ตอนที่ 16: เนื้อเน่า

ป่ากลายพันธุ์กาญจนบุรี วันที่สิบสามหลังโลกล่มสลาย

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่ายิ่งมืด

ไม่ใช่ความมืดจากเมฆหรือค่ำคืน — ใบกล้วยกลายพันธุ์สีม่วงดำกว้างหลายเมตรซ้อนทับกันจนแสงอาทิตย์ส่องไม่ถึงพื้นดิน หมอกสปอร์สีทองลอยหนาระดับเข่า ไฟศักดิ์สิทธิ์จากกะทะเทพเผาสปอร์เป็นวงกลมรอบทีม แสงทองกะพริบในความมืดเหมือนตะเกียงดวงเดียวกลางทะเล

"ออกซิเจนลดลง" ใบตองพูดเบา มองเข็มทิศโบราณที่หยิบมาจากร้านขายของในเมือง "ต้นกล้วยกลายพันธุ์ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์และปล่อยสปอร์แทนออกซิเจน ยิ่งลึก ยิ่งหายใจยาก"

"แปลว่าถ้าไม่มีไฟศักดิ์สิทธิ์เผาสปอร์ เราหายใจไม่ออก?" เปิ้ลถาม

"ถูกต้อง คนธรรมดาจะสูดสปอร์จนติดเชื้อภายในนาทีแรก และขาดออกซิเจนภายในชั่วโมง" ใบตองมองรอบ "ป่านี้ไม่ใช่ป่า เป็น อวัยวะ ของเชื้อรา ระบบนิเวศที่ถูกออกแบบมาเพื่อแพร่เชื้อ"

กล้วยเดินนำ ตาซ้ายเรืองแสงเหลืองอ่อนในความมืด พลังดมกลิ่นทำงานได้ในระยะสั้น — ซอมบี้กล้วยดิบกระจัดกระจายทั่วป่า ซอมบี้กล้วยห่ามเดินเป็นกลุ่มเล็กๆ ซอมบี้กล้วยสุกยืนนิ่งเหมือนต้นไม้ รอเหยื่อเข้าใกล้

ทั้งหมดไม่สนใจเรา ไฟศักดิ์สิทธิ์ทำให้กลัว

แต่ข้างหน้า...

กลิ่นตะหลิวเทพยังอยู่ — กลิ่นโลหะร้อน กลิ่นเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกะทะเทพ กะทะสั่นเป็นจังหวะในมือกล้วย เหมือนหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น

กลิ่นของ คนเฝ้า ก็ยังอยู่ กลิ่นที่ทำให้เชื้อในตัวกล้วยสั่นด้วยความกลัว

แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ยังไกล

สิ่งที่อยู่ตรงหน้า — ใกล้กว่ามาก

"หยุด" กล้วยยกมือขึ้น

เปิ้ลกับใบตองหยุดทันที สามวันบนถนนสอนให้ทั้งสองรู้ว่าเมื่อกล้วยบอกหยุด ต้องหยุด

กล้วยหายใจเข้าลึก ดมกลิ่น

กลิ่นนี้... ไม่เหมือนอะไรที่เคยได้ ไม่ใช่กลิ่นกล้วยหอมหวานของซอมบี้ระดับ 1-3 ไม่ใช่กลิ่นหวานเอียนของซอมบี้ระดับ 4

เป็นกลิ่น เน่า

กลิ่นเนื้อเปื่อยผสมกลิ่นดินโคลนและใบไม้ผุ กลิ่นของสิ่งที่ตายแล้วแต่ยังเคลื่อนไหว

"ซอมบี้ระดับ 5" กล้วยกระซิบ เสียงสั่น

ใบตองหน้าซีด "ซอมบี้กล้วยเน่า? ระดับสูงสุดก่อนบอส?"

"ตัวเดียว" กล้วยดม "แต่..."

แต่กลิ่นมันแรงเท่ากับซอมบี้ระดับ 3 สามสิบตัวรวมกัน

"อ้อมได้ไหม" เปิ้ลถาม จับไม้เบสบอลแน่น ปืนที่ได้จากร้อยเอกธนวัฒน์เหน็บเอว — กระสุนเหลือเจ็ดนัด

กล้วยดมอีกครั้ง สแกนรอบทิศ

"ไม่ได้" เธอส่ายหัว "มันอยู่ตรงทาง ข้างหน้าเป็นทางแคบระหว่างหน้าผา สองข้างเป็นต้นกล้วยกลายพันธุ์หนาทึบ ซอมบี้ระดับ 2-3 เต็มสองข้าง ทางเดียวคือตรงไป"

"ผ่านมัน" ใบตองพูดเรียบ ไม่ใช่คำถาม

"ผ่านมัน"

---

ซอมบี้กล้วยเน่า

กล้วยเคยอ่านระดับซอมบี้จากที่ใบตองจดไว้ เคยเห็นซอมบี้ระดับ 4 จากระยะไกล เคยสู้ซอมบี้ระดับ 3 สามตัวรวมกลุ่มจนเกือบตาย

แต่ระดับ 5 — เห็นตัวเป็นๆ ครั้งแรก

มันยืนอยู่กลางทางเดินแคบระหว่างหน้าผาหิน ร่างสูงเกือบสามเมตร — ไม่ใช่ร่างมนุษย์อีกต่อไป เนื้อหนังเน่าเปื่อยจนเห็นกระดูก แต่กระดูกไม่ใช่สีขาว เป็นสีเขียวเข้ม เหมือนถูกเชื้อราแทรกซึมจนเปลี่ยนโครงสร้าง

เถาวัลย์งอกจากรอยแตกของผิวหนัง — ไม่ใช่เถาบางๆ แบบซอมบี้ระดับต่ำ เป็นเถาหนาเท่าข้อมือ แข็งเหมือนเหล็ก สีเขียวเข้มมีหนามแหลม เถาพันรอบร่าง ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เหมือนเกราะ

ใบหน้า — ไม่เหลือใบหน้า เป็นกลุ่มเชื้อราที่ขึ้นหนาจนมองไม่เห็นตา จมูก ปาก แต่ รู้สึก ได้ว่ามันกำลังมองมาที่กล้วย

"โอ้ พระเจ้า" เปิ้ลกระซิบ กล้องในมือสั่น แต่ยังถ่าย "มันใหญ่กว่าซอมบี้ทุกตัวที่เคยเจอ"

ใบตองจดอย่างรวดเร็ว มือสั่นแต่ตัวอักษรยังอ่านออก "ระดับ 5 ซอมบี้กล้วยเน่า ร่างเน่าเปื่อยแต่เชื้อราสร้างโครงสร้างใหม่ทดแทน เถาวัลย์เป็นทั้งเกราะและอาวุธ"

ซอมบี้ระดับ 5 ขยับ

ช้า — ช้ากว่าซอมบี้ระดับ 3 ด้วยซ้ำ ร่างใหญ่และหนักจนเคลื่อนไหวไม่คล่อง

ช้า กล้วยคิด ข้อได้เปรียบ

แต่แล้วเถาวัลย์บนร่างมันก็ ขยับ

ไม่ใช่ตัวมันที่เคลื่อนไหว — เถาวัลย์เคลื่อนไหว เอง เถาสิบกว่าเส้นยืดออกจากร่าง พุ่งไปทุกทิศ ฟาดกำแพงหินจนหินแตก ปักลงพื้นดินจนดินระเบิด

เถาเร็วกว่าตัวมันสิบเท่า!

"หลบ!" กล้วยตะโกน

เถาวัลย์พุ่งตรงมาที่ทีม กล้วยดันใบตองออกไปข้างทาง กระโดดหลบ เถาฟาดพื้นตรงที่เธอยืนเมื่อวินาทีก่อน พื้นดินแตกเป็นร่อง

"กระจาย!" กล้วยสั่ง

เปิ้ลกลิ้งไปทางซ้าย ใบตองคลานไปชิดกำแพงหิน กล้วยยืนตรงกลาง กะทะเทพในมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน

ซอมบี้ระดับ 5 ก้าวเข้ามา — ช้า หนัก ทุกก้าวพื้นดินสั่น

แต่เถาวัลย์ไม่ช้า

เถาสี่เส้นพุ่งมาพร้อมกัน กล้วยฟาดกะทะเทพใส่เถาเส้นแรก — ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาจุดที่สัมผัส เถาไหม้ กลิ่นพืชเผาฟุ้ง แต่เถาไม่ขาด แข็งเกินไป กล้วยหมุนตัวหลบเถาเส้นที่สอง เส้นที่สามเฉียดแขนขวา — หนามฉีกเสื้อ ผิวหนังถลอก เลือดซึม

เถาเส้นที่สี่พุ่งเข้าหาใบตอง

"ใบตอง!"

กล้วยปลดปล่อยพลังซอมบี้ — แขนซ้ายเปล่งแรงเหนือมนุษย์ คว้าเถาเส้นที่สี่ไว้ก่อนจะถึงใบตอง หนามแทงฝ่ามือ เลือดไหล กล้วยกัดฟัน ดึงเถาออกจากทิศทางใบตอง

เชื้อลาม ขึ้นอีกหนึ่งเซนติเมตร

"กล้วย!" ใบตองตะโกน

"หนี! วิ่งไป!" กล้วยสั่ง "ผ่านมันไป ฉันถ่วงเวลา!"

"ไม่—"

"ไป!"

เปิ้ลคว้าแขนใบตอง "มา!" ดึงใบตองวิ่งอ้อมซอมบี้ระดับ 5 ชิดกำแพงหิน

ซอมบี้หันตามทั้งสอง เถาสองเส้นพุ่งไปทางเปิ้ลและใบตอง

กล้วยฟาดกะทะเทพใส่ลำตัวซอมบี้ — ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกจ้า เสียงฟ่อดัง เชื้อราบนร่างไหม้เป็นวงกว้าง ซอมบี้ส่งเสียงร้อง — ไม่ใช่เสียงมนุษย์ เป็นเสียงต้นไม้หัก เสียงไม้แห้งแตก เสียงที่ไม่ควรออกจากสิ่งมีชีวิต

มันหันกลับมาหากล้วย

ดี สนใจฉัน ไม่ใช่พวกเขา

เถาทั้งหมดพุ่งเข้าหากล้วย

กล้วยหมุนตัว กระโดด หลบ ฟาด — กะทะเทพเรืองแสง ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาเถาทุกเส้นที่สัมผัส แต่เถางอกใหม่ จากจุดที่ถูกเผา เถาใหม่งอกออกมาภายในวินาที

มันฟื้นตัวได้! เหมือนพญากล้วยตานี!

เถาเส้นหนึ่งพันรอบข้อเท้ากล้วย ดึง เธอล้มลง กะทะหลุดมือกลิ้งออกไปสองเมตร เถาอีกเส้นพันรอบเอว ยกเธอขึ้นจากพื้น หนามแทงเข้าสีข้าง

"อ๊าก!"

เลือดไหลอาบ กล้วยถูกยกขึ้นเหนือพื้นสองเมตร เถารัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ กระดูกซี่โครงส่งเสียงร้อง

ซอมบี้ระดับ 5 เดินเข้ามาช้าๆ ใบหน้าที่เป็นเชื้อราอยู่ห่างจากหน้ากล้วยไม่ถึงหนึ่งเมตร กลิ่นเน่าเหม็นจนแสบจมูก

จะตายที่นี่?

ไม่

กล้วยปลดปล่อยพลังซอมบี้ทั้งหมดที่มี

แขนซ้ายเปล่งแสงเหลืองอมเขียว พละกำลังพุ่งขึ้นสิบเท่า เธอจับเถาที่พันตัว ฉีก ออก หนามฉีกเนื้อแต่เธอไม่สนใจ กระโดดลงพื้น วิ่งหยิบกะทะเทพ

เชื้อลาม ขึ้นอีกสามเซนติเมตร ผ่านกลางต้นแขนไปแล้ว เข้าใกล้ไหล่

ปัง!

เสียงปืน กระสุนจากปืนของเปิ้ลยิงเข้าใบหน้าซอมบี้ — ไม่ทำอะไรเลย กระสุนฝังเข้าเชื้อราที่หน้า เชื้อราปิดรอยกระสุนทันที

"ปืนไม่ได้ผล!" เปิ้ลตะโกนจากอีกฝั่ง เขาวิ่งกลับมาช่วย ไม่ยอมทิ้งกล้วยตามที่สั่ง ใบตองอยู่ข้างหลังเขา

"บอกให้หนี!"

"ไม่หนีไม่ว่างหนี!" เปิ้ลยิงอีกนัด เล็งที่ขา ไม่ได้ผลเช่นกัน "กระสุนเหลือห้านัด ไม่มีประโยชน์!"

ซอมบี้ระดับ 5 ส่งเถาไปทุกทิศ กล้วยกับเปิ้ลหลบไปคนละข้าง เถาฟาดกำแพงหิน หินร่วง ฝุ่นฟุ้ง

"กล้วย!" ใบตองตะโกน "สมอง! ต้องทำลายเชื้อราที่สมอง!"

สมอง

ซอมบี้ทุกระดับ ต้องทำลายเชื้อราที่สมอง

แต่หัวของซอมบี้ระดับ 5 อยู่สูงเกือบสามเมตร ปกคลุมด้วยเชื้อราหนาเป็นชั้นๆ เถาวัลย์พันรอบป้องกัน

ต้องขึ้นไปถึงหัวมัน

กล้วยมองรอบ — กำแพงหินสองข้าง สูงสามสี่เมตร มีรอยยื่นพอปีนได้

ถ้าวิ่งขึ้นกำแพง—

"เปิ้ล! ยิงมันให้สนใจนาย!"

"ได้!" เปิ้ลยิงอีกสองนัด เสียงปืนดังกึกก้องในทางแคบ ซอมบี้หันไปทางเปิ้ล เถาพุ่ง เปิ้ลกลิ้งหลบ

กล้วยวิ่ง ไม่ใช่วิ่งเข้าหาซอมบี้ — วิ่งเข้าหากำแพงหิน

พลังซอมบี้ดันขาจากพื้น กระโดดขึ้นกำแพง เท้าเหยียบรอยยื่น มือซ้ายจิกหิน ปีนขึ้นสองเมตรในเสี้ยววินาที

เชื้อลามอีก

ช่างมัน

จากจุดสูงบนกำแพง กล้วยกระโดด

ร่างพุ่งลงจากด้านบน กะทะเทพยกเหนือหัว ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกสว่างจ้าที่สุดเท่าที่เคยเห็น อักษรโบราณเรืองแสงทอง กะทะ ร้อง ในมือเธอ

เถาวัลย์พุ่งสกัด กล้วยฟาดกะทะผ่านเถาสองเส้น — ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาขาดกลางอากาศ เถาอีกเส้นพันขารัดแน่น หนามแทงน่อง กล้วยกัดฟัน ไม่หยุด ฟาดกะทะลงบนหัวซอมบี้ระดับ 5

ไฟศักดิ์สิทธิ์ระเบิด

แสงทองวาบจ้าจนทั้งทางแคบสว่างเหมือนกลางวัน เชื้อราบนหัวซอมบี้ลุกไหม้ ควันดำพุ่ง กลิ่นพืชเผาแสบจมูก ซอมบี้สะดุ้ง ส่งเสียงไม้แตกดังสนั่น เถาทั้งหมดสะบัดอย่างบ้าคลั่ง

แต่ไม่ตาย

ไม่พอ ไฟ Lv.3 ไม่พอทำลายเชื้อราที่สมองระดับ 5

กล้วยถูกเถาเหวี่ยงออก ร่างกระเด็นกระแทกกำแพงหิน หลังกระทบหินแรงจนลมหายใจหายไปชั่วขณะ กะทะเทพหลุดมือ

ไม่

ซอมบี้ระดับ 5 หันมาหากล้วย เชื้อราบนหัวยังไหม้อยู่แต่ฟื้นตัวเร็ว เถาพุ่งมา กล้วยนอนหงาย ขยับไม่ทัน

"กล้วย!" เปิ้ลวิ่งเข้ามา ไม้เบสบอลฟาดเถา — ไม่ได้ผล เถาพันไม้เบสบอลหัก สะเก็ดกระจาย เปิ้ลหลบไม่ทัน เถาฟาดเปิ้ลกระเด็นไปสามเมตร ล้มลง

"เปิ้ล!"

เปิ้ลลุกขึ้น เลือดไหลจากหน้าผาก "ยังไม่ตาย!" เขาตะโกนกลับมา แต่เท้าสะดุด ลงไม่ถึงพื้นดี — ซี่โครงอาจร้าว

เถาพุ่งเข้าหากล้วยอีกครั้ง

กะทะ กะทะอยู่ไหน

กล้วยยื่นมือขวาออกไป

มา

กะทะเทพกลิ้งบนพื้น — แล้วหยุด แล้ว ลอย เข้ามาหามือกล้วย ไม่ใช่เทเลคิเนซิสเต็มรูปแบบ แต่กะทะ "ตอบรับ" การเรียก ลอยมาห้าเซนติเมตรเหนือพื้นก่อนตกลงในมือเธอ

ขอบคุณ

กล้วยคว้ากะทะ กลิ้งตัวหลบเถา

ตีหัวครั้งเดียวไม่พอ ต้องทำลายเชื้อราที่สมองให้ได้ ต้องรักษาไฟศักดิ์สิทธิ์ไว้ที่จุดเดิมนานพอ

แต่เถามันไม่ให้ฉันเข้าใกล้

"ไฟ!" ใบตองตะโกนจากหลังก้อนหิน "กล้วย ไฟ! ซอมบี้กล้วยงอมกลัวไฟ ระดับ 5 ร่างเน่ามากกว่างอม — ถ้าจุดไฟที่ตัวมัน ตัวมัน จะติดไฟ!"

ร่างเน่า ร่างแห้ง เชื้อราแห้ง เถาแห้ง ติดไฟได้!

กล้วยดมกลิ่น — ใช่ กลิ่นเน่าของมัน ไม่ใช่กลิ่นเน่าเปียก เป็นกลิ่นเน่าแห้ง เหมือนใบไม้ผุที่กรอบ

ถ้าจุดไฟที่ตัวมัน...

"เปิ้ล! กระสุนเหลือกี่นัด!"

"สาม!" เปิ้ลตะโกน กดซี่โครงเจ็บ

"ยิงที่อก! ไม่ต้องเข้าหัว ยิงที่อก!"

เปิ้ลไม่ถาม ยกปืน ยิง

ปัง!

กระสุนเจาะอกซอมบี้ระดับ 5 — ไม่สร้างความเสียหายจริง แต่ซอมบี้สะดุ้ง หันไปทางเปิ้ลชั่วขณะ เถาเปลี่ยนทิศ

กล้วยวิ่ง พลังซอมบี้เต็มสูบ กระโดดเข้าหาตัวซอมบี้ระดับ 5 ไม่ได้เล็งหัว — เล็ง ลำตัว

กะทะเทพกดลงบนอกซอมบี้ ตรงจุดที่กระสุนเปิดรูไว้

"ไหม้เลย!" กล้วยตะโกน

ไฟศักดิ์สิทธิ์ระเบิดจากกะทะ — ไม่ใช่เผาภายนอก เป็นการ จุด ร่างเน่าจากภายใน ไฟลามจากจุดที่กะทะสัมผัส กระจายไปทั้งอก เชื้อราแห้งลุกไหม้ เถาวัลย์ติดไฟ ลุกลามขึ้นคอ ขึ้นหัว

ซอมบี้ระดับ 5 ส่งเสียงที่ไม่ใช่เสียงร้อง — เสียงป่าทั้งป่าร้อง เสียงต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบทางแคบสั่นสะเทือน สปอร์ในอากาศปั่นป่วน

เถาทั้งหมดสะบัดบ้าคลั่ง เถาเส้นหนึ่งฟาดกล้วยเต็มแรง เธอกระเด็นอีกครั้ง ร่างกระแทกพื้น กลิ้งไปสามรอบ ปากรสเลือด

แต่ไฟไม่ดับ

ร่างซอมบี้ระดับ 5 ลุกเป็นคบเพลิง ไฟศักดิ์สิทธิ์สีทองผสมไฟธรรมดาสีส้ม เชื้อราที่หัวลุกไหม้ เถาที่เคยแข็งเหมือนเหล็กกรอบแล้วหักร่วง

ซอมบี้สะดุดล้ม พื้นดินสั่น ร่างหนาเตอะนอนบนพื้น ยังดิ้น เถาที่เหลือขยับอ่อนแรง

แล้วก็หยุด

เงียบ

ไฟยังไหม้ร่างซอมบี้ กลิ่นพืชเผาฟุ้งทั่วทางแคบ

---

กล้วยนอนหงายบนพื้น หายใจหอบ ร่างกายเจ็บปวดทุกตารางนิ้ว

แขนซ้ายเหลืองอมเขียวลามขึ้นถึงต้นแขนแล้ว — ใกล้ไหล่ ใกล้เกินไป

ใช้พลังซอมบี้มากเกินไป

"กล้วย!" ใบตองวิ่งมาคุกเข่าข้าง "เจ็บไหม ตรงไหนเจ็บ"

"...ทุกที่" กล้วยหัวเราะแห้ง ไอเป็นเลือด "ซี่โครง... น่าจะร้าว"

เปิ้ลมาถึง หน้าเต็มเลือดจากแผลที่หน้าผาก กดซี่โครงตัวเอง "สองคนซี่โครงร้าวเท่ากัน ยุติธรรมดี"

"เลิกตลก" ใบตองสั่ง ตรวจบาดแผลกล้วย — รอยหนามที่สีข้าง น่อง ฝ่ามือ แผลถลอกที่หลัง "ไม่มีแผลอันตรายถึงชีวิต แต่เสียเลือดเยอะ ต้องรักษาและกินอาหารเดี๋ยวนี้"

กล้วยพยักหน้า พยายามลุกแต่ร่างกายปฏิเสธ

"อย่าขยับ" ใบตองกดไหล่กล้วยลง "เปิ้ล ช่วยจุดไฟแล้วหาวัตถุดิบ ข้าวสารเหลือไหม"

"เหลือนิดหน่อย ไข่เหลือสองฟอง" เปิ้ลตอบ รื้อถุง "วัตถุดิบสดหมดแล้วหลังมื้อนี้"

"ทำอาหารก่อน" ใบตองหยิบกะทะเทพวางข้างกล้วย

กล้วยจับกะทะ ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกขึ้นทันที อ่อนกว่าปกติ — เธอเหนื่อยเกินไป กะทะรู้สึกได้

พัก สัญชาตญาณจากกะทะบอก ปรุงช้าๆ ใช้ไฟอ่อน ให้อาหารค่อยๆ ซึมซาบ

กล้วยพยักหน้า

---

ข้าวต้มไข่ มื้อสุดท้ายจากวัตถุดิบที่เหลือ

กล้วยนั่งพิงกำแพงหิน ปรุงช้าๆ ตามที่กะทะสอน — ไข่ตีเบาๆ ใส่ข้าวสารที่เหลือ ต้มด้วยน้ำจากขวดที่เก็บมา น้ำปลาหยดสุดท้าย ต้นหอมป่าที่ใบตองเก็บจากข้างทาง

กะทะเทพส่งสัญญาณ — ต้นหอมป่าดี มีพลังตามธรรมชาติ ดีกว่าต้นหอมปลูก

วัตถุดิบจากป่าที่ยังไม่ถูกเชื้อเปลี่ยน มีพลังของตัวเอง

"กะทะบอกว่าต้นหอมป่าดี" กล้วยพูด "ดีกว่าวัตถุดิบในเมือง"

ใบตองจด "สมเหตุสมผล พืชที่ยังต้านเชื้อราได้ ต้องมีสารต้านเชื้อราตามธรรมชาติ สารพวกนั้นอาจเสริมพลังกะทะเทพ"

"แปลว่าถ้าหาวัตถุดิบสดในป่า — พืชป่าที่ยังปกติ — อาหารอาจดีกว่าวัตถุดิบจากเมืองอีก?" เปิ้ลถาม

"เป็นไปได้" ใบตองพยักหน้า

กล้วยตักข้าวต้มให้ทุกคน สามชาม ควันลอย กลิ่นต้นหอมป่าหอมแรงกว่าต้นหอมธรรมดา

กินคำแรก

เชื้อถอยหลังสามเซนติเมตร — มากกว่าปกติ

ต้นหอมป่าช่วยจริง

"ถอยเยอะ" กล้วยมองแขน เชื้อกลับไปอยู่กลางต้นแขนเหมือนก่อนสู้ "ต้นหอมป่าช่วยเยอะมาก"

ใบตองจดอย่างตื่นเต้น "ค้นพบใหม่ — วัตถุดิบจากป่าที่ยังไม่ติดเชื้อ มีสารต้านเชื้อราธรรมชาติ เมื่อปรุงในกะทะเทพ ผลรักษาดีกว่าวัตถุดิบจากเมืองหรือของกระป๋อง ลำดับ: วัตถุดิบป่า > วัตถุดิบสดจากเมือง > ของกระป๋อง"

"แปลว่าไม่ต้องกลัวเรื่องวัตถุดิบหมด" เปิ้ลยิ้มกว้าง "ป่ายังมีของกินเยอะ"

"ถ้า หาเจอ" ใบตองเตือน "ป่านี้เกือบทั้งหมดถูกเชื้อเปลี่ยนแล้ว ต้องหาต้นไม้ที่ยังต้านเชื้อได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย"

เปิ้ลมองรอบ ป่ากลายพันธุ์มืดทึบ ต้นกล้วยม่วงดำเป็นส่วนใหญ่ แต่ที่นี่ที่นั่นยังมีต้นไม้เดิมที่ยืนหยัด — ต้นประดู่ที่เปลือกหนาต้านเชื้อรา ต้นหอมป่าที่ขึ้นข้างลำธาร ผักหวานป่าที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

"หาได้" เปิ้ลพูด "ผมเคยทำคอนเทนต์สายเอาตัวรอดในป่า รู้จักผักป่ากินได้"

"คราวนี้ทักษะเอาตัวรอดของเขามีประโยชน์จริงๆ สักที" ใบตองพูดเรียบ

เปิ้ลยิ้ม "เธอเพิ่งชมผมเหรอ"

"ไม่ได้ชม แค่ระบุข้อเท็จจริง"

กล้วยหัวเราะ — เจ็บซี่โครง แต่หัวเราะ

---

ซากซอมบี้ระดับ 5 ยังคุอยู่ กลิ่นเหม็น กล้วยมอง

ระดับ 5 แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยเจอ แข็งกว่าซอมบี้ระดับ 3 สามตัวรวมกัน เถาฟื้นตัวได้ ปืนไม่ได้ผล กะทะ Lv.3 ตีหัวตรงๆ ก็ไม่ตาย

แต่มันมีจุดอ่อน — ร่างเน่าติดไฟ

ใบตองวิเคราะห์ได้กลางสนามรบ

เปิ้ลยิงเปิดทางให้

ทีมเวิร์ค ไม่ใช่ฉันคนเดียว

"พรุ่งนี้เดินต่อ" กล้วยพูดเบา มองทิศที่กะทะเทพชี้ "ตะหลิวเทพอยู่ข้างหน้า วัดร้างใกล้แล้ว"

"กับ สิ่งที่เฝ้ามัน" ใบตองพูด

กล้วยพยักหน้า กลิ่นลึกลับนั้นยังอยู่ในจมูก — กลิ่นที่ทำให้เชื้อในตัวเธอกลัว กลิ่นที่ไม่ใช่ Fungus Musaceae-X

ซอมบี้ระดับ 5 แทบฆ่าเรา

สิ่งที่เฝ้าตะหลิวเทพ ทำให้ซอมบี้ระดับ 5 ดูเหมือนหุ่นฟาง

แต่ต้องไป

"วันนี้พักก่อน" เปิ้ลบอก จัดที่นอนข้างกำแพงหิน ห่างจากซากซอมบี้ ไฟศักดิ์สิทธิ์จากกะทะเผาสปอร์ในอากาศ สร้างวงกลมสะอาดให้นอน "เดี๋ยวผมเฝ้ายามคนเดียว ทั้งสองคนพักเถอะ ผมแค่ซี่โครงร้าว ไม่ได้สู้หนักเท่า"

"เปิ้ล—"

"ถ้าพี่สองคนไม่หลับ พรุ่งนี้เดินไม่ไหว" เปิ้ลพูดจริงจัง "ผมเฝ้าได้"

กล้วยมองเปิ้ล — เลือดแห้งบนหน้าผาก ซี่โครงร้าว แต่ดวงตายังสว่าง ยังมีแรง

นายเก่งกว่าที่คิดนะเปิ้ล

"ขอบคุณ" กล้วยพูดเบา นอนลง กอดกะทะเทพ ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกอ่อนๆ อุ่นเหมือนผ้าห่ม

ใบตองนอนข้างกล้วย ไม่พูด แต่มือสัมผัสแขนขวากล้วยเบาๆ

ยังไม่ตาย

พรุ่งนี้ วัดร้าง

---

เหลือเวลาสิบสี่วัน

ซอมบี้ระดับ 5 — ผ่านแล้ว

แต่สิ่งที่เฝ้าตะหลิวเทพยังอยู่ข้างหน้า