาสามนาทีพอดี

การทำลายพลังจิตต้องใช้สมาธิอย่างมาก ในขณะที่ใช้พลังเหนือธรรมชาตินี้ จะไม่สามารถใช้พลังอื่นได้พร้อมกัน หรือแม้แต่เสียสมาธิพูดคุย

ทั้งหมดนี้ เป็นสิ่งที่มู่เหยาคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว

นางคุ้นเคยกับนิสัยของพวกมันดีเกินไป

ใช้ตนเองเป็นเหยื่อ จึงจะสามารถปกป้องเหล่าศิษย์พี่ทั้งหลายได้

อย่างน้อย ในชีวิตนี้เคยมีช่วงเวลาแห่งความสุขอยู่บ้าง ก็ถือเป็นวาสนาแล้ว

เพียงแต่ นางยังคงรู้สึกผิดต่ออาเมิ่งอยู่ดี

ท้ายที่สุด นางก็ไม่อาจใช้ชีวิตที่อาเมิ่งปรารถนาให้นางใช้แทนจนสิ้นสุดได้

มิติที่สี่หลุดลอกออกไปจนหมดสิ้น มู่เหยาและมนุษย์ถังขยะก็กลับมายังภูเขาลูกนั้นอีกครั้ง

มู่เหยาสัมผัสได้ถึงความคิดของตนที่ค่อยๆ เลือนหายไป เหนือศีรษะ ประตูกาล-อวกาศที่อาเมิ่งเคยเสี่ยงชีวิตปิดลงในครั้งนั้น ได้เปิดขึ้นอีกครั้ง

มนุษย์ เมื่ออยู่ต่อหน้าโชคชะตา ช่างเล็กน้อยดุจธุลีดิน

ราวกับสิ่งที่เจ้าต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้มา พวกมันเพียงแค่ใช้นิ้วสองนิ้วบี้ ก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นผุยผงที่ปลิวหายไปตามสายลม…

โลกใบนี้ ไม่เคยมีปาฏิหาริย์ อย่างที่อาเมิ่งเคยเชื่อมั่นเลยแม้แต่น้อย แต่ไหนแต่ไร ก็ไม่เคยมีปาฏิหาริย์อยู่แล้ว