ตอนที่ 12: สัตว์ร้ายข้างใน

วันที่แปดหลังโลกล่มสลาย บ่าย

กล้วยรู้ว่าร่างกายใกล้ถึงขีดจำกัด

เธอเดินนำหน้ากลุ่มมาตั้งแต่เช้าหลังหนีจากค่ายลัทธิ ขาหนัก ตาพร่า แขนซ้ายเจ็บตื้อๆ ตลอดเวลา — ไม่ใช่เจ็บปกติ เป็นเจ็บจากข้างใน ราวกับเชื้อกำลังดิ้นรน กำลัง ขยาย

"พักก่อน" ใบตองจับไหล่กล้วยจากข้างหลัง "เธอเดินมาไม่หยุดตั้งแต่เช้า"

"ยังไม่ได้" กล้วยพูดเร็ว "กลิ่นยังตามมา ค่ายลัทธิอาจส่งคนมา"

"ไม่มีกลิ่นมาสักชั่วโมงแล้ว" ใบตองจับแขนขวากล้วย "กล้วย หยุด"

กล้วยหยุด ขาสั่น แล้วรู้ว่าใบตองพูดถูก — เธอไม่ได้ดมกลิ่นซอมบี้หรือกลิ่นคนตั้งแต่นานแล้ว สมองเธอ เบลอ พลังดมกลิ่นที่เคยแม่นยำตอนนี้เหมือนวิทยุที่มีสัญญาณรบกวน

เชื้อลาม ลามเข้าใกล้สมอง?

ความคิดนั้นทำให้เลือดเย็น

"ตรงนี้" เปิ้ลชี้ตึกแถวร้างฝั่งตรงข้าม "ร้านซักผ้าหยอดเหรียญ ประตูปิดได้ มีเครื่องซักผ้าบังหน้าต่าง"

ทีมเข้าไป กล้วยนั่งลง — ไม่ได้นั่ง ล้มตัวลง หลังพิงเครื่องซักผ้า กะทะเทพวางข้างตัว อักษรโบราณเรืองแสงทองจางๆ ราวกับกะทะก็เหนื่อยเหมือนเธอ

"ทำอาหาร" ใบตองรื้อกระเป๋า "ยังเหลือข้าวสารนิดหน่อย กับ—"

"ปลากระป๋องกระป๋องสุดท้าย" เปิ้ลหยิบกระป๋องขึ้นมา

ไม่มีวัตถุดิบสด ไม่มีผัก ไม่มีไข่ ไม่มีเนื้อสด

ของกระป๋องไม่ค่อยได้ผล ชะลอเชื้อแค่นิดเดียว ไม่ถอยหลัง

"ต้องหาของสด" กล้วยพูดเบา "ก่อนจะ... ก่อนจะสาย"

---

กล้วยทำข้าวต้มปลากระป๋องในกะทะเทพ Lv.2 มื้อสุดท้ายจากวัตถุดิบที่เหลือ

กะทะยังสอนเธอ — ข้าวต้มต้องเดือดช้าๆ ให้พลังกระจายสม่ำเสมอ ปลากระป๋องต้องใส่ตอนข้าวนิ่มแล้ว ไม่ใช่ตั้งแต่ต้น

แต่ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน วัตถุดิบกระป๋องก็จำกัดพลังของกะทะ

กินแล้ว เชื้อชะลอ ไม่ถอย

เหมือนกินยาแก้ปวดแทนยารักษา แค่ระงับอาการ ไม่ได้แก้สาเหตุ

ค่ำ ทุกคนนอน เปิ้ลอาสาเฝ้ายาม กล้วยนอนไม่หลับ มองเพดานร้านซักผ้าที่สีลอก

วันที่แปด เหลือเวลายี่สิบสองวัน อาจน้อยกว่านั้น

พญากล้วยตานีรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน

เขตปลอดภัยอาจเป็นกับดัก

วัตถุดิบสดหมด

เชื้อลามขึ้นทุกวัน

ความคิดวนเวียน หนักขึ้น มืดขึ้น

แล้วกล้วยก็หลับ

---

ในความฝัน กล้วยยืนอยู่ในสวนกล้วย

ไม่ใช่สวนกล้วยธรรมดา ต้นกล้วยสูงเท่าตึก ใบสีม่วงอมดำ ลำต้นเขียวเข้มเหมือนป่ากลายพันธุ์ สปอร์ลอยในอากาศเป็นหมอกทอง

กล้วยมองลง

แขนทั้งสองข้างเป็นสีเหลืองอมเขียว ตาทั้งสองข้างเหลือง เถาบางๆ งอกจากผิวหนังที่แขน

กลายร่างสมบูรณ์

แต่เธอไม่กลัว ในความฝัน เธอรู้สึก สงบ ราวกับเชื้อกำลังกระซิบว่า "นี่คือตัวจริงของเธอ ยอมรับเถอะ หยุดสู้เถอะ"

หยุดสู้

ปล่อยให้เชื้อทำหน้าที่

ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเชื้อ — เป็นเสียงของ เธอเอง ส่วนที่เหนื่อย ส่วนที่อยากหยุด ส่วนที่อยากปล่อยวาง

หิว

ความคิดนั้นมาจากที่ลึกที่สุด ไม่ใช่หิวอาหาร เป็นหิวอย่างอื่น หิว เนื้อ กลิ่นเนื้อสด กลิ่นเลือด กลิ่น คน

กล้วยตื่น

---

ตาเปิด ความมืดของร้านซักผ้า แสงจากกะทะเทพจางๆ ทุกคนนอนหลับ ยกเว้น—

เปิ้ลนั่งเฝ้ายามข้างประตู หลับตาพิงกำแพง ไม้เบสบอลพิงข้าง หลับไปตอนไหนไม่รู้

กลิ่น

กล้วยรู้สึกกลิ่นก่อนรู้ตัว — ไม่ใช่กลิ่นซอมบี้ เป็นกลิ่น คน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเลือดที่ไหลเวียนใต้ผิวหนัง กลิ่นที่ซอมบี้ดึงดูด

กลิ่นของเปิ้ล

หิว

ร่างกายกล้วยขยับก่อนสมอง เธอลุก เดินเข้าหาเปิ้ลเงียบ เท้าไม่มีเสียง เคลื่อนที่แบบซอมบี้ — นุ่ม แม่นยำ ไร้สัญชาตญาณมนุษย์

ตาซ้ายเหลืองจ้า เรืองแสงในความมืด ตาขวาเริ่มเปลี่ยนเป็นเหลืองอ่อน

หิว หิว หิว

กล้วยก้มลง ปากอ้า ฟันเข้าใกล้แขนเปิ้ลที่วางข้างตัว กลิ่นเนื้อสด กลิ่นเลือด ใกล้มาก

กัด

แค่กัดครั้งเดียว

เขาจะกลายเป็นพวกเดียวกัน

ไม่ต้องเหงาอีก

ฟันกล้วยสัมผัสผิวหนังเปิ้ล — เย็น หยาบ เหงื่อ — สัมผัสแค่ผิวเผิน ยังไม่ได้กัด แค่แตะ

แล้วอะไรบางอย่างส่งเสียงจากข้างใน

ร้อน

กะทะเทพเรืองแสง — ไม่ใช่แค่เรืองแสง ลุกไฟ ไฟศักดิ์สิทธิ์สีทองลุกขึ้นจากกะทะที่วางห่างออกไปสองเมตร แสงทองสว่างจ้าจนส่องทั้งห้อง

ตื่น! ตื่นได้แล้ว!

ไม่ใช่เสียงพูด เป็นสัญชาตญาณที่กะทะส่งมา — แรง ชัด ดุ ราวกับตะโกนใส่หน้า

กล้วยกระชากตัวเองออก

อะไร อะไร ฉัน ฉันกำลังทำอะไร

เธอมองมือตัวเอง มือซ้ายที่เหลืองอมเขียว เล็บที่ยาวขึ้นผิดปกติ ฟันที่ยังรู้สึกถึงผิวหนังเปิ้ล

ฉันเกือบกัดเปิ้ล

ฉันเกือบเปลี่ยนเปิ้ลเป็นซอมบี้

ไฟศักดิ์สิทธิ์ปลุกทุกคน เปิ้ลสะดุ้งตื่น คว้าไม้เบสบอล ใบตองกระโดดลุก นิดกอดลูกชายจับ ปู่ลืมตา

"อะไร?!" เปิ้ลตะโกน "ซอมบี้?!"

กล้วยถอยหลัง ชนกำแพง สไลด์ตัวลงนั่ง ตัวสั่น

"ไม่..." กล้วยกระซิบ เสียงแตก "ไม่ใช่ซอมบี้..."

ใบตองมองกล้วย มองกะทะเทพที่ไฟศักดิ์สิทธิ์ยังลุก มองตำแหน่งที่กล้วยอยู่ — ข้างเปิ้ล ใกล้เกินไป

ความเข้าใจผ่านตาใบตอง ช้า เจ็บ

"กล้วย" ใบตองพูดเบามาก "เธอ..."

"ฉันเกือบกัดเปิ้ล"

เงียบ

เปิ้ลแข็ง ใบตองมองกล้วย นิดกอดลูกแน่น ปู่ไม่ขยับ

"ฉันหลับไป แล้วก็... ตื่นมา ร่างกายมันเคลื่อนเอง สมองมันไม่ใช่ของฉัน ฉัน ได้กลิ่น เปิ้ลและฉัน..." กล้วยหยุด มือกดปาก "ฉัน หิว ไม่ใช่หิวอาหาร หิว เนื้อ"

น้ำตาไหล ไม่ได้ไหลเงียบ ไหลพร้อมเสียงสะอื้นที่กักเก็บมาแปดวัน เสียงของสาววัยยี่สิบห้าที่ต้องแบกกะทะสู้ซอมบี้ ปกป้องคนแปลกหน้า ซ่อนตัวตนจากคนที่กลัว และตอนนี้ — ค้นพบว่าตัวเองกลายเป็นสิ่งที่เธอกลัวที่สุด

"ฉันเป็น มัน จริงๆ" กล้วยร้อง "ฉันเป็นซอมบี้ ไม่ใช่แค่ครึ่ง ฉันเป็น มัน"

"ไม่ใช่" เปิ้ลพูด

กล้วยมองขึ้น ผ่านน้ำตา

เปิ้ลนั่งลงตรงหน้ากล้วย ไม้เบสบอลวางข้าง ไม่ได้ถอย ไม่ได้กลัว หน้าเขาเปลี่ยน — ไม่ใช่หน้ายูทูบเบอร์ร่าเริง ไม่ใช่หน้าคนตกใจ เป็นหน้าของคนที่ ตัดสินใจ แล้ว

"กล้วย" เปิ้ลพูดเรียบ "ซอมบี้ไม่ร้องไห้"

กล้วยหยุดสะอื้น

"ซอมบี้ไม่รู้สึกผิด ไม่กลัวว่าจะทำร้ายเพื่อน ไม่ถอยออกมาหลังจากเกือบทำ" เปิ้ลพูดต่อ "เธอ หยุดตัวเอง ก่อนที่จะกัดจริง นั่นไม่ใช่ซอมบี้ นั่นคือ กล้วย"

"กะทะหยุดฉัน" กล้วยกระซิบ "ไม่ใช่ฉันหยุดเอง"

"กะทะตื่นเพราะ เธอ เรียกมัน" ใบตองนั่งลงข้างเปิ้ล "จำได้ไหม กะทะตอบรับทายาทเท่านั้น มันรู้สึกว่าเธอกำลังสู้ ส่วนที่เป็นมนุษย์ของเธอ สู้ กลับ แม้จะยังไม่ตื่นเต็มที่ เธอเรียกกะทะเทพโดยไม่รู้ตัว เหมือนตอนที่สู้ซอมบี้ระดับ 3"

กล้วยมองกะทะเทพ ไฟศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ สงบลง เหลือแสงทองนิ่ง อบอุ่น

ย่า

ย่าส่งกะทะมาปกป้องฉัน แม้แต่จากตัวฉันเอง

"กล้วย" เสียงนิดจากมุมห้อง

กล้วยมอง นิดนั่งอยู่กับลูกชาย ไม่ได้ถอย ไม่ได้กลัว ลูกชายหลับอยู่ในอ้อมแขน

"เมื่อคืนตอนที่อยู่ในค่ายลัทธิ" นิดพูดเบา "ฉันมองต้นกล้วยกลายพันธุ์ที่ปลูกรอบหมู่บ้าน มองคนที่ค่อยๆ กลายเป็นซอมบี้โดยไม่รู้ตัว พวกเขายิ้ม กินข้าว พูดคุย แต่เชื้อกำลังกินพวกเขาจากข้างใน"

นิดหยุด

"พี่กล้วยไม่เหมือนพวกเขา เพราะพี่กล้วย รู้ ว่าเชื้อกำลังทำอะไร พี่กล้วย สู้ มันทุกวัน ทุกวินาที สิ่งที่เพิ่งเกิด — ไม่ได้แปลว่าพี่แพ้ แปลว่าสงครามข้างในตัวพี่มันหนักขึ้น"

"แต่ถ้าวันหนึ่งฉันหยุดไม่ทัน" กล้วยกระซิบ "ถ้ากะทะไม่ตื่น ถ้า—"

"ถ้าวันนั้นมา" เปิ้ลพูด "ผมจะอยู่ตรงนี้ ถือไม้เบสบอล" เขายิ้มบาง "ตีหัวเธอ ไม่ให้กัดใคร แล้วป้อนข้าวต้มกะทะเทพให้จนหายเป็นปกติ"

กล้วยมองเปิ้ล น้ำตายังไหล แต่มีรอยยิ้มเล็กๆ ฝืนออกมาจากมุมปาก "เอาไม้ตีหัวคนที่เกือบกัดนาย?"

"เคยโดนไม้เบสบอลตีหัวมาก่อน ตอนเล่นเบสบอลกับเด็กสถานสงเคราะห์" เปิ้ลยักไหล่ "ไม่เจ็บเท่าที่คิด"

กล้วยหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ผสมกับเสียงร้อง เปียกและแตก แต่เป็นเสียงที่ มนุษย์

ใบตองจับมือกล้วย "ฟังนะ สิ่งที่เกิดขึ้นบอกเราสองอย่าง ข่าวร้าย: เชื้อลามเข้าใกล้สมองมากขึ้น เริ่มมีผลต่อพฤติกรรม ข่าวดี: ยังไม่สมบูรณ์ เธอยังมีสติ ยังเรียกกะทะเทพได้ ยัง หยุดตัวเอง ได้"

"แต่เวลาน้อยลง" กล้วยพูด

"ใช่" ใบตองไม่โกหก "ต้องหาวัตถุดิบสด ต้องให้กะทะเทพรักษาเชื้อให้ถอยหลัง ไม่ใช่แค่ชะลอ ต้อง—"

"ต้องยอมรับ" กล้วยพูดขัด เสียงนิ่ง

ทุกคนมอง

"ฉันพยายามปฏิเสธส่วนที่เป็นซอมบี้มาตลอด ซ่อนแขน ซ่อนตา แกล้งทำว่าไม่มีมัน" กล้วยมองแขนซ้าย ผิวเหลืองอมเขียวที่มีเส้นเลือดสีเขียวเรืองแสง "แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ ถ้าฉันปฏิเสธมัน มันจะควบคุมฉันตอนที่ฉันไม่ทันตั้งตัว เหมือนเมื่อกี้"

ใบตองมองกล้วย ตาเปล่งแสง — ไม่ใช่แสงของนักวิทยาศาสตร์ เป็นแสงของเพื่อนที่เข้าใจ

"การยอมรับไม่ได้แปลว่ายอมแพ้" ใบตองพูดเบา "แปลว่ารู้จักศัตรู"

กล้วยพยักหน้า เช็ดน้ำตา ลุกขึ้น ขาสั่น แต่ยืนได้

"พรุ่งนี้" กล้วยพูด "ต้องหาวัตถุดิบสดให้ได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ถ้าเขตปลอดภัยดอนเมืองเป็นกับดักจริง อาจมีอาหารสดที่นั่น — กับดักต้องมีเหยื่อล่อ"

"เข้าไปในกับดักเพื่อขโมยเหยื่อ?" เปิ้ลยิ้ม "ฟังดูบ้า ชอบ"

"ไม่ใช่แค่อาหาร" ใบตองพูด "ถ้าเขตปลอดภัยมีทหาร อาจมีแล็บ อุปกรณ์ทางการแพทย์ สิ่งที่ฉันต้องการเพื่อหา kill switch ของเชื้อ"

กล้วยมองทุกคน หกคนในร้านซักผ้าร้าง แสงทองจากกะทะเทพส่องใบหน้า

เปิ้ล — ยูทูบเบอร์ที่โตมาในสถานสงเคราะห์ ไม่เคยมีครอบครัว จนถึงตอนนี้

ใบตอง — นักวิทยาศาสตร์ตัวเล็กที่ไม่เคยกลัวเชื้อในตัวกล้วย แค่อยากเข้าใจมัน

นิด — แม่ที่ปกป้องลูกด้วยชีวิต แต่ยังกล้าไว้ใจคนที่เกือบเป็นซอมบี้

ลูกชายนิด — เด็กที่รู้ว่าซอมบี้ไม่ทำข้าวผัดอร่อยๆ

ปู่ — คนแก่ขาเจ็บที่ไม่ยอมเป็นภาระ แต่ทุกคนบอกว่าไม่ใช่

ฉันจะไม่กลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายคนเหล่านี้

ฉันจะยอมรับเชื้อในตัว — ไม่ใช่ยอมจำนน แต่ยอมรับว่ามันอยู่ และ ใช้ มัน

กล้วยหยิบกะทะเทพขึ้น น้ำหนักที่คุ้นเคย อบอุ่น ไฟศักดิ์สิทธิ์เต้นเบาๆ ราวกับพยักหน้า

"ขอบคุณ" กล้วยพูดเบา ไม่รู้ว่าพูดกับใคร — กะทะเทพ เพื่อนๆ ย่า หรือตัวเอง

"ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน"

เปิ้ลยกกล้อง — ไม่ได้ถ่าย แค่ถือไว้ มือเขาสั่นเล็กน้อย ครั้งแรกที่เขาไม่ถ่าย ไม่ใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะบางช่วงเวลา ไม่ใช่คอนเทนต์ เป็นแค่ช่วงเวลาของคนที่ห่วงกัน

ใบตองถอดแว่นออกเช็ด นิสัยเก่า มือยังสั่น

"พรุ่งนี้เช้า" ใบตองใส่แว่นกลับ "เราเดินทางต่อ ไม่ว่าเขตปลอดภัยจะเป็นกับดักหรือไม่ เราต้องไป เพราะถ้าไม่หาของสดให้กล้วยกิน..."

ไม่ต้องจบประโยค ทุกคนเข้าใจ

---

กลางดึก กล้วยนั่งเฝ้ายามคนเดียว ครั้งนี้ไม่มีใครนั่งเป็นเพื่อน — เธอขอ ขอให้ทุกคนนอน ขออยู่คนเดียว

กะทะเทพวางในตัก อักษรโบราณเรืองแสงทอง ไฟศักดิ์สิทธิ์จางๆ เต้นที่ขอบ

กล้วยมองแขนซ้าย เชื้อลามขึ้นสูง — ใกล้ไหล่มากขึ้น ผิวเหลืองอมเขียวมีเส้นเลือดสีเขียวเป็นลายคล้ายเถาวัลย์

ส่วนหนึ่งของฉัน

เธอกำมือซ้าย แรงเหนือมนุษย์ทำให้เล็บจิกเข้าฝ่ามือ — ไม่เจ็บ ผิวหนาเกินกว่าจะรู้สึก

ส่วนที่ทำให้ฉันแข็งแกร่ง ส่วนที่ทำให้ได้กลิ่นซอมบี้ ส่วนที่ช่วยปกป้องทุกคน

แต่ก็เป็นส่วนที่เกือบกัดเปิ้ล

ทั้งสองด้านเป็นตัวฉัน

กล้วยหลับตา หายใจลึก รู้สึกถึงเชื้อในตัว — ครั้งแรกที่ไม่ได้ต่อต้าน แค่ รู้สึก เชื้อเต้นเป็นจังหวะ ตามหัวใจเต้น ราวกับมีชีวิตที่สอง

ฉันจะไม่ให้เขาควบคุมฉัน แต่ฉันจะไม่แกล้งทำว่าเขาไม่มีอยู่

เราต่อรองกัน ฉันใช้พลังของเขา นายได้เวลาของฉัน แต่สมอง — สมองเป็นของฉัน

เชื้อเต้น ไม่ได้ตอบ ไม่ได้ยินยอม แค่ อยู่

กล้วยลืมตา มองกะทะเทพ

ย่า ฉันเข้าใจแล้ว ทำไมย่าถึงบอกว่า "อย่าทิ้งกะทะนี้เด็ดขาด"

ไม่ใช่เพราะกะทะมีค่า

เพราะกะทะจะไม่ยอมให้ฉันทิ้งตัวเอง