ตอนที่ 13: มหกรรมทุเรียนจักรวาล กับ การส่งออกครั้งสุดท้าย (ของจริง)

หลังจากปฏิบัติการขุดรากถอนโคนใต้ดินผ่านพ้นไปหนึ่งสัปดาห์ สวนหมอนทองพันปีก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่ายุคไหนๆ ต้นทุเรียนทุกต้นในสวนดูเหมือนจะได้รับพลังจากรากไม้ทองคำที่เพิ่งได้รับการฟื้นฟู พวกมันออกดอกออกผลดกเต็มต้น แถมลูกทุเรียนยังมีผิวสีนวลทองและมีกลิ่นที่หอมละมุนจนคนทั้งจังหวัดจันทบุรีต้องแห่กันมาดู

นางสาวเฟ้งยืนอยู่บนแท่นไม้ที่ทำจากซากปีกยานแม่เอเลี่ยน มือหนึ่งถือสมุดจดออเดอร์ อีกมือหนึ่งถือมีดกรีดทุเรียนคู่ใจ เธอไม่ได้มาสู้กับใครแล้ววันนี้ แต่เธอกำลัง "คัดเกรด" ทุเรียนส่งออกนอกโลก

"เอ้า! ท่านจักรพรรดิ! ลูกนี้เกรดพรีเมียม ส่งไปดาวอังคารนะจ๊ะ! อย่าให้มีรอยบุบเชียว ไม่งั้นพี่หักเงินเดือน!" เฟ้งตะโกนสั่ง

จักรพรรดิมังคุดบัดนี้ชำนาญการแบกเข่งทุเรียนจนกล้ามขึ้น (เท่าที่เอเลี่ยนจะมีได้) "รับทราบครับคุณเฟ้ง! ผมจะดูแลลูกนี้ยิ่งกว่าชีวิต!"

ไอ้จ้อนและเจ๊มังกำลังวุ่นอยู่กับการติดตั้ง "เครื่องยิงพัสดุข้ามมิติ" ที่ดัดแปลงมาจากปืนใหญ่เมล็ดมังคุดเดิม ตอนนี้มันทำหน้าที่ส่งกล่องทุเรียนขึ้นไปยังสถานีอวกาศของสมาคมพิทักษ์ผลไม้จักรวาล

"เฟ้ง! ออเดอร์จากดาวเนปจูนมาอีกสามพันตัน! พวกเขาบอกว่ากลิ่นทุเรียนแกช่วยทำให้ชาวดาวที่นั่นหายจากโรคซึมเศร้าอวกาศได้!" ไอ้จ้อนตะโกนบอกพลางรัวนิ้วบนคีย์บอร์ด

"จัดไปจ้ะพี่จ้อน! บอกเขาด้วยว่าแถมทุเรียนกวนสูตรน้ำปลาร้าให้ชิมฟรีสิบห่อ!"

เจ๊มังเดินเข้ามาเช็คความเรียบร้อยของบรรจุภัณฑ์ "ยัยเฟ้ง กล่องพวกนี้มันเชยไปหน่อยนะ ฉันว่าต้องติดสติกเกอร์โฮโลแกรมรูปหน้าแกในร่างเทพธิดาทุเรียนด้วย ยอดขายพุ่งแน่นอน"

"เอาเลยจ้ะเจ๊มัง พี่ตามใจเจ๊!" เฟ้งหัวเราะร่า

ขณะที่การค้าขายกำลังรุ่งเรือง ทูตมังคุดจิ๋ววิ่งหน้าตั้งมาหาเฟ้ง "คุณเฟ้ง! คุณเฟ้ง! มีสัญญาณถ่ายทอดสดจากกองทัพมังคุดทมิฬส่งมาถึงคุณ!"

เฟ้งชะงัก "ราชินีมังคุดยังไม่เข็ดอีกเหรอจ๊ะ?"

หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์เหนือสวนเปิดออก เผยให้เห็นจอมมารราชินีมังคุดตัวจริงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังคุดสีดำ แต่คราวนี้หล่อนไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนเดิม ในมือของหล่อนถือชิ้นทุเรียนหมอนทองพันปีที่เจ๊มังแอบส่งไปให้เป็น 'ตัวอย่างสินค้า'

"นางสาวเฟ้ง..." ราชินีมังคุดพูดเสียงนิ่ง พลางเคี้ยวเนื้อทุเรียนเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "ข้าขอยอมรับ... ทุเรียนของเจ้านั้น... นัวยิ่งกว่ามังคุดที่ข้าเคยมี... พลังทำลายล้างมิติของมันไม่มีอยู่จริง... มีแต่พลังแห่งความอร่อยจนข้าไม่อยากจะรบกับใครอีกแล้ว"

เฟ้งตาโต "อ้าว! ไหงงั้นล่ะจ๊ะราชินี! ไม่มาบุกแล้วเหรอ?"

"บุกไปทำไมให้เหนื่อย..." ราชินีปาดคราบทุเรียนที่มุมปาก "ข้าได้ตัดสินใจยุบกองทัพมังคุดทมิฬ และเปลี่ยนเป็น 'สมาพันธ์การค้าผลไม้เขตร้อนจักรวาล' แทน... ข้าต้องการสั่งทุเรียนของเจ้าเพิ่มอีกห้าหมื่นตัน และข้าจะส่งเครื่องปรุงรสอวกาศมาแลกเปลี่ยน"

"ยินดีเลยจ้ะแม่คุณ!" เฟ้งยิ้มแก้มแทบปริ "นี่แหละที่เขาเรียกว่า การทูตด้วยผลไม้!"

จักรพรรดิมังคุดที่แอบฟังอยู่ถึงกับเข่าอ่อน "ท่านราชินี... ท่านก็เป็นติ่งทุเรียนไปกับเขาด้วยเหรอครับ..."

"หุบปากไปซะจักรพรรดิแรงงาน! ตั้งใจทำงานแบกเข่งต่อไปเพื่อชดใช้ที่ทำลายสมดุลอวกาศ!" ราชินีสั่งก่อนจะปิดการสื่อสารไป

ความสำเร็จครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าชัยชนะในสนามรบ เพราะมันคือชัยชนะของรสชาติและความรักในสิ่งที่ทำ สวนหมอนทองพันปีกลายเป็นศูนย์กลางของกาแล็กซี่ และคืนนี้ เฟ้งตั้งใจจะจัด "มหกรรมทุเรียนจักรวาล" เพื่อฉลองความสงบสุขที่ยั่งยืน

"พี่จ้อน เจ๊มัง... คืนนี้เราปิดสวนฉลองกันนะจ๊ะ! มีบุฟเฟต์ทุเรียนไม่อั้นสำหรับทุกคน!" เฟ้งประกาศก้อง ชาวบ้านและเอเลี่ยนต่างเฮลั่นจนป่าสะเทือน

แต่ท่ามกลางความยินดี เฟ้งแอบเดินไปที่โคนต้นทุเรียนพันปี เธอวางมือบนรากไม้ทองคำอีกครั้ง "แม่จ๋า... เฟ้งทำได้แล้วนะจ๊ะ... ทุเรียนเราไปไกลถึงสุดขอบฟ้าเลยนะ"

รากไม้ทองคำเปล่งแสงสีทองนวลตอบรับเบาๆ ราวกับจะบอกว่า การเดินทางที่แท้จริงของแม่ค้าทุเรียนไทย... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!

---

จบตอนที่ 13