ตอนที่ 18: กะทะ vs ตะหลิว

วันที่สิบสี่หลังโลกล่มสลาย ช่วงสาย

ป่าสะอาดอยู่ได้ไม่นาน

เดินจากวัดร้างไม่ถึงยี่สิบนาที เส้นแบ่งปรากฏอีกครั้ง — ฝั่งหนึ่งต้นไม้สุขภาพดี แสงอาทิตย์ส่องถึงพื้น อีกฝั่งต้นกล้วยกลายพันธุ์ขึ้นหนาทึบ ใบม่วงดำบังท้องฟ้า สปอร์ทองลอยเป็นหมอก

แต่ตรงนี้ต่างจากป่าที่ผ่านมา

ไม่มีซอมบี้

"แปลก" เปิ้ลมองรอบ "ตลอดทางมาเจอซอมบี้ทุกร้อยเมตร ตรงนี้ว่างเปล่า"

กล้วยดมกลิ่น — ซอมบี้มีอยู่ แต่อยู่ ไกลออกไป เหมือนถูกผลักออก เหมือนมีอะไรบางอย่างในบริเวณนี้ที่แม้แต่ซอมบี้ก็ไม่กล้าเข้าใกล้

กลิ่นของคนเฝ้าตะหลิว — แรงจนแสบจมูก

"ใกล้มาก" กล้วยกระซิบ "อยู่ข้างหน้า ไม่เกินสองร้อยเมตร"

"เชื้อในตัวเธอ?" ใบตองถาม

กล้วยมองแขนซ้าย ขอบเชื้อสีเหลืองอมเขียวสั่น ไม่ใช่สั่นตอบสนอง — สั่นกลัว

"เชื้อในตัวฉันอยากให้ฉันหนี" กล้วยพูดเรียบ "แปลว่าเราไปถูกทาง"

---

ลานหิน

โล่งกว้างกลางป่ากลายพันธุ์ ต้นกล้วยกลายพันธุ์ขึ้นล้อมรอบเป็นกำแพงธรรมชาติ แต่ไม่กล้าขึ้นข้ามเข้ามาในลาน เหมือนมีเส้นมองไม่เห็นกั้น

กลางลาน มีก้อนหินใหญ่เรียงเป็นวง — คล้ายเตาไฟโบราณ เถ้าถ่านเก่ายังอยู่

และข้างก้อนหิน —

คนนั่งอยู่

ร่างสูงกว่าคนทั่วไป นั่งพิงก้อนหิน ขาเหยียด ผมยาวสีดำรุงรังปิดใบหน้า ผิวซีดเซียวจนดูเหมือนคนตาย แต่อกยังกระเพื่อม — หายใจอยู่

ในมือขวาของเขา —

กะทะเทพ กรีดร้อง

ไม่ใช่เสียงจริง เป็นการสั่นสะเทือนที่วิ่งขึ้นจากด้ามจับผ่านแขนเข้าไปในกระดูก ในหัวใจ ทุกอักษรโบราณบนกะทะลุกโชนพร้อมกัน

ตะหลิวเทพ

ตะหลิวเหล็กหล่อ ด้ามยาว ใบตะหลิวกว้าง สีดำด้านเหมือนกะทะเทพ อักษรโบราณสลักเต็มทั้งใบตะหลิวและด้าม — อักษรเดียวกัน ภาษาเดียวกัน สร้างจากไฟศักดิ์สิทธิ์เดียวกัน

ตะหลิวเทพเรืองแสงตอบรับกะทะเทพ แสงทองจากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นพุ่งหากัน

คู่ของมัน

หลายร้อยปีที่ถูกแยกจากกัน ตอนนี้อยู่ห่างกันแค่สามสิบเมตร

"นั่นคือตะหลิวเทพ" ใบตองกระซิบ "และคนที่ถือมัน..."

ร่างนั้นขยับ

ช้า เหมือนเครื่องจักรที่เปิดสวิตช์ ผมรุงรังแหวกออก เผยใบหน้า — เคยเป็นคนหล่อ เค้าโครงหน้าคม แต่ตอนนี้ซีดเซียว ตาโหล มีรอยแผลเป็นลึกที่ขมับซ้าย รอยแผลสีม่วงอมดำ ไม่เหมือนแผลธรรมดา เหมือน อะไรบางอย่างฝังตัว อยู่ใต้ผิวหนัง

แต่สิ่งที่ทำให้กล้วยหยุดหายใจ —

ดวงตา

ว่างเปล่า ดำสนิท ไม่มีแสง ไม่มีอารมณ์ ไม่มีจิตวิญญาณ ดวงตาของคนที่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน

เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ ตะหลิวเทพในมือขวาเรืองแสงทอง

ไม่พูด ไม่แสดงอารมณ์ แค่ยืน

แล้ว เคลื่อนที่

---

กล้วยเห็นมาก่อนที่จะรู้ตัว — สัญชาตญาณครึ่งซอมบี้ตะโกนเตือน ร่างกายขยับก่อนสมองสั่ง กะทะเทพยกขึ้นรับ

แครง!

เสียงโลหะศักดิ์สิทธิ์กระทบกัน สะเทือนทั้งลานหิน ต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบลานสั่นไหว ใบร่วง

ตะหลิวเทพฟาดลงมาจากด้านบน กล้วยรับด้วยกะทะเทพ — แรงปะทะส่งกล้วยลื่นถอยหลังสามก้าว เท้าขูดพื้นหิน

แรงอะไร

กล้วยมีพลังครึ่งซอมบี้ มีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ แต่แรงของคนตรงหน้า —

เหนือกว่า

โมโม่กามะ — กล้วยยังไม่รู้ชื่อเขา แต่ตั้งชื่อในใจว่า "คนเฝ้าตะหลิว" — โจมตีต่อเนื่อง ตะหลิวเทพฟาดจากซ้าย จากขวา จากบนลงล่าง ทุกครั้งแม่นยำ ทุกครั้งเร็ว ทุกครั้งหนัก ไม่มีลังเล ไม่มีเปิดช่อง

เหมือนเครื่องจักรสังหาร

ไม่มีจังหวะให้โจมตีกลับ

"กล้วย!" เปิ้ลตะโกน ยกปืน

"อย่ายิง!" กล้วยร้องกลับ รับตะหลิวอีกจังหวะ แขนสั่น "กระสุนเหลือสองนัด ไว้ยิงตอนจำเป็น!"

เปิ้ลกัดฟัน ลดปืน

ตะหลิวเทพสร้างความเสียหายเหมือนกะทะเทพ กล้วยรู้สึกได้ — ทุกครั้งที่ตะหลิวกระทบกะทะ ไฟศักดิ์สิทธิ์จากทั้งสองชิ้นปะทุ ประกายทองกระจาย เครื่องครัวทั้งสองชิ้น จำกันได้ พลังของมันตอบสนองต่อกัน ไม่ใช่ต่อต้าน

กะทะไม่อยากสู้กับตะหลิว ตะหลิวไม่อยากสู้กับกะทะ

แต่คนที่ถือตะหลิวไม่มีทางเลือก

---

โมโม่กามะไม่พูดสักคำ ดวงตาว่างเปล่าจ้องกล้วย ไม่ใช่จ้องด้วยความเกลียดชัง ไม่ใช่จ้องด้วยความต้องการ — จ้อง โดยไม่มีอะไรข้างหลังสายตา

กล้วยรับตะหลิวอีกสิบจังหวะ ยี่สิบจังหวะ ทุกครั้งแขนสั่นหนักขึ้น ซี่โครงที่ร้าวส่งสัญญาณเจ็บ แผลเก่าที่สีข้างเปิด เลือดซึมเสื้อ

ตั้งรับอย่างเดียวไม่มีทางชนะ

"ใบตอง!" กล้วยตะโกนระหว่างรับตะหลิว "สังเกตอะไรได้บ้าง!"

ใบตองนั่งอยู่ข้างลาน จดอะไรบางอย่างตั้งแต่การต่อสู้เริ่ม "รอยแผลเป็นที่ขมับซ้าย! สีม่วงอมดำ ไม่ใช่แผลธรรมดา — เหมือนเชื้อราฝังตัว! ถ้าเป็นจุดควบคุม ทำลายตรงนั้นอาจปลดปล่อยเขาได้!"

จุดควบคุม — ขมับซ้าย

กล้วยเบี่ยงตะหลิวด้วยกะทะ พยายามมองขมับซ้ายของเขา — เห็นแผลเป็น สีม่วงอมดำ เต้น เหมือนหัวใจดวงที่สอง

ต้องเอากะทะแตะตรงนั้น

แต่พูดง่ายกว่าทำ — โมโม่กามะเร็วกว่า แรงกว่า ไม่เหนื่อย ไม่เจ็บ ไม่ลังเล ทุกจังหวะของเขาสมบูรณ์แบบ ไม่มีจุดอ่อนทางใจ

เพราะไม่มี "ใจ" อยู่ข้างใน

กล้วยถอยอีกก้าว หลังชนก้อนหิน — จนมุม

โมโม่กามะยกตะหลิวเทพเหนือหัว พร้อมฟาดลง

---

กล้วยตัดสินใจ

ต้องใช้พลังซอมบี้

เชื้อในแขนซ้ายตอบรับทันที — ไม่ได้ตอบรับอย่างมีความสุข เป็นการตอบรับด้วยความกลัว เชื้อ กลัว กลิ่นของโมโม่กามะ แต่เมื่อกล้วยเรียก มันไม่มีทางเลือก

พลังพุ่งเข้าร่างกาย — ความเร็ว ความแข็งแกร่ง ประสาทสัมผัสคมขึ้นสิบเท่า ดวงตาซ้ายเปลี่ยนเป็นเหลืองเรืองแสง

เชื้อลามจากข้อศอกขึ้นอีกสองเซนติเมตร

ไม่สำคัญ ตอนนี้ต้องชนะก่อน

กล้วยก้มหลบตะหลิวที่ฟาดลง หินด้านหลังแตกเป็นเสี่ยง ม้วนตัวออกด้านข้าง กะทะเทพในมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน

ฟาดกลับ

แครง!

ครั้งแรกที่กล้วยโจมตี — ตะหลิวเทพรับ ประกายทองระเบิด โมโม่กามะถอยครึ่งก้าว

ถอยได้

กล้วยไม่หยุด ฟาดต่อ ซ้าย ขวา ล่างขึ้นบน กะทะเทพร้อนจนอักษรโบราณลุกเป็นเปลวไฟทอง ไฟศักดิ์สิทธิ์พุ่งจากกะทะทุกครั้งที่กระทบตะหลิว

โมโม่กามะรับทุกจังหวะ ไม่ถอยอีก — ร่างกายของเขาปรับตัว เร็วขึ้น แรงขึ้น ตอบสนองต่อการโจมตีของกล้วยเหมือนกระจกสะท้อน

ยิ่งฉันแรงขึ้น เขาก็แรงขึ้น

การควบคุมเขา — ไม่ใช่แค่ทำให้เป็นหุ่นยนต์ มันดึงศักยภาพร่างกายออกมาเต็มที่ ไม่มีตัวจำกัด ไม่มีความเจ็บ ไม่มีความกลัว

เปิ้ลตะโกน "กล้วย ระวัง!"

ตะหลิวเทพเฉียดแก้มกล้วย ลมจากใบตะหลิวเฉือนผิว เลือดไหลริน

กล้วยถอย สามก้าว หอบ

ตั้งรับก็แพ้ โจมตีก็เสมอ ต้องหาทางอื่น

---

"กล้วย!" ใบตองตะโกน "ตะหลิวเทพตอบสนองเธอ!"

"อะไร?"

"ตอนที่กะทะเทพกระทบตะหลิว ดูไฟศักดิ์สิทธิ์สิ — ไฟจากทั้งสองชิ้น รวมกัน ไม่ได้ต่อสู้กัน! เครื่องครัวทั้งสองชิ้นถูกสร้างมาให้ใช้คู่กัน ตะหลิวเทพ รู้จัก เธอผ่านกะทะเทพ! เรียกมัน!"

เรียกมัน?

กล้วยจำได้ — กะทะเทพตอบรับ "การเรียก" ของเธอได้ตั้งแต่ Lv.2 เลื่อนมาหามือเมื่อถูกเรียก

ตะหลิวเทพเป็นคู่ของกะทะ ถ้ากะทะจำเธอได้ ตะหลิวก็ต้องจำได้

โมโม่กามะพุ่งเข้ามา ตะหลิวฟาดจากด้านข้าง กล้วยรับด้วยกะทะ ล็อกตะหลิวไว้ — ใบตะหลิวกดลงบนกะทะ โลหะศักดิ์สิทธิ์แนบชิด

ไฟศักดิ์สิทธิ์จากทั้งสองชิ้น รวมกัน เปลวไฟทองสว่างจ้าจนต้องหรี่ตา อักษรโบราณบนกะทะและตะหลิวเรืองแสงพร้อมกัน ข้อความเดียวกัน ภาษาเดียวกัน

คู่ของมัน

กล้วยกระซิบ ไม่ใช่ด้วยปาก แต่ด้วย สัญชาตญาณ แบบที่เธอคุยกับกะทะเทพ

ตะหลิวเทพ ฉันคือทายาทผู้พิทักษ์ครัว ฉันถือกะทะเทพ คู่ของนาย

กลับมา

ตะหลิวเทพ สั่น

ไม่ใช่สั่นจากแรงกระทบ — สั่นจากข้างใน อักษรโบราณบนตะหลิวสว่างขึ้น สว่างกว่าที่เคยเห็น

มือของโมโม่กามะสั่นตาม

"ข..." เสียงแรกที่ออกจากปากเขา เสียงแหบแห้ง เหมือนไม่ได้พูดมาเป็นเดือน "ข...อ..."

เขาพูดได้

ดวงตาว่างเปล่า — กะพริบ แสงมนุษย์ผุดขึ้นแวบหนึ่ง แล้วดับ แผลเป็นที่ขมับเต้นแรง

เชื้อราควบคุมสู้กลับ

โมโม่กามะผลักกล้วยออก พลังที่ใช้มากกว่าเดิม — การควบคุมเพิ่มกำลังเมื่อถูกคุกคาม ตะหลิวเทพฟาดกลับมา เร็วกว่าเดิม แรงกว่าเดิม

กล้วยถูกฟาดกระเด็น กระแทกพื้นหิน กลิ้งสองรอบ ซี่โครงร้าวส่งสัญญาณเจ็บจี๊ดทั้งตัว

"กล้วย!" เปิ้ลวิ่งเข้ามา

"อย่าเข้ามา!" กล้วยตะโกน ลุกขึ้น เลือดไหลจากมุมปาก

ตะหลิวตอบรับฉันแล้ว ต้องเรียกมันอีกครั้ง แต่ต้องแตะขมับเขาด้วยกะทะก่อน — ทำลายจุดควบคุม ปลดปล่อยเขา

ต้องทำสองอย่างพร้อมกัน

---

กล้วยปล่อยพลังซอมบี้เต็มที่

ไม่ใช่แค่เรียก — ปลดปล่อย เชื้อในแขนซ้ายลุกโชน ลายเปลือกกล้วยสีเหลืองอมเขียวสว่างขึ้น ดวงตาซ้ายเหลืองจ้า ดวงตาขวาเริ่มเปลี่ยนสี

เชื้อลามจากข้อศอกขึ้นอีกสามเซนติเมตร ผ่านกลางแขนไปแล้ว

ไม่สำคัญ

กะทะเทพ Lv.3 + พลังครึ่งซอมบี้เต็มกำลัง

กล้วยพุ่ง

เร็ว — เร็วกว่าที่เคยเคลื่อนที่ โมโม่กามะตอบสนอง ตะหลิวฟาดสกัด กล้วยเบี่ยงด้วยกะทะ ไม่รับตรง ปล่อยให้ตะหลิวเฉียดผ่านไป โลหะขูดกัน ประกายทองกระจาย

ไม่สู้ตรง ใช้เทคนิค

กล้วยจำวิธีที่กะทะเทพ สอน เธอทำอาหาร — ไม่ใช่ใช้แรงดิบ เป็นจังหวะ เป็นลำดับ เหมือนปรุงอาหาร

ผัด — เบี่ยงตะหลิวออก

หมุน — ม้วนตัวเข้าด้านใน

ตัก — กะทะพุ่งไปที่เป้าหมาย

กะทะเทพทำตาม ไม่ใช่เพราะกล้วยบังคับ เพราะกะทะ เข้าใจ มันนำมือเธอเหมือนทุกครั้งที่ทำอาหาร

กล้วยม้วนตัวผ่านตะหลิวที่ฟาดมา เข้าใกล้ร่างโมโม่กามะ กะทะเทพในมือขวายกขึ้น ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน

เป้าหมาย — ขมับซ้าย

โมโม่กามะตอบสนอง หมุนตะหลิวกลับมาป้องกัน เร็วจนลมหวีด

ไม่ทัน

กล้วยใช้มือซ้าย — มือที่เป็นเชื้อ มือที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ — จับด้ามตะหลิวเทพ

เชื้อในมือ กรีดร้อง สัมผัสเชื้อราควบคุมบนตะหลิวเทพ เจ็บเหมือนจับเหล็กร้อน

แต่กล้วยไม่ปล่อย

และตะหลิวเทพ — ตอบรับเธอ อักษรโบราณบนตะหลิวสว่างจ้า ตะหลิวหยุดเคลื่อนที่ ต้านแรงของโมโม่กามะ

ช่วงเวลาหนึ่งวินาที

กะทะเทพในมือขวา แปะ ลงบนขมับซ้ายของโมโม่กามะ

ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.3 ระเบิดออกจากจุดสัมผัส

---

เสียงที่ออกจากปากโมโม่กามะไม่ใช่เสียงกรีดร้อง — เป็นเสียง หายใจเข้า เสียงของคนที่จมน้ำมาเป็นเดือนแล้วโผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำ

แผลเป็นที่ขมับซ้ายลุกไหม้ สีม่วงอมดำเปลี่ยนเป็นเทาแล้วจางลง เชื้อราควบคุมที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนัง — ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาจนกลายเป็นเถ้า

ดวงตาของเขาเปลี่ยน

จากว่างเปล่าดำสนิท — แสงผุดขึ้น ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม มนุษย์ ปรากฏ เต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว

มีคนอยู่ข้างใน

มีคนอยู่ข้างในมาตลอด แค่ถูกขังไว้

ตะหลิวเทพหลุดจากมือเขา กระทบพื้นหินดังกลิ้ง อักษรโบราณยังเรืองแสง

โมโม่กามะล้มลง เข่ากระแทกหิน มือทั้งสองข้างจับหัว ร่างสั่น

"ข...ข้า..." เขาพูด เสียงสั่น หายใจถี่ "ข้า... ที่ไหน... ข้า ใคร..."

กล้วยยืนหอบ เลือดหยดจากมุมปาก จากแก้ม จากสีข้าง กะทะเทพในมือขวาร้อนจนแทบถือไม่ไหว

"เธอปลอดภัย" กล้วยพูดเบา ก้มลงข้างเขา "เธอเป็นอิสระแล้ว"

เธอ? เขา สรรพนาม — ไม่สำคัญตอนนี้

โมโม่กามะเงยหน้า ดวงตาเต็มน้ำตา — ไม่ใช่น้ำตาเจ็บ เป็นน้ำตาของคนที่จำอะไรไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง

"เสียง" เขากระซิบ "เสียงนั้น... หยุดแล้ว..."

"เสียงอะไร"

"เสียง... ที่สั่ง... ตลอดเวลา... สั่งให้เฝ้า... สั่งให้ฆ่า... สั่งให้..." น้ำตาไหล "...อย่าให้ใครเอาตะหลิวไป"

"ใครสั่ง"

ดวงตาของเขาเปลี่ยน — ความหวาดกลัวพุ่งขึ้น หวาดกลัวจนร่างสั่นทั้งตัว

"ผู้หญิง...คนนั้น" เขากระซิบ เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน "อย่า... ให้เธอ... รู้..."

แล้วโมโม่กามะหมดสติ ร่างล้มลงบนพื้นหิน

---

เงียบ

เปิ้ลค่อยๆ เดินเข้ามา "เขาหมดสติ"

ใบตองรีบมาตรวจ จับชีพจร "มีชีวิตอยู่ หัวใจเต้นเร็วแต่สม่ำเสมอ หมดสติจากช็อก ไม่ใช่อาการทางกาย" เธอดูแผลเป็นที่ขมับซ้าย "เชื้อราที่ฝังอยู่ตรงนี้ถูกเผาไปแล้ว แต่มีร่องรอยหลงเหลือในเนื้อเยื่อ ต้องตรวจเพิ่ม"

กล้วยนั่งลงข้างตะหลิวเทพ มือสั่น ยื่นมือขวาออก

ตะหลิวเทพ — เลื่อนเข้ามาหามือเธอ ช้าๆ เหมือนกะทะเทพเคยทำ

มันจำฉันได้

ไม่ ไม่ใช่จำ "ฉัน" — มันจำ "กะทะ" ได้ มันจำ "สายเลือด" ได้

มือเธอจับด้ามตะหลิวเทพ

อักษรโบราณบนตะหลิวและกะทะลุกโชนพร้อมกัน แสงทองสว่างจ้าทั้งลาน อักษรลอยขึ้นจากทั้งสองชิ้นเหมือนโฮโลแกรม — อักษรจากกะทะด้านซ้าย อักษรจากตะหลิวด้านขวา พุ่งหากัน ประสานกัน กลายเป็นข้อความเดียว

ใบตองกระซิบ "เครื่องครัวทั้งสองชิ้น กลับมารวมกันแล้ว"

กล้วยถือกะทะในมือซ้าย ตะหลิวในมือขวา

ย่า กล้วยหาตะหลิวเจอแล้ว

ไฟศักดิ์สิทธิ์จากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นลุกโชนพร้อมกัน ส่องสว่างทั้งลานหิน เผาสปอร์ในอากาศจนอากาศสะอาดใสเหมือนไม่เคยมีเชื้อรา

เปิ้ลยกกล้อง ถ่าย น้ำตาไหล "ถ่ายให้คนรุ่นหลังดู" เขาพูดเบา "วันที่เครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์กลับมารวมกัน"

---

กล้วยมองโมโม่กามะที่หมดสติ

"ผู้หญิงคนนั้น"

ใครสั่งให้เขาเฝ้าตะหลิว ใครฝังเชื้อราควบคุมในสมองเขา

ใครกลัวว่าเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์จะกลับมารวมกัน

เชื้อในแขนซ้ายของกล้วยลามขึ้นอีก — อยู่เหนือข้อศอกห้าเซนติเมตร จากการใช้พลังซอมบี้หนักในการต่อสู้

ต้องทำอาหารเร็วๆ ก่อนเชื้อจะลามอีก

กล้วยมองกะทะเทพในมือซ้าย ตะหลิวเทพในมือขวา

คราวนี้ทำอาหารด้วยเครื่องครัวทั้งสองชิ้น

ดูซิว่าจะเกิดอะไรขึ้น

---

เหลือเวลาสิบสี่วัน

ได้ตะหลิวเทพแล้ว

แต่ "ผู้หญิงคนนั้น" — ยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง

และเธอรู้ว่ากล้วยกำลังมา