ตอนที่ 12: ปฏิบัติการขุดรากถอนโคน กับ มหกรรมรวมญาติใต้พิภพ

"เจ๊มังจ๊ะ... ไอ้ปืนเลเซอร์หน้าตาเหมือนที่เปิดขวดไวน์นี่มันจะช่วยขุดดินได้จริงๆ เหรอจ๊ะ?" เฟ้งถามพลางมองอุปกรณ์ไฮเทคในมือของญาติสาวผู้มาจากอวกาศ

เจ๊มังปัดฝุ่นออกจากเดรสสีม่วงของเธออย่างมีจริต "นี่ไม่ใช่ที่เปิดขวดไวน์นะยะยัยเฟ้ง! นี่คือ 'สว่านโมเลกุลผลไม้สกัด' สามารถเจาะผ่านชั้นหินและรากไม้ได้โดยไม่ทำลายโครงสร้างทางชีวภาพ พูดง่ายๆ คือเจาะรูได้โดยต้นไม้ไม่เจ็บนั่นแหละจ้ะ"

"แล้วเราต้องลงไปลึกแค่ไหนพี่จ้อน?" เฟ้งหันไปถามไอ้จ้อนที่กำลังสวมชุดหมีสีน้ำเงินเตรียมลุย

"ประมาณห้าสิบเมตรใต้โคนต้นพันปี" ไอ้จ้อนตอบพลางเช็คไฟฉาย "เมล็ดพันธุ์มหาประลัยมันฝังตัวอยู่ตรงจุดรวมพลังงานของรากทองคำพอดี ถ้าเราไม่รีบหยุดมัน มันจะดูดพลังงานจนต้นทุเรียนแกแห้งตายในสามชั่วโมง"

"สามชั่วโมง! งั้นมัวรออะไรอยู่ล่ะจ๊ะ ลุยเลย!"

เจ๊มังกดปุ่มบนกระเป๋าแบรนด์เนม ทันใดนั้นมันก็กางออกกลายเป็นโดรนขุดเจาะขนาดจิ๋วสี่ตัวที่บินวนรอบๆ โคนต้นทุเรียน พวกมันเริ่มพ่นลำแสงสีม่วงลงพื้นดิน ดินเริ่มละลายกลายเป็นรูกว้างพอที่คนจะมุดลงไปได้

เฟ้ง ไอ้จ้อน และเจ๊มัง (ที่บ่นเรื่องความชื้นใต้ดินตลอดเวลา) ค่อยๆ ไต่ลงไปตามอุโมงค์ที่โดรนสร้างขึ้น ยิ่งลึกลงไป กลิ่นมังคุดเน่าที่เคยรุนแรงกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นที่อธิบายยาก มันเหมือนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นขยะสด

"กลิ่นนี่แหละ... กลิ่นของราชินีมังคุด" เจ๊มังอุดจมูกด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม "นางชอบทำตัวหรูหราแต่ข้างในเน่าเฟะ เมล็ดพันธุ์นี่ก็เหมือนกัน มันจะสร้างร่างจำลองที่ดูสวยงามแต่ตั้งใจจะทำลายทุกอย่าง"

เมื่อลงไปถึงความลึกห้าสิบเมตร พวกเขาพบกับโพรงถ้ำขนาดใหญ่ที่ผนังเต็มไปด้วยรากไม้ทองคำที่ส่องแสงระยิบระยับ แต่ใจกลางโพรงนั้นมีก้อนวัตถุสีม่วงดำขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลกำลังเต้นตุบๆ เหมือนหัวใจ มีเส้นใยสีดำแตกแขนงออกมาเกาะกินรากไม้ทองคำรอบๆ

"นั่นไง! เมล็ดพันธุ์มหาประลัย!" ไอ้จ้อนชี้

"หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกเจ้ามนุษย์และญาติผู้ทรยศ!" เสียงแหลมสูงดังขึ้นจากเมล็ดพันธุ์นั้น ก่อนที่เส้นใยสีดำจะรวมตัวกันกลายเป็นรูปร่างของผู้หญิงที่ดูคล้ายเจ๊มังแต่มีผิวสีม่วงเข้มและมีหนามงอกตามตัว

"ว้าย! นั่นมันเจ๊มังร่างมืดชัดๆ!" เฟ้งอุทาน

"ร่างจำลองของราชินีมังคุด..." เจ๊มังกัดฟันกรอด "หล่อนกล้าดียังไงมาก๊อปปี้แฟชั่นของฉัน! ชุดสีม่วงนั่นมันเอาท์ไปตั้งแต่ซีซั่นที่แล้วแล้วยะ!"

ร่างจำลองราชินีมังคุดแสยะยิ้ม "พลังงานจากทุเรียนพันปีช่างหอมหวาน... อีกไม่นาน ข้าจะเติบโตและเปลี่ยนโลกใบนี้ให้กลายเป็นสวนมังคุดเน่าส่วนตัวของข้า!"

"ไม่มีวันหรอกจ้ะ!" เฟ้งกระโดดเข้าใส่พร้อมมีดกรีดทุเรียนที่อาบแสงทองคำ "สวนนี้พี่จองแล้ว!"

การต่อสู้ใต้ดินเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เฟ้งใช้ความพริ้วไหวโจมตีร่างจำลอง ขณะที่เจ๊มังใช้โดรนยิงลำแสงสกัดเส้นใยดำ ไอ้จ้อนพยายามเข้าไปใกล้เมล็ดพันธุ์หลักเพื่อติดตั้งระเบิด 'ความนัวเข้มข้น' ที่เขาสร้างขึ้นใหม่จากกะปิระยองสกัด

"ยัยเฟ้ง! ระวังหนามมังคุดพิษ!" เจ๊มังตะโกนพลางยิงปืนเลเซอร์ช่วย

ร่างจำลองราชินีสะบัดมือพ่นเมล็ดมังคุดเหล็กออกมานับร้อย เฟ้งใช้ท่า 'มีดปอกวนรอบทิศ' ปัดกระสุนเมล็ดมังคุดทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่ร่างจำลองโดนโจมตี มันจะดูดพลังงานจากเมล็ดพันธุ์หลักมาฟื้นฟูตัวเอง

"พี่จ้อน! ทำลายเมล็ดนั่นเลย! อย่ามัวแต่รอ!" เฟ้งตะโกน

ไอ้จ้อนพุ่งตัวเข้าไปถึงเมล็ดพันธุ์หลัก แต่เขากลับถูกเส้นใยดำพันขาไว้แน่น "มัน... มันดูดแรงข้าไป! เฟ้ง! ขยับตัวไม่ได้เลย!"

"พี่จ้อน!"

เจ๊มังตัดสินใจดึงกำไลข้อมือออกมาแล้วเขวี้ยงใส่เมล็ดพันธุ์ "รับนี่ไป! ระเบิดน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นมะลิอวกาศ!"

ตูม! กลิ่นหอมสะอาดระเบิดออกมาขัดขวางกลิ่นเน่าของเมล็ดพันธุ์ ทำให้เส้นใยดำคลายตัวลงชั่วคราว เฟ้งเห็นโอกาส เธอรวบรวมพลังงานที่เหลืออยู่ในร่าง (ซึ่งยังมีกลิ่นอายของทุเรียนทองคำเหลืออยู่เล็กน้อย) พุ่งเข้าไปหาไอ้จ้อน

"สองพี่น้อง... รวมพลังนัว!"

เฟ้งจับมือไอ้จ้อน ทั้งคู่ช่วยกันยัดระเบิดกะปิสกัดเข้าใส่ใจกลางเมล็ดพันธุ์มหาประลัย

"วิชามีดกรีดเทวะ... ท่าปิดจ๊อบ: กะปิถอนรากเน่า!"

บึ้มมมมมมมม!

กะปิระยองสกัดเข้มข้นระเบิดกระจายไปทั่วโพรงถ้ำ ปฏิกิริยาเคมีระหว่างความนัวของไทยและพลังมืดของเอเลี่ยนทำให้เมล็ดพันธุ์มหาประลัยกรีดร้องและสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างจำลองราชินีมังคุดค่อยๆ ละลายหายไปพร้อมกับเสียงอาฆาตที่แผ่วเบาลง

"ฝากไว้ก่อนเถอะ... สมาคมพิทักษ์ผลไม้จักรวาล..."

ความเงียบกลับคืนมาสู่ใต้ดินอีกครั้ง รากไม้ทองคำเริ่มกลับมาเปล่งแสงสีทองบริสุทธิ์เหมือนเดิม เฟ้ง ไอ้จ้อน และเจ๊มัง ทรุดตัวลงนั่งพักด้วยความเหนื่อย

"จบซะทีนะจ๊ะ..." เฟ้งพึมพำ

"ยังหรอกจ้ะยัยเฟ้ง..." เจ๊มังปาดเหงื่อพลางส่องกระจกเช็คหน้า "นี่แค่ร่างจำลองตัวแรก... ราชินีมังคุดน่ะมีเมล็ดแบบนี้อีกเพียบในจักรวาล แต่สำหรับโลกใบนี้... เราปลอดภัยแล้วล่ะ"

ทั้งสามพี่น้อง (และญาติห่างๆ) ยิ้มให้กันท่ามกลางแสงสีทองใต้ดิน ภารกิจขุดรากถอนโคนสำเร็จลุล่วงไปอีกขั้น!

---

จบตอนที่ 12