ตอนที่ 19: สูตรที่ยังไม่สมบูรณ์

วันที่สิบสี่หลังโลกล่มสลาย ช่วงบ่าย

กล้วยแบกโมโม่กามะกลับวัดร้าง

ร่างของเขาหนัก — สูงเกือบเมตรเก้าสิบ กล้ามเนื้อแน่น แม้จะผอมซีด ร่างกายยังมีมวลมากกว่าคนทั่วไป

พลังซอมบี้ยังเปิดอยู่ กล้วยรู้สึกได้ เชื้อในแขนซ้ายทำงาน ช่วยแบกน้ำหนัก แต่ทุกวินาทีที่ใช้ เชื้อลามทีละนิด

"เปิ้ล ช่วยประคอง"

เปิ้ลรีบเข้ามารับน้ำหนักอีกฝั่ง ซี่โครงร้าวส่งสัญญาณเจ็บ แต่เขากัดฟัน

สามคนพาโมโม่กามะกลับเข้าเขตปลอดเชื้อรอบวัด ข้ามเส้นมองไม่เห็น — อากาศสะอาดทันที สปอร์หายไป

วางร่างเขาลงในวิหาร ข้างแท่นหินที่เคยเป็นที่ตั้งตะหลิวเทพ

ใบตองเริ่มตรวจทันที

---

"ชีพจรปกติ หายใจปกติ" ใบตองจับข้อมือโมโม่กามะ "ร่างกายไม่ได้บาดเจ็บ สภาพที่หมดสติน่าจะเป็นช็อกทางจิตมากกว่าทางกาย — ลองนึกดูสิ ถ้าเธอถูกขังอยู่ในร่างตัวเองเป็นเดือนๆ ดูตัวเองทำสิ่งที่ไม่ต้องการ ฟังเสียงสั่งตลอดเวลาโดยหยุดมันไม่ได้ แล้ววันหนึ่งทุกอย่างเงียบ — สมองจะต้องการเวลาประมวลผล"

"เขาจะฟื้นไหม" เปิ้ลถาม

"น่าจะ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ อาจเป็นชั่วโมง อาจเป็นวัน"

ใบตองพลิกศีรษะโมโม่กามะ ดูแผลเป็นที่ขมับซ้าย — ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาจนเชื้อราควบคุมกลายเป็นเถ้า แต่ยังมีร่องรอย รอยม่วงอมดำจางลงเป็นเทาอ่อน เนื้อเยื่อรอบแผลบวมแดง

"เชื้อราที่ฝังตรงนี้" ใบตองพูดช้า จับกล้องจุลทรรศน์พกพาขึ้นมา — กล้องเล็กๆ ที่หยิบจากคลินิกสัตว์เลี้ยง "ขอตัวอย่างเนื้อเยื่อนิดหนึ่ง"

เธอใช้ปากคีบเล็กเขี่ยเศษเนื้อเยื่อจากขอบแผลลงบนสไลด์แก้ว ส่องกล้อง

เงียบ นาน

"ใบตอง?" กล้วยเรียก

ใบตองเงยหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยสิ่งที่กล้วยไม่เคยเห็นในตัวเธอ — ความกลัว

"นี่ไม่ใช่ Fungus Musaceae-X"

"รู้อยู่แล้วว่ากลิ่นต่างกัน" กล้วยพูด "แล้วมันคืออะไร"

"ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นโครงสร้างแบบนี้" ใบตองพูดเบา "Fungus Musaceae-X มีเส้นใยแตกกิ่ง 60 องศา มุมสมมาตร ซึ่งผิดปกติอยู่แล้ว แต่อันนี้..." เธอหยุด "...เส้นใยไม่ได้แตกกิ่ง มันสร้าง เครือข่าย เหมือนวงจรไฟฟ้า เหมือนสมองจำลอง ชั้นซ้อนชั้น จุดเชื่อมต่อทุกจุดสมมาตรสมบูรณ์แบบ"

"แปลว่า?"

"แปลว่าเชื้อราตัวนี้ถูก ออกแบบ มาเพื่อเชื่อมต่อกับระบบประสาทโดยเฉพาะ" ใบตองวางกล้อง "Fungus Musaceae-X เปลี่ยนคนเป็นซอมบี้ — ทำลายจิตใจ ยึดครองร่างกาย แต่เชื้อราตัวนี้ไม่ได้ทำลายอะไร มัน ควบคุม มันแทรกเข้าไปในเครือข่ายประสาท ฟังคำสั่ง ส่งคำสั่ง เหมือนรีโมตคอนโทรล"

"รีโมต" เปิ้ลพูดเบา "ใครถือรีโมต"

เงียบ

"ไม่ใช่พญากล้วยตานี" ใบตองพูดแน่วแน่ "ดร.ทวีศักดิ์สร้าง Fungus Musaceae-X แต่เขาไม่ได้สร้างอันนี้ โครงสร้างพื้นฐานต่างกันสิ้นเชิง ยีนมาร์กเกอร์ต่างกัน เหมือนงานของคนคนละคน"

ยีนลายเซ็นสองคน

คนที่ออกแบบพิมพ์เขียวให้ดร.ทวีศักดิ์สร้าง Fungus Musaceae-X

คนเดียวกันที่สร้างเชื้อราควบคุมจิตใจ

คนเดียวกันที่ส่งโมโม่กามะมาเฝ้าตะหลิวเทพ

"มีคนอื่น" กล้วยพูด "ไม่ใช่พญากล้วยตานี มีคนอยู่เบื้องหลังที่เราไม่รู้จัก"

"'ผู้หญิงคนนั้น'" เปิ้ลพูด จำคำของโมโม่กามะได้ "'อย่าให้เธอรู้'"

ลมพัดผ่านวิหาร อักษรโบราณบนผนังเรืองแสงจาง

ใครก็ตามที่ควบคุมโมโม่กามะ — เธอรู้เรื่องตะหลิวเทพ รู้เรื่องเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ ส่งคนมาเฝ้าเพื่อไม่ให้ใครเข้าถึง

เธอไม่ต้องการให้ใครรักษาเชื้อ

เธอต้องการให้เชื้อยังอยู่

"เราเอาคนนั้นไว้ทีหลัง" กล้วยพูด "ตอนนี้สิ่งสำคัญคือทำอาหาร ฉันบาดเจ็บ เชื้อลามขึ้น ต้องกินอาหารจากเครื่องครัวทั้งสองชิ้น"

---

กล้วยนั่งลงกลางวิหาร กะทะเทพวางข้างซ้าย ตะหลิวเทพข้างขวา

หยิบกะทะเทพขึ้น

แล้วหยิบตะหลิวเทพด้วยมือขวา

ไฟศักดิ์สิทธิ์จากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นลุกโชนพร้อมกัน — แต่คราวนี้ต่างจากตอนสู้โมโม่กามะ ไม่ใช่ไฟที่ดุดัน เป็นไฟที่ อบอุ่น เหมือนเตาที่เพิ่งจุด

อักษรโบราณลอยขึ้นจากทั้งสองชิ้น

ไม่ใช่ลอยแยก — ลอยรวมกัน อักษรจากกะทะด้านซ้ายมือ อักษรจากตะหลิวด้านขวามือ พุ่งเข้าหากัน ประสานร่าง กลายเป็นข้อความที่สมบูรณ์

และกะทะเทพ... พูด

ไม่ใช่ "พูด" แบบเสียง ไม่ใช่ "นำมือ" แบบ Lv.2-3

เป็น ความเข้าใจ ที่ไหลเข้ามาในหัวกล้วย ชัดเจน สมบูรณ์ เหมือนใครบางคนเปิดหนังสือในสมองเธอ

ยินดีต้อนรับกลับ ทายาท

เราเฝ้ารอมานาน

"กะทะ... ตะหลิว..." กล้วยกระซิบ "พวกเขาพูดกับฉันได้?"

เราเป็นหนึ่งเดียวกันตอนนี้ กะทะคือภาชนะ ตะหลิวคือตัวกวน เมื่ออยู่ด้วยกัน เราสมบูรณ์

ใบตองจ้องกล้วย "เกิดอะไรขึ้น"

"กะทะเทพเลเวลอัป" กล้วยพูดเบา "Lv.4 เครื่องครัวทั้งสองชิ้นรวมกันแล้ว... มันพูดกับฉัน ไม่ใช่แค่นำมือ ไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ มันพูดจริงๆ ด้วยความเข้าใจ"

เปิ้ลยกกล้อง ถ่ายอักษรโบราณที่ลอยในอากาศ "อักษรมากกว่าตอน Lv.3 เยอะเลย"

---

สูตร

ความเข้าใจไหลเข้ามา — ไม่ใช่ทีละคำ เป็นทั้งก้อน

อาหารแห่งการชำระ

วัตถุดิบ:

1. กล้วยตานีจากต้นที่เชื้อราเปลี่ยนแล้ว — หัวใจของศัตรู เปลี่ยนเป็นยา

2. สมุนไพรป่าเจ็ดชนิดที่ต้านเชื้อราได้ — พลังจากแผ่นดิน

3. น้ำจากแหล่งน้ำที่ยังไม่ถูกเชื้อปนเปื้อน — ความบริสุทธิ์

4. เกลือ — สิ่งที่รักษา

5. ไข่ — สิ่งมีชีวิตใหม่

วิธี:

ทอดกล้วยตานีในน้ำมันร้อนจัด ไฟศักดิ์สิทธิ์ทำลายพิษเปลี่ยนเป็นยา / ใส่สมุนไพรป่า ตะหลิวกวนเจ็ดรอบตามเข็มนาฬิกา / น้ำสะอาดผสมเกลือเติมตอนท้าย / ไข่ตอกลง — สิ่งมีชีวิตใหม่ผสมเข้ากับยา / ปรุงจนอักษรโบราณเรืองแสงทั้งสองชิ้น

ควันจากอาหาร = สปอร์ย้อนกลับ / กินเพื่อรักษาคนที่กิน / ควันแพร่ผ่านลมรักษาทุกคนที่สูดดม

กล้วยลืมตา หายใจแรง

"ฉันได้สูตรแล้ว" เธอพูด "อาหารแห่งการชำระ กะทะเทพ Lv.4 สอนฉัน"

ใบตองรีบหยิบสมุดจด "บอกมา ทุกรายละเอียด"

กล้วยเล่า — ทุกวัตถุดิบ ทุกขั้นตอน

ใบตองจดจนหมด แล้วหยุด ปากกาค้างกลางอากาศ

"กล้วยตานีจากต้นที่เชื้อราเปลี่ยนแล้ว" เธอทวน "แปลว่า —"

"ต้นกล้วยตานีที่ติดเชื้อ Fungus Musaceae-X กลายพันธุ์แล้ว" กล้วยพยักหน้า "ต้นแบบเดียวกับที่ขึ้นในป่ากลายพันธุ์ ในค่ายลัทธิ ในเต็นท์หวงห้ามที่ดอนเมือง — แต่สูตรบอกว่าต้อง ตานี ไม่ใช่กล้วยธรรมดา กล้วยตานีจากใจกลางรังของพญา"

"ต้นกล้วยตานีที่ใหญ่ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด" ใบตองพูดช้า "ที่ รังของพญากล้วยตานี"

เงียบ

"สวนจตุจักร" เปิ้ลพูด "ซอมบี้หนาแน่นที่สุดในกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตอนแรกๆ ที่เราเห็น ฝูงซอมบี้มาจากทิศนั้น พญากล้วยตานีอยู่ที่นั่น"

"ต้องบุกเข้ารังของพญากล้วยตานี" กล้วยพูด "เด็ดกล้วยตานีจากใจกลาง เอามาทำอาหาร"

"บ้า" เปิ้ลพูด แล้วยิ้ม "แต่เราบ้ามาตั้งแต่วันแรกอยู่แล้ว"

---

กล้วยมองวัตถุดิบที่เหลือ — แทบไม่มีอะไร ข้าวสารหมด น้ำมันเหลือนิดเดียว ไข่ไม่มี เกลือเหลือก้นถุง

แต่ยังต้องทำอาหารวันนี้ เชื้อลามจากการใช้พลังซอมบี้หนัก ต้องกดกลับ

"เปิ้ล หาวัตถุดิบป่าให้ได้ไหม"

"ได้" เปิ้ลลุกขึ้น กดซี่โครงร้าว "ในเขตปลอดเชื้อมีพืชเยอะ น่าจะหาได้"

เปิ้ลหายไปสิบห้านาที กลับมาพร้อมกระเป๋าเต็ม — เห็ดโคนเพิ่มอีกกำมือ ใบชะพลู หน่อไม้อ่อน ต้นหอมป่า

"หน่อไม้!" ใบตองตาสว่าง "หน่อไม้อ่อนเป็นพืชที่ต้านเชื้อราได้ดี ทุกส่วนของมันมีสารต้านจุลชีพ"

กล้วยจัดวัตถุดิบ จุดไฟศักดิ์สิทธิ์ในกะทะเทพ

ครั้งแรกที่ใช้ตะหลิวเทพทำอาหาร

---

กะทะร้อน น้ำมันเดือด เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกสีทอง

กล้วยใส่เห็ดโคนลง ตะหลิวเทพกวน —

ครั้งแรกที่ตะหลิวแตะอาหารในกะทะ

พลังระเบิดออก — ไม่ใช่ระเบิดรุนแรง เป็น คลื่น คลื่นของพลังที่ไหลผ่านอาหาร ผ่านตะหลิว ผ่านกะทะ วนกลับมาที่กล้วย อักษรโบราณลอยขึ้นจากทั้งสองชิ้น ประสานกัน สว่างจ้า

ใช่ แบบนี้ กวนตามเข็มนาฬิกา ช้าๆ ให้พลังไหลเวียน

กล้วยกวน ช้า สม่ำเสมอ ตะหลิวเทพนำมือเธอเหมือนกะทะเคยทำ ทั้งสองชิ้นทำงานร่วมกัน — กะทะรับพลัง ตะหลิวกระจายพลัง กะทะสุก ตะหลิวผสม

คู่ที่สมบูรณ์แบบ

ใส่หน่อไม้อ่อนซอยบาง ใส่ใบชะพลู ใส่ต้นหอมป่า

กลิ่นหอมลอยขึ้น — ไม่ใช่แค่กลิ่นอาหาร เป็นกลิ่นที่ ทำความสะอาด อากาศ สปอร์ที่ลอยมาจากนอกเขตปลอดเชื้อถูกเผาหายทันทีเมื่อแตะกลิ่นนี้

"กลิ่น" เปิ้ลหายใจเข้าลึก "กลิ่นอาหารไม่เคยหอมแบบนี้ เหมือนเข้าป่าหลังฝนตก หายใจแล้วสะอาดถึงปอด"

ใบตองจด "กลิ่นจากอาหาร Lv.4 เผาสปอร์ในอากาศได้ในระยะไกลกว่า Lv.3 อย่างมาก"

กล้วยตักอาหารใส่จาน — ผัดเห็ดรวมมิตรป่ากาญจนบุรี

กินคำแรก

เชื้อถอยหลัง เจ็ดเซนติเมตร

"เจ็ดเซนติ!" ใบตองวัด "มากกว่า Lv.3 เกือบสองเท่า! เชื้อถอยจากเหนือข้อศอกกลับไปใกล้ข้อศอกอีกครั้ง"

กล้วยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง

"เครื่องครัวทั้งสองชิ้นรวมกันแล้ว ผลต่างจาก Lv.3 ชัดเจน" ใบตองจด "แม้ไม่ได้ใช้สูตรอาหารแห่งการชำระ แค่ปรุงอาหารธรรมดาด้วยเครื่องครัวทั้งสองชิ้น ผลก็แรงขึ้นมาก"

เปิ้ลกินจานของเขา "อร่อยด้วย ไม่ใช่แค่มีพลัง — อร่อยจริงๆ เห็ดกรอบ หน่อไม้หวาน ต้นหอมหอม มีรสอะไรบางอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อน"

"รสของสมุนไพรโบราณ" กล้วยพูด "กะทะเทพบอกว่าพืชที่ต้านเชื้อราได้ มีรสชาติพิเศษที่หายไปจากพืชปลูก"

---

หลังอาหาร ใบตองตรวจร่างโมโม่กามะอย่างละเอียด

"ร่างกายของเขา" เธอพูดช้า เอานิ้วกดบริเวณแขน "ไม่ใช่ร่างกายคนปกติ กล้ามเนื้อมีร่องรอยเชื้อราฝังตัว — ไม่ใช่ Fungus Musaceae-X ไม่ใช่เชื้อราควบคุม เป็นเชื้อราอีกสายพันธุ์ที่ เสริมร่างกาย ทำให้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์"

"แปลว่า?"

"แปลว่าคนที่ควบคุมโมโม่กามะ ไม่ได้ใช้เชื้อราแค่ตัวเดียว ใช้อย่างน้อย สอง ตัว — ตัวหนึ่งควบคุมจิตใจ อีกตัวเสริมร่างกาย" ใบตองหยุดจด ดวงตาจริงจัง "คนนั้นเข้าใจเชื้อราในระดับที่ดร.ทวีศักดิ์ทำไม่ได้ ดร.ทวีศักดิ์สร้าง Fungus Musaceae-X ตัวเดียวก็ใช้เวลาหลายปี แต่คนนี้สร้างเชื้อราหลายสายพันธุ์ แต่ละตัวมีหน้าที่เฉพาะ"

"ใครบางคนที่ฉลาดกว่าดร.ทวีศักดิ์" เปิ้ลพูดเบา

"ฉลาดกว่ามาก" ใบตองพูด "และอันตรายกว่ามาก"

ผู้หญิงคนนั้น

กล้วยมองโมโม่กามะที่หมดสติ ใบหน้าของเขาดูสงบขึ้น — ไม่ใช่ว่างเปล่าแบบตอนถูกควบคุม เป็นสงบของคนที่นอนหลับจริงๆ หลังจากไม่ได้หลับมาเป็นเดือน

เขารู้อะไรบางอย่าง ถ้าเขาฟื้นขึ้นมา ถ้าความจำกลับมา

เขาอาจเป็นกุญแจ

---

ค่ำแล้ว ค่ำในป่ามืดสนิท แต่ไฟศักดิ์สิทธิ์จากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นส่องสว่างวิหารเหมือนโคมไฟ

กล้วยนั่งพิงเสา กะทะเทพวางตัก ตะหลิวเทพพิงข้างตัว

เชื้ออยู่ใกล้ข้อศอก — ถอยกลับไปหลังกินอาหาร Lv.4 ดีขึ้นแต่ยังไม่หาย

สูตรอาหารแห่งการชำระ ต้องมีกล้วยตานีจากรังพญา

ต้องกลับกรุงเทพฯ ต้องบุกสวนจตุจักร

ต้องเจอพญากล้วยตานี

"กล้วย" เปิ้ลนั่งข้างๆ เอากล้องวางลง "ทำยังไงต่อ"

"กลับกรุงเทพฯ" กล้วยพูด "ไปเอากล้วยตานีจากรังพญา ทำอาหารแห่งการชำระ"

"กลับกรุงเทพฯ..." เปิ้ลถอนหายใจ "มาตั้งไกล เพื่อกลับไปที่เดิม"

"แต่ตอนนี้เรามีตะหลิวเทพแล้ว" ใบตองพูดจากมุมที่เธอนั่งตรวจตัวอย่างเชื้อ "เรามีเครื่องครัวครบชุด มีสูตร มีความรู้ ตอนออกมาเรามีแค่กะทะกับความหวัง ตอนกลับเรามีทุกอย่าง... ยกเว้นวัตถุดิบสุดท้าย"

"แล้วเขา?" เปิ้ลมองโมโม่กามะ "แบกไปด้วย?"

"ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง" กล้วยพูด

เปิ้ลยิ้ม "พี่พูดแบบนั้นทุกครั้ง แล้วเราก็ต้องแบกคนเพิ่ม ตลอด"

"นั่นแหละผู้พิทักษ์ครัว" กล้วยยิ้มกลับ "ปรุงอาหารเลี้ยงคน ไม่ใช่เลือกคน"

---

โมโม่กามะขยับ

กล้วยหันทันที ใบตองรีบมา

ดวงตาของเขากะพริบ — สีน้ำตาลเข้ม มนุษย์ เต็มไปด้วยความสับสน

"ที่..." เขากระซิบ เสียงแหบ "...ที่ไหน"

"ที่ปลอดภัย" กล้วยพูดเบา "เขาอยู่ในวัดร้างกาญจนบุรี ฉันชื่อกล้วย"

"กล้วย..." เขาทวน ราวกับลิ้มรสคำนั้น "ข้า...จำ...ไม่ได้ ข้าจำอะไรไม่ได้เลย ชื่อก็จำไม่ได้ หน้าก็จำไม่ได้"

"ไม่เป็นไร" กล้วยพูด "ค่อยๆ นึก"

ดวงตาของเขาเปลี่ยน — ฉับพลัน ความหวาดกลัวพุ่งขึ้น ร่างสั่น มือทั้งสองจับหัว

"เสียง!" เขาหอบ "เสียงนั้น — มันจะกลับมา มัน ต้อง กลับมา เธอไม่ยอมปล่อย เธอไม่เคยปล่อย"

"เสียงหายไปแล้ว" กล้วยจับมือเขา — มือที่สั่นเหมือนใบไม้ในพายุ "ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาเชื้อราควบคุมไปแล้ว เสียงนั้นจะไม่กลับมา"

"เธอ... ไม่รู้จัก... เธอ" โมโม่กามะกระซิบ น้ำตาไหล "ถ้าเธอรู้จัก เธอจะรู้ว่าไม่มีอะไรหยุดเธอได้"

"เธอคือใคร บอกฉันได้ไหม"

เขาพยายาม — เห็นได้จากสีหน้า สีหน้าของคนที่ค้นหาในหัวที่ว่างเปล่า ค้นหาชื่อ ค้นหาใบหน้า ค้นหาอะไรก็ได้

"จำ...ไม่ได้" เขาพูด น้ำเสียงแตก "จำได้แค่... เย็น เย็นมาก เสียงนั้นเย็น ไม่เคยโกรธ ไม่เคยตะโกน แค่... สั่ง เงียบๆ เย็นๆ เหมือนเธอไม่ได้สั่ง คน เหมือนสั่ง... สิ่งของ"

กล้วยกลืนน้ำลาย

คนที่มองคนเป็นสิ่งของ

"พอก่อน" กล้วยพูดเบา "ไม่ต้องจำตอนนี้ กินข้าวก่อน"

กล้วยตักผัดเห็ดรวมมิตรที่เหลือใส่จาน ยื่นให้

โมโม่กามะมองจาน มือสั่น หยิบเห็ดเข้าปาก

เคี้ยว

น้ำตาไหลอีกครั้ง

"อร่อย" เขากระซิบ "ข้า... จำรสนี้ได้ ไม่ใช่รสอาหาร จำ... ความรู้สึก ได้ ความรู้สึกของการกินอาหารที่คนทำให้กิน"

เปิ้ลหันหน้าไป ยกมือเช็ดตา

ใบตองจดอะไรบางอย่างในสมุด ตัวหนังสือสั่น

กล้วยนั่งข้างโมโม่กามะ ดูเขากินจนหมดจาน

อาหารเชื่อมคนเข้าด้วยกัน

แม้ในวันสิ้นโลก

---

เหลือเวลาสิบสี่วัน

มีเครื่องครัวครบสองชิ้น มีสูตรอาหารแห่งการชำระ

ยังขาดวัตถุดิบสุดท้าย — กล้วยตานีจากรังของพญา

ต้องกลับกรุงเทพฯ ต้องบุกสวนจตุจักร

และ "ผู้หญิงคนนั้น" — ยังคงจ้องมองจากที่ไหนสักแห่ง