[นิยายแปล] สัมผัสรักชายาสวมรอย

เรื่องย่อ

ฉืออิ๋งต้องออกเรือนแทนพี่สาวสายหลักของตระกูล และเจ้าบ่าวที่นางต้องแต่งด้วยนั้นคือ ‘เจาอ๋อง’ บุรุษผู้ตาบอดทั้งสองข้าง อีกทั้งร่างกายอ่อนแอราวคนป่วยใกล้ตาย นางคิดในใจว่า…ในเมื่อเป็นคนป่วยเช่นนี้ ย่อมมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน รอให้เขาสิ้นลมเมื่อใด นางก็จะได้หลุดพ้นจากชะตานี้โดยเร็ว ทว่าเมื่อแต่งเข้าจวนอ๋องแล้วนางจึงได้รู้ว่าเรื่องจริงช่างต่างจากที่คิด เจาอ๋องไม่เพียงอุปนิสัยหม่นมืดเย็นชา หากยังโหดเหี้ยมอำมหิตและโปรดการทรมานผู้คนเป็นนิจ สิ่งที่เขาชอบยิ่ง คือศึกษาร่างกายนางอย่างชั่วร้าย เขาใช้นิ้วมือไล้ไปทีละชุ่นทีละส่วน วาดลวดลายรูปร่างของนางอย่างเชื่องช้าแล้วทิ้งร่องรอยไว้ให้เป็นเครื่องหมายว่า ‘เป็นของเขา’ ฉืออิ๋งอยากร่ำไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่จำยอมรับและทนต่อไปเท่านั้น ผู้ใดเล่าจะคาดคิด…เจาอ๋องไม่เพียงไม่ตาย หากยังปลงพระชนม์บิดา สังหารพี่ชาย กวาดล้างผู้เห็นต่าง กำจัดศัตรูทางการเมืองแล้วค่อยๆ ไต่ขึ้นไปทีละขั้น จนในที่สุดได้ขึ้นครองบัลลังก์สูงสุดเหนือผู้คนนับหมื่น ส่วนฉืออิ๋งผู้เป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ถูกส่งมาแต่งงานแทน ตามเหตุและตามครรลองย่อมต้องคืนตำแหน่งพระชายาอ๋องอันทรงเกียรติให้แก่พี่สาวสายหลักผู้เป็นเจ้าของตัวจริง โชคยังเข้าข้างอยู่บ้างที่เจาอ๋องเป็นคนตาบอด เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าผู้หนุนหมอนเคียงข้างนั้นมีรูปโฉมเช่นไร ฉืออิ๋งจึงหลบหนีไปไกลนับพันลี้ถึงเจียงหนานแต่คาดไม่ถึงว่าในคืนหนึ่งที่ฝนกระหน่ำบุรุษผู้หนึ่งในฉลองพระองค์มังกรจะปรากฏตัวหน้าประตูบ้านนาง ฉืออิ๋งถูกบีบคั้นจนถอยร่นไปชิดมุมกำแพงไร้หนทางหลบหนี ยิ่งน่าตระหนกกว่านั้นคือ เขาไม่เพียงมองเห็นแล้วและยังจ้องนางด้วยสายตาร้อนแรง ปลายนิ้วค่อยๆ ไต่ขึ้นแตะแก้มนางอย่างเนิบช้า “อาอิ๋ง…ที่แท้เจ้าหน้าตาเป็นเช่นนี้เอง” เขาเอ่ยเสียงเย็นชา “คิดว่าส่งตัวปลอมมาแทน แล้วเจิ้นจะจับไม่ได้หรือ” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทุกถ้อยคำกลับเหมือนโซ่ตรวนรัดแน่น “ติ่งหูของเจ้า เพียงแตะก็ร้อนผ่าว ไหปลาร้าของเจ้าหากยกนูนขึ้นยังวางสุราได้หนึ่งจอก เอวบางของเจ้ากำมือเดียวก็โอบรอบได้ ต่ำลงไปใต้สะดือสามชุ่นมีแผลเป็นเก่าอยู่หนึ่งรอย ขายาวสามฉื่อ และบนนั้น…เคยมีรอยฟันของข้าอยู่ อาอิ๋ง เจิ้นรู้เรื่องเจ้าดี รู้แจ่มแจ้งเสียยิ่งกว่าผู้ใด” ฉืออิ๋งหน้าแดงจัดจนแทบลามถึงใบหูแม้แต่นิ้วเท้าก็ยังงอเกร็งด้วยความอาย ฉืออิ๋งเคยคิดว่าตนหลอกเขาได้และเมื่อถูกจับได้ย่อมหนีไม่พ้นการลงทัณฑ์หนักหน่วงแต่สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นตราหงส์ที่เขายื่นให้ด้วยมือตนเอง แน่นอนว่าย่อมไม่อาจขาด ‘การลงโทษ’ ของเขาได้เช่นกัน นับแต่นั้นเป็นต้นมา ราตรีแล้วราตรีเล่าตำหนักฮวาเจียวของนางผู้เดียวทีได้รับความโปรดปราน ในวังหลังของฮ่องเต้…ไม่มีสตรีอื่นอีก