ตอนที่ 15: รุ่งอรุณแห่งหนามใหม่ กับ สายใยสองโลก

หนึ่งปีผ่านไปหลังจากคืนแห่งหนามทองคำ สวนหมอนทองพันปีบัดนี้กลายเป็น "ศูนย์กลางการค้าและวิจัยผลไม้แห่งจักรวาล" พื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยซากหุ่นยนต์และหลุมอุกกาบาต ถูกแทนที่ด้วยอาคารแก้วรูปทรงล้ำสมัยที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติ ต้นทุเรียนต้นใหม่ที่งอกออกมาจากเมล็ดคริสตัลบัดนี้เติบโตเป็นต้นกล้าที่แข็งแรง ใบของมันส่องแสงสีรุ้งอ่อนๆ ในตอนกลางคืน และกลิ่นของมันช่วยทำให้ผู้ที่มาเยือนรู้สึกสงบจิตใจ

นางสาวเฟ้งในชุดกางเกงสแล็คสีเหลืองนวลและเสื้อเชิ้ตขาวที่ดูเป็นมืออาชีพมากขึ้น (แต่ยังคงเหน็บมีดกรีดทุเรียนไว้ที่เอวเหมือนเดิม) กำลังเดินตรวจงานร่วมกับ "นายสมชาย" หรือไอ้จ้อนที่บัดนี้ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคโนโลยีของสมาพันธ์

"เฟ้ง ออเดอร์จากดาราจักรแอนโดรเมดาเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบนะ" สมชายส่งแท็บเล็ตให้เฟ้งดู "พวกเขาอยากได้ทุเรียนแช่แข็งแบบสุญญากาศส่งไปประมูลที่ตลาดหุ้นอวกาศ"

"จัดไปจ้ะพี่สมชาย แต่อย่าลืมคัดเฉพาะลูกที่ได้มาตรฐาน 'นัวมหาจักรวาล' เท่านั้นนะจ๊ะ" เฟ้งตอบพลางขยิบตา

ที่ลานจอดโดรนขนส่ง จักรพรรดิมังคุดบัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดแรงงานแล้ว แต่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มหัวหน้าฝ่ายซัพพลายเชน เขากำลังสั่งการหุ่นยนต์มังคุดจิ๋วให้ลำเลียงเข่งทุเรียนขึ้นยานขนส่งอย่างคล่องแคล่ว

"ระวังหน่อยพวกเรา! นี่คือทุเรียนชั้นยอดที่จะไปสร้างรอยยิ้มให้ชาวดาวเสาร์นะ!" จักรพรรดิตะโกนอย่างแข็งขัน

เจ๊มังเดินเข้ามาพร้อมกับขบวนนางแบบเอเลี่ยนที่สวมชุดเกราะลายหนามทุเรียนแฟชั่น "ยัยเฟ้ง! ดูนี่สิ โปรเจกต์ 'Durian Haute Couture' ของฉันกำลังจะไปเดินโชว์ที่ปารีสอวกาศเดือนหน้า เตรียมตัวให้พร้อมนะจ๊ะ เธอต้องไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษในฐานะเทพธิดาทุเรียน"

"โถ่เจ๊... พี่ต้องรีบกลับมาดูแลต้นไม้ใหม่นะจ๊ะ" เฟ้งหัวเราะ

ความสัมพันธ์ระหว่างโลกและดาวกลิ่นตุๆ บัดนี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้อง ทูตมังคุดจิ๋วได้รับการแต่งตั้งเป็นกงสุลกิตติมศักดิ์ประจำจังหวัดจันทบุรี เขาช่วยประสานงานเรื่องการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมผลไม้จนทำให้ชาวจันท์หลายคนเริ่มสนใจไปปลูกเงาะบนดวงจันทร์

เย็นวันนั้น เฟ้งและสมชายเดินไปนั่งพักที่ใต้โคนต้นทุเรียนคริสตัล พวกเขามองดูพระอาทิตย์ตกดินที่เส้นขอบฟ้าจันทบุรี แสงสีส้มแดงสะท้อนกับเปลือกทุเรียนในสวนเป็นภาพที่งดงามเกินคำบรรยาย

"พี่สมชาย... พี่เคยคิดมั้ยว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้?" เฟ้งถามเบาๆ

"ไม่เคยเลยเฟ้ง... พี่คิดแค่ว่าจะโกงแกไปวันๆ" สมชายยิ้มเศร้าๆ "ขอบใจนะที่ให้อภัยพี่ และขอบใจที่ทำให้พี่เห็นว่า ความสำเร็จที่แท้จริงมันหอมหวานกว่าเงินทองที่ได้จากการโกงเยอะเลย"

เฟ้งเอื้อมมือไปกุมมือพี่ชาย "เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่จ๊ะ พลังของทุเรียนไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งแยก แต่มีไว้เพื่อรวบรวมคนเข้าด้วยกันต่างหาก"

ทันใดนั้น ลมพัดเอื่อยๆ มาจากยอดเขา พัดพาเอาลูกทุเรียนเล็กๆ ลูกหนึ่งร่วงลงมาตรงหน้าพวกเขา เฟ้งหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้สมชาย "กินด้วยกันนะจ๊ะพี่จ้อน... เอ๊ย พี่สมชาย"

ทั้งคู่ปอกทุเรียนลูกนั้นด้วยกัน รสชาติของมันไม่ใช่แค่หวานหอม แต่มันคือรสชาติของความเข้าใจและการเริ่มต้นใหม่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด

โลกแห่ง Durian Apocalypse บัดนี้ได้กลายเป็นโลกแห่ง Durian Utopia ไปเรียบร้อยแล้ว

---

จบตอนที่ 15