เรื่องราวเริ่มต้นก่อนที่มู่เหยาจะทะลุมิติ

ชื่อมู่เหยานี้ อาจารย์เจียงหลิ่วเป็นผู้ตั้งให้หลังจากนางเข้ารับการฝึกในสำนัก ก่อนที่จะมีชื่อนี้ นางถูกเรียกขานมาโดยตลอดว่า—หมายเลข 008

บางทีเลข 8 อาจมีความหมายอันเป็นมงคลพิเศษ พวกเจ้าหน้าที่เสื้อกาวน์ขาวนอกหอพักมักจะเรียกขานนางว่า “สุดยอดผลงานของอาวุธชีวภาพ” “การรวมตัวขั้นสุดยอดของพลังพิเศษ” “ไพ่ตายที่ซ่อนเร้น” และอะไรทำนองนั้น

วัยเด็กของหมายเลข 008 แตกต่างจากเด็กทั่วไป เด็กทั่วไปเติบโตมาภายใต้การดูแลของพ่อแม่ มีห้องนอนเป็นของตนเอง แต่นางหมายเลข 008 เติบโตมาจากการบ่มเพาะของเครื่องจักรและเข็มฉีดยา แน่นอนว่านางก็มีห้องนอนส่วนตัว เพียงแต่รอบหอพักนั้นล้อมรอบด้วยรั้วเหล็ก แตกต่างจากผนังสีขาวสี่ด้านทั่วไปอยู่บ้าง

เมื่อไม่รู้ว่าอะไรคือความสนุก ก็ย่อมไม่รู้สึกว่าอะไรคือความเบื่อหน่าย เช่นเดียวกับหมายเลข 008 ในแต่ละวันนางเข้ารับการผ่าตัดเล็กน้อย ฉีดยาเล็กน้อย ภายใต้การจับจ้องของพวกเสื้อกาวน์ขาว นางแสดง “กายกรรม” เล็กๆ น้อยๆ เช่น การทุบรถบรรทุกด้วยกำปั้น การค้นหากุญแจถอดชนวนระเบิดที่ซ่อนอยู่ในความคิดของคนนับพันได้อย่างรวดเร็ว วันเวลาของนางจึงผ่านไปอย่างค่อนข้าง “มีประโยชน์” ทีเดียว

กระทั่งเมื่อหมายเลข 008 อายุสิบแปดปี ในที่สุดนางก็ได้พบกับเพื่อนร่วมห้องคนแรกและคนเดียวของนาง นั่นคือ หมายเลข 032

หมายเลข 032 แตกต่างจากหมายเลข 008 อยู่สิ่งหนึ่ง นั่นคือ หมายเลข 032 มีชื่อ นางชื่อ หลี่เว่ยเมิ่ง

ต่อมา หลี่เว่ยเมิ่งและ 008 ร่วมกันวางแผนหลบหนี

ต่อมา แผนหลบหนีของพวกนางล้มเหลว

ต่อมา หลี่เว่ยเมิ่งตาย

ก่อนที่หลี่เว่ยเมิ่งจะตาย นางได้ส่ง 008 ไปยังอีกโลกหนึ่ง

เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นในตอนนี้ มันก็เป็นเพียงเรื่องราวธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้น

“หมายเลข 008 ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้าหนีไม่พ้นหรอก”

ในความมืดมิด ถังขยะพลันแปรเปลี่ยนเป็นร่างคนที่กำลังยืนก้มตัวไปข้างหน้าในท่าตรง

ฝาถังกลายเป็นเท้า ร่างกายที่โค้งงอเป็นส่วนของตัวถัง ดังนั้นการคาดเดาของคนทั้งสองก่อนหน้านี้จึงไม่ผิด ภายในถังขยะนั้นไม่ใช่ “กระเพาะอาหาร” ของถังขยะ และย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะย่อยคน

“ข้ารู้” มู่เหยามองท่าทางของมนุษย์ถังขยะ พลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ข้าไม่ได้คิดจะหนี”

ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง มู่เหยาก็ยังคงรู้สึกว่ารูปร่างนั้นช่างยั่วยวนเกินไป นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่นางปฏิเสธที่จะกลายร่างเป็นถังขยะ

แน่นอนว่าอีกเหตุผลสำคัญคือ ถังขยะไม่มีเท้า

“หมายเลข 008 ข้ารู้ว่าเจ้าให้ความสำคัญกับสิ่งใดมากที่สุด แต่ในวันที่เจ้าเกิดมา พวกเราควรจะบอกเจ้าแล้ว ว่าเจ้าไม่สามารถมีสิ่งที่ให้ความสำคัญได้ เมื่อใดที่เจ้ามี พวกมันจะมีจุดจบเพียงอย่างเดียวคือความตาย” คนถังขยะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “พวกเราคิดว่า การตายของ 032 น่าจะทำให้เจ้าจดจำเรื่องนี้ได้แล้ว”

“ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นนี่” มู่เหยาส่ายหน้า “พวกท่านลืมไปได้อย่างไร ตอนที่พวกท่านทำการปรับปรุงสมองข้าครั้งที่ 38 ทำให้ข้ากลายเป็นผู้ที่มีความสามารถในการจดจำทุกสิ่งทุกอย่างตลอดไป ข้าไม่เคยระลึกถึงเรื่องนี้ เพราะข้าไม่เคยลืมต่างหาก ที่สำคัญคือลืมไม่ได้”

“อ้อ เข้าใจแล้ว” มนุษย์ถังขยะปรบมือเสียงดัง “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าถึงลากข้ามาที่นี่ เจ้าต้องการฆ่าข้าใช่หรือไม่ เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้หรือ?”

“มิได้ มิได้” มู่เหยาโบกมืออย่างถ่อมตน “ข้าย่อมรู้ดีว่าตนเองมิอาจทำได้ ดังนั้นข้าจึงมิได้คิดสังหารเจ้า ข้าเพียงแต่ปรารถนาที่จะ...ดับสูญไปด้วยกันต่างหาก”

สิ้นเสียงนั้น ในดวงตาของมู่เหยาก็ปรากฏประกายสีแดงแวบหนึ่ง มู่เหยารวดเร็ว แต่มนุษย์ถังขยะเร็วกว่า ก่อนที่ร่างจะแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา เขาก็หายวับไปยังที่อื่นแล้ว

“เจ้าน่าจะทราบดี การสังหารพวกมันเป็นเพียงเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือของข้าเท่านั้น” มนุษย์ถังขยะหยิบปืนยับยั้งพลังออกมาจากด้านหลัง นิ้วมือรีบกดไปยังปุ่มบริเวณอก เกราะป้องกันพลังเหนือธรรมชาติชั้นหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นรอบกายเขา

“ข้ามิทราบ” มู่เหยากางมือออก พลางส่งมีดบินเล่มหนึ่งนำวิถีด้วยความเร็วแสงไปยังหัวใจของอีกฝ่าย “หากข้าจำมิผิด พวกเจ้าสอนข้าว่า การกางมิติที่สี่ดำมืดนั้น พลังเหนือธรรมชาติและเทคโนโลยีขั้นสูงทั้งปวงในโลกสามมิติจะไร้ผล”

“เจ้าคิดว่า เจ้าจะสามารถทานทนต่อไปได้ตลอดหรือ?” ฝ่ามือของมนุษย์ถังขยะพลันแปรเปลี่ยนเป็นแผ่นเหล็กกล้า ป้องกันมีดบินของมู่เหยาที่พุ่งมายังทรวงอก

ในขณะที่มนุษย์ถังขยะปัดป้องมีดบิน มู่เหยาก็ปรากฏกายอยู่เบื้องหลังของเขาแล้ว กำปั้นแปรเปลี่ยนเป็นศิลาแข็งกระด้าง ตรงเข้าทุบศีรษะด้านหลังของมนุษย์ถังขยะอย่างรวดเร็ว “ข้าคิดว่า...คงมิได้”

ศีรษะของมนุษย์ถังขยะพลันหมุนไป 180 องศา ก่อนที่กำปั้นของมู่เหยาจะถึงตัว ในดวงตาของเขาก็ปรากฏแสงสีม่วงวาบหนึ่ง มู่เหยาก็ถูกตรึงร่างไว้กับที่เช่นนั้นเอง