ตอนที่ 16: ตำนานหนามทองคำ กับ บทเพลงแห่งความนัวชั่วนิรันดร์

บนยอดเขาที่สูงที่สุดของสวนหมอนทองพันปี บัดนี้มีศาลาไม้หลังเล็กที่สร้างจากไม้ทุเรียนป่าที่ล้มตายตามธรรมชาติ มันเป็นจุดที่มองเห็นสวนทั้งหมดไปจนถึงรันเวย์ยานอวกาศที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา นางสาวเฟ้งนั่งอยู่บนม้านั่งไม้พลางเปิดดู TikTok ในโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่ทำจากคริสตัลอวกาศ

วิดีโอที่เธอกำลังดูคือภาพประวัติศาสตร์เมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่เธอกลายร่างเป็นเทพธิดาทุเรียนและใช้ดาบสีทองตัดมิติ วิดีโอนี้มียอดไลก์กว่าแปดแสนล้านครั้งจากทั่วทั้งจักรวาล กลายเป็นไวรัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กาแล็กซี่

"เฟ้ง... มาทำอะไรตรงนี้คนเดียวจ๊ะ?" เสียงนายสมชายดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินถือถาดทุเรียนกวนอบน้ำผึ้งพระจันทร์มาวางข้างๆ

"มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจ้ะพี่สมชาย" เฟ้งยิ้มพลางรับทุเรียนกวนมาเคี้ยว "คิดว่าถ้าวันนั้นพี่ไม่แฉพี่จ้อน เรื่องมันจะลงเอยแบบนี้มั้ย?"

สมชายหัวเราะพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ "คงไม่หรอกเฟ้ง ความจริงที่เจ็บปวดวันนั้นมันคือยาขมที่ทำให้พี่ตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่สวยงามวันนี้ ขอบคุณนะที่ให้อภัยพี่ และขอบใจที่ทำให้พี่เห็นว่า ความสำเร็จที่แท้จริงมันหอมหวานกว่าเงินทองที่ได้จากการโกงเยอะเลย"

เฟ้งเอื้อมมือไปกุมมือพี่ชาย "เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่จ๊ะ พลังของทุเรียนไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งแยก แต่มีไว้เพื่อรวบรวมคนเข้าด้วยกันต่างหาก"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามเริ่มเปลี่ยนเป็นสีรุ้งอ่อนๆ เป็นสัญญาณบอกว่ายานขนส่งจากสมาพันธ์การค้าผลไม้เขตร้อนจักรวาลกำลังจะมาถึง จักรพรรดิมังคุดส่งข้อความผ่านโฮโลแกรมจิ๋วมาที่นาฬิกาข้อมือของเฟ้ง: "คุณเฟ้งครับ! ราชินีมังคุดส่งสารมาบอกว่า ทุเรียนล็อตล่าสุดที่ส่งไปโดนใจชาวเนบิวลามาก จนตอนนี้พวกเขาประกาศให้วันเกิดคุณเฟ้งเป็นวันหยุดราชการประจำจักรวาลไปแล้วครับ!"

เฟ้งตาโต "ว้าย! ขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ! สงสัยพี่ต้องรีบไปเตรียมตัวรับแขกแล้วล่ะ!"

เธอลุกขึ้นยืน สะบัดเสื้อคอกระเช้าสีเหลืองทองให้เข้าที่ มีดกรีดทุเรียนที่เอวสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นประกายเจิดจ้า เธอไม่ได้เป็นแค่แม่ค้าอีกต่อไป แต่เธอคือสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่น ความกตัญญู และพลังของผลไม้ไทยที่สามารถสยบสงครามระดับดวงดาวได้

ก่อนจะเดินลงจากยอดเขา เฟ้งหันไปมองต้นทุเรียนคริสตัลที่อยู่กลางสวนอีกครั้ง มันกำลังเติบโตอย่างงดงาม และมีนกอวกาศหลากสีสันมาเกาะกิ่งก้านร้องเพลงเป็นท่วงทำนองที่แสนไพเราะ

"โลกอาจจะกว้างใหญ่ จักรวาลอาจจะไร้ที่สิ้นสุด... แต่สำหรับพี่เฟ้ง ความนัวที่แท้จริงอยู่ที่นี่... อยู่ที่ความรักที่เรามีต่อแผ่นดินและคนรอบข้าง"

เธอกระโดดลงจากโขดหิน วิ่งถลันลงไปหาเหล่าเอเลี่ยนและชาวบ้านที่รออยู่เบื้องล่างด้วยหัวใจที่พองโต เสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของทุเรียนลอยอบอวลไปทั่วหุบเขา กลายเป็นตำนานบทใหม่ที่จะเล่าขานกันไปอีกนานแสนนานในหมู่ดวงดาว...

ตำนานของ "นางสาวเฟ้ง แม่ค้าทุเรียนกอบกู้โลก"

---

จบบริบูรณ์