ตอนที่ 20: ศึกวัดร้าง

วันที่สิบห้าหลังโลกล่มสลาย ช่วงเช้ามืด

กล้วยตื่นจากเสียงกะทะเทพ

ไม่ใช่สั่น — ตะโกน

พวกมันมา

กล้วยลุกพรวด กะทะเทพคว้าในมือซ้าย ตะหลิวเทพในมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชนจากทั้งสองชิ้นพร้อมกัน

ดมกลิ่น —

หลายร้อยตัว

"เปิ้ล! ใบตอง! ตื่น!"

เปิ้ลลุกทันที สัญชาตญาณทหารที่เรียนรู้จากสิบห้าวันในวันสิ้นโลก ปืนในมือ กระสุนเหลือสองนัด ใบตองตื่นตามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก จัดแว่น

"ซอมบี้" กล้วยพูดสั้น "หลายร้อยตัว เข้ามาจากทุกทิศ"

"ทุกทิศ?" ใบตองเดินไปมองจากช่องประตูวิหาร แล้วหยุดหายใจ

ขอบป่ากลายพันธุ์ — ที่เคยเป็นกำแพงสีม่วงดำเงียบสงบ — ตอนนี้เต็มไปด้วย การเคลื่อนไหว ร่างสีเหลือง สีเขียว สีเหลืองจุดดำ เดินออกมาจากป่า ทีละตัว ทีละสิบ ทีละห้าสิบ

ซอมบี้กล้วยดิบ ซอมบี้กล้วยห่าม ซอมบี้กล้วยสุก ซอมบี้กล้วยงอม — ทุกระดับ เรียงแถว ล้อมวัดร้าง

"ไม่ใช่ฝูงสุ่ม" ใบตองพูดเบา "พวกมันเรียงแถว เหมือน กองทัพ"

พญากล้วยตานีส่งมา

กล้วยรู้ — เชื้อในแขนซ้ายสั่นสะเทือน ตอบสนองต่อเครือข่ายสปอร์ของพญากล้วยตานี สั่งมาจากไกล ส่งซอมบี้ทั้งป่ามาล้อมวัด

เขารู้ว่าเราได้ตะหลิวเทพ

เขาไม่ยอมให้เรากลับกรุงเทพฯ

---

เขตปลอดเชื้อรอบวัดยังอยู่ — ซอมบี้เหยียบเข้ามาในเขตแล้วช้าลง สับสน สปอร์ในดินทำให้เชื้อราในตัวพวกมันอ่อนแรง

แต่ไม่พอหยุด

ซอมบี้ระดับ 1-2 สะดุดล้มเมื่อเหยียบเข้าเขต แต่ระดับ 3 ขึ้นไปยังเดินต่อได้ ช้าลงแต่ไม่หยุด

"เขตปลอดเชื้อชะลอได้แต่ไม่กัน" ใบตองวิเคราะห์ "ซอมบี้ระดับสูงเชื้อหนาเกินกว่าดินสมุนไพรจะฆ่าทัน พวกมันจะทะลุเข้ามาถึงวัดภายใน... สิบนาที?"

"ห้านาที" กล้วยแก้ "ระดับ 3 เดินเร็วกว่าที่เธอคิด"

โมโม่กามะยังหมดสติ นอนนิ่งในวิหาร หายใจช้า สม่ำเสมอ

ต้องสู้ ต้องหนี ต้องแบกเขาไปด้วย

"แผน" กล้วยพูดเร็ว "ฉันสู้ข้างหน้า ถ่วงเวลา เปิ้ลแบกโมโม่กามะ ใบตองนำทาง หาทางออกทิศตะวันออก — ป่ากลายพันธุ์บางที่สุดทิศนั้น"

"ไม่" เปิ้ลพูดทันที "ผมสู้ด้วย เธอแบกโมโม่กามะไม่ได้หรอก ตัวเขาหนัก"

"ฉันมีพลังซอมบี้ แบกได้"

"แล้วจะสู้ยังไงถ้าแบกคน" เปิ้ลมองตรง "ให้ผมถ่วงเวลา พี่ใช้พลังซอมบี้แบกโมโม่กามะวิ่ง ใบตองนำทาง"

"เปิ้ล —"

"กระสุนสองนัด" เปิ้ลยกปืน "ยิงซอมบี้ระดับ 4 ที่ขวางทางได้สองตัว เพียงพอเปิดทาง แล้วผมตามไป"

กล้วยมองเปิ้ล — หนุ่มร่างใหญ่ ผมสีน้ำตาล รอยสักรูปกล้วยที่ข้อมือ ซี่โครงร้าว แผลที่หน้าผาก ปืนในมือ กล้องห้อยคอ

นายมันบ้า

"สามนาที" กล้วยพูด "ถ่วงสามนาที แล้วตามมา ถ้าไม่ตามมาภายในสามนาที ฉันวิ่งกลับมาหา"

เปิ้ลยิ้ม "ดีล"

---

ซอมบี้ทะลุเข้าเขตปลอดเชื้อ

กำแพงวัดร้างพังทลายจากน้ำหนักของซอมบี้ที่ดันเข้ามา ร่างสีเหลืองสีเขียวไหลเข้าลานวัดเหมือนน้ำท่วม

กล้วยยืนหน้าประตูวิหาร กะทะเทพมือซ้าย ตะหลิวเทพมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.4 ลุกโชนจากทั้งสองชิ้น

ครั้งแรกที่ใช้เครื่องครัวทั้งสองชิ้นสู้

ซอมบี้กล้วยห่ามตัวแรกวิ่งเข้ามา — กล้วยฟาดกะทะเทพ ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.4 ระเบิดเมื่อสัมผัส หัวซอมบี้ลุกไหม้ทั้งใบ ร่างล้มลง ไม่ลุก

Lv.4 ทำลายซอมบี้ระดับ 2 ด้วยตีเดียว

ตัวที่สอง ที่สาม ที่สี่ — กะทะฟาดซ้าย ตะหลิวเสียบขวา เครื่องครัวทั้งสองชิ้นทำงานร่วมกัน กะทะรับแรง ตะหลิวโจมตี จังหวะสลับกันเหมือนนักรำ

ไม่ เหมือนทำอาหาร

มือซ้ายจับกะทะ มือขวาจับตะหลิว ผัด กวน ตัก ทอด — จังหวะเดียวกัน

ซอมบี้ล้มเป็นแถว ห้าตัว สิบตัว ยี่สิบตัว

แต่ซอมบี้มีหลายร้อย

---

"ไป!" เปิ้ลตะโกน ยิงปืนนัดแรก — กระสุนทะลุหัวซอมบี้กล้วยงอม (ระดับ 4) ที่ยืนขวางทางออกทิศตะวันออก ร่างที่เต็มไปด้วยแก๊สสปอร์พิษระเบิดจากภายใน ลุกไหม้ ซอมบี้รอบๆ ถูกไฟลาม

ทางเปิด

กล้วยวิ่งเข้าวิหาร แบกโมโม่กามะขึ้นหลัง พลังซอมบี้เปิดเต็มที่ — ร่างเกือบเมตรเก้าสิบบนหลังสาวตัวเล็ก แต่พลังครึ่งซอมบี้แบกได้ เชื้อลามทันที ขึ้นจากข้อศอกอีกสามเซนติเมตร

ใบตองวิ่งข้าง กระเป๋าสมุดจดกระแทกหลัง

สามคน (สี่ถ้านับโมโม่กามะ) วิ่งผ่านทางที่เปิ้ลเปิด ข้ามซากซอมบี้ระดับ 4 ที่ลุกไหม้ ออกทิศตะวันออก

"เปิ้ล มา!" กล้วยตะโกนกลับ

เปิ้ลยิงปืนนัดสุดท้าย — กระสุนหมด ซอมบี้กล้วยสุก (ระดับ 3) ล้ม แต่อีกสามตัวตามมาแทน

เขาทิ้งปืน หยิบอะไรบางอย่างจากพื้น — ท่อเหล็กจากกำแพงวัดที่พัง

ไม้เบสบอลหักไปแล้ว ท่อเหล็กแทน

เปิ้ลวิ่งตาม ท่อเหล็กฟาดซอมบี้ที่ขวางทาง — ไม่มีไฟศักดิ์สิทธิ์ ไม่ฆ่าได้ แค่ผลักออก แค่ซื้อเวลา

---

ป่ากลายพันธุ์

วิ่งเข้าป่ากลายพันธุ์ทิศตะวันออก ต้นกล้วยกลายพันธุ์หนาทึบ สปอร์ทองเต็มอากาศ

กล้วยกดไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.4 เผาสปอร์รอบตัว — ฟองอากาศสะอาดกว้างสามเมตรรอบเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ ใบตองหายใจได้ในฟองอากาศ เปิ้ลวิ่งตาม

ซอมบี้ไล่ตาม — ซอมบี้ป่าที่ปรับตัวได้ ไม่กลัวเย็น ไม่กลัวไฟศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ แต่ กลัว ไฟ Lv.4 ที่แรงกว่า Lv.3 มาก

ซอมบี้ระดับ 1-2 ไม่กล้าเข้าใกล้ ระดับ 3 ลังเล

แต่ซอมบี้กล้วยสุกสามตัวที่ไล่มาจากวัด — พญากล้วยตานีสั่งโดยตรง ไม่ลังเล

ซอมบี้ตัวแรกพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

เปิ้ลรับ ท่อเหล็กฟาดเต็มแรง เสียงโลหะกระทบกระดูก ซอมบี้กระเด็น แต่ไม่ล้ม — ระดับ 3 ทนทาน

ซอมบี้ตัวที่สองโจมตีจากอีกด้าน

"เปิ้ล!" กล้วยตะโกน หมุนตัว กะทะเทพฟาดซอมบี้ตัวที่สอง ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาหัว ร่างล้ม

แต่เธอหมุนตัวช้าเกินไป — โมโม่กามะบนหลังหนัก การทรงตัวเปลี่ยน

ซอมบี้ตัวที่สาม —

เปิ้ลรับ

ไม่ใช่ด้วยท่อเหล็ก — ด้วย ร่างกาย

เขาพุ่งเข้าชนซอมบี้ตัวที่สามที่กำลังจะเข้าถึงกล้วย ร่างใหญ่กระแทกร่างซอมบี้ ทั้งสองตัวกลิ้งไปบนพื้นป่า

ซอมบี้กัด

ไม่ได้กัดเนื้อ — กัดท่อเหล็กที่เปิ้ลยัดเข้าปากมัน ฟันซอมบี้กัดโลหะ แรงขากรรไกรบี้ท่อเหล็ก

เปิ้ลเตะซอมบี้ออก กลิ้งหนี

"เปิ้ล!" กล้วยวิ่งกลับ กะทะเทพฟาดซอมบี้ตัวที่สาม ไฟศักดิ์สิทธิ์เผา ร่างล้ม

แต่ซอมบี้ตัวแรก — ตัวที่เปิ้ลฟาดด้วยท่อเหล็ก — กลับมาแล้ว

เถาวัลย์จากร่างซอมบี้ระดับ 3 พุ่งออกมา — ไม่ใช่ระดับ 5 ที่มีเถาฟื้นตัวได้ แต่เถาของระดับ 3 ก็เร็วพอ

เถาพันขาเปิ้ล ดึงลงพื้น ซอมบี้กระโจนทับ

กล้วยฟาดกะทะเทพใส่หัวซอมบี้ ไฟศักดิ์สิทธิ์เผา ร่างล้ม เถาหลุด

แต่ช้าไป

เปิ้ลนอนหงาย หน้าซีด มือกดท้อง — เลือดซึมจากรอยข่วนลึกที่สีข้างซ้าย หนามจากเถาวัลย์ซอมบี้แทงเข้า

"เปิ้ล!"

"ไม่ลึก" เขาพูด เสียงสั่น "ไม่ลึก... แค่ข่วน"

ใบตองก้มดู "ไม่ใช่แค่ข่วน" เธอพูดเรียบ แต่มือสั่น "เถาแทงทะลุผิวหนังเข้าชั้นกล้ามเนื้อ แขนซ้ายอาจมีเส้นเอ็นฉีก"

"หมายความว่า?"

"ต้องรักษาเร็ว ไม่งั้น..." ใบตองหยุด

ไม่งั้นอาจใช้แขนซ้ายไม่ได้อีก

---

ซอมบี้ยังตามมา เสียงฝีเท้าหลายร้อยคู่ในป่า ต้นกล้วยกลายพันธุ์สั่นจากการเคลื่อนไหว

ต้องหนีก่อน รักษาทีหลัง

กล้วยแบกโมโม่กามะบนหลัง จับมือเปิ้ลด้วยมือซ้าย — มือเชื้อ — ลากวิ่ง

เปิ้ลครางเจ็บ แต่วิ่งตาม ใบตองวิ่งข้าง

พลังซอมบี้เปิดเต็มสุด — กล้วยวิ่งเร็วเท่ารถจักรยาน แบกคนหนึ่ง ลากคนหนึ่ง ไฟศักดิ์สิทธิ์จากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นเผาสปอร์สร้างทางโล่ง

เชื้อลาม

ไม่หยุด

จากข้อศอก ขึ้นกลางแขน ขึ้นต้นแขน เชื้อลามเร็วกว่าทุกครั้งที่เคยใช้พลัง — การใช้พลังต่อเนื่องนานขนาดนี้ เชื้อเหมือนน้ำท่วม

หยุดไม่ได้ ถ้าหยุดทุกคนตาย

ตาขวาเริ่มเปลี่ยนสี เหลืองอ่อนแทรกในม่านตาดำ

ไม่

ยังไม่

กล้วยกัดฟัน วิ่งต่อ

---

ยี่สิบนาที

วิ่งยี่สิบนาทีผ่านป่ากลายพันธุ์ ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.4 เผาสปอร์เปิดทาง ซอมบี้ระดับต่ำหลบ ระดับสูงถูกฟาดล้ม

ป่าบาง ต้นกล้วยกลายพันธุ์เริ่มลดลง แสงอาทิตย์ส่องลอดลงมา

ออกจากป่าแล้ว

ถนนลาดยาง — ถนนชนบทที่นำไปสู่ตัวเมืองกาญจนบุรี

ซอมบี้ไม่ตามออกมาจากป่า — เหมือนพญากล้วยตานีสั่งให้หยุดที่ขอบป่า

ทำไม

กล้วยไม่มีเวลาคิด ปล่อยพลังซอมบี้ ร่างทรุด เข่ากระแทกพื้นถนน

โมโม่กามะไหลจากหลัง กล้วยรับไว้ วางบนพื้น เปิ้ลล้มลงข้างๆ มือยังกดท้อง เลือดซึม ใบตองรีบมาดูแผล

กล้วยมองแขนซ้าย

เชื้อ — ลามจากข้อศอกขึ้นไปเกือบถึงไหล่ ลายเปลือกกล้วยสีเหลืองอมเขียวปกคลุมเกือบทั้งแขน

ลามมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมารวมกัน

ตาขวามีสีเหลืองอ่อน — ไม่ชัดเท่าตาซ้ายที่เหลืองเรืองแสง แต่เห็นได้

เหลือเวลาเท่าไหร่

กล้วยรู้สึกได้ — สัญชาตญาณครึ่งซอมบี้บอก เชื้อเข้าใกล้สมองมากขึ้นมาก

ไม่ใช่สิบสี่วันแล้ว

อาจเหลือแค่เจ็ดวัน

---

"เปิ้ล" กล้วยคลานไปข้าง "เปิ้ลรอดไหม"

เปิ้ลยิ้มบาง สีหน้าซีด เหงื่อเต็มหน้า "ไม่ตาย แต่... แขนซ้ายไม่ค่อยรู้สึก"

ใบตองตรวจแผล "เส้นเอ็นข้อมือซ้ายฉีกบางส่วน ต้องรักษาเร็ว" เธอมองกล้วย "ทำอาหาร Lv.4 ให้เขา ตอนนี้"

กล้วยพยักหน้า ร่างสั่น แต่หยิบกะทะเทพขึ้น

ต้องทำอาหาร

ไม่มีวัตถุดิบสด ไม่มีไฟ ไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่เหลือ

เปิ้ลยื่นกระเป๋าสะพาย — มีต้นหอมป่าที่หาไว้จากวัดเหลืออยู่สามต้น เห็ดโคนสองดอก ใบชะพลูหยิบมือ

"หาไว้... ก่อนนอน" เปิ้ลพูดเบา "คิดว่าจะทำอาหารเช้า ไม่ได้คิดว่าจะต้องหนี"

กล้วยจับมือเปิ้ล "ขอบคุณ"

จุดไฟศักดิ์สิทธิ์ในกะทะเทพ น้ำมันที่เหลือก้นขวดเทลง กลิ่นน้ำมันร้อนลอยขึ้น

ทำข้าวต้มเห็ดโคนใส่ต้นหอมป่า ใบชะพลู — เมนูเดิม วัตถุดิบเดิม แต่ Lv.4

ตะหลิวเทพกวนเจ็ดรอบ ช้าๆ ตามเข็มนาฬิกา อักษรโบราณลอยขึ้นจากทั้งสองชิ้น กลิ่นหอมแพร่กว้าง

ป้อนเปิ้ลคำแรก

เขากลืน ร่างสั่น แล้วหายใจเข้าลึก

"โอ้" เปิ้ลพูดเบา "เจ็บน้อยลง แขนรู้สึกอุ่น"

ใบตองตรวจแผล "เลือดหยุด แผลเริ่มสมาน" เธอมองอาหารในกะทะ "Lv.4 รักษาบาดแผลภายนอกได้เร็วกว่า Lv.3 มาก แต่เส้นเอ็น... ต้องใช้เวลา อาจไม่กลับเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์"

เปิ้ลมองแขนซ้ายของเขา ขยับนิ้ว — นิ้วก้อยและนิ้วนางไม่ขยับ

"สองนิ้ว" เขาพูดเบา "ไม่เป็นไร ยังมีอีกแปดนิ้ว ถือกล้องได้"

กล้วยกินอาหารเอง เชื้อถอย — เจ็ดเซนติเมตร จากใกล้ไหล่กลับไปกลางแขน ตาขวากลับเป็นดำ

แต่ยังลามกว่าเมื่อวาน

อาหาร Lv.4 กดเชื้อได้แค่นี้ ใช้พลังซอมบี้หนักเกินไป

เหลือเจ็ดวัน

---

โมโม่กามะขยับ

กล้วยหันมอง — เขาลืมตา ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม ยังสับสน แต่ ตื่น

"วิ่ง..." เขากระซิบ "...รู้สึกว่าวิ่ง ข้านอนอยู่แต่รู้สึกว่ามีคนแบกวิ่ง"

"ใช่ ฉันแบกนายหนีซอมบี้" กล้วยพูด "นายหนักมาก"

โมโม่กามะมองรอบ ดวงตาหยุดที่เปิ้ลที่นอนข้างๆ แผลที่ท้อง แขนซ้ายที่ไม่ค่อยขยับ

"เพราะข้า" เขาพูดเบา "เพราะแบกข้า ถึงสู้ไม่ถนัด"

"ไม่ใช่เรื่องของนาย" เปิ้ลพูด "ผมเลือกเอง"

โมโม่กามะเงียบ มองเปิ้ลนาน แล้วมองกล้วย มองใบตอง

"ทำไม" เขาถาม "ทำไมช่วยข้า ข้าพยายามฆ่าพวกนาย"

"ไม่ใช่นายที่พยายามฆ่า" กล้วยพูด "เป็นสิ่งที่ควบคุมนาย"

"แล้ว... ข้าคือใคร"

"เรายังไม่รู้ แต่จะหาคำตอบด้วยกัน"

โมโม่กามะมองมือตัวเอง มือที่เคยถือตะหลิวเทพ มือที่เคยฆ่า

ข้าจำอะไรไม่ได้ จำไม่ได้ว่าเป็นใคร จำไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน

แต่จำได้ว่า... เคยรู้อะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่สำคัญ เกี่ยวกับเชื้อรา เกี่ยวกับ... สูตร?

"สูตร" เขาพูดทันใดนั้น เสียงเปลี่ยน

"อะไร?" ใบตองหันทันที

"ข้า... จำอะไรบางอย่างได้ลางๆ เกี่ยวกับ... สูตรเชื้อรา ข้าเคยเห็นสูตร เคยอ่านข้อมูล ข้า..." เขาจับหัว ร่างสั่น "จำไม่ชัด เหมือนดูผ่านกระจกฝ้า แต่ข้ารู้ว่าข้าเคย เข้าใจ เชื้อ Fungus Musaceae-X ข้ารู้ว่ามัน... มีจุดอ่อน... ข้ารู้..."

เขาหยุด ดวงตาว่างเปล่าชั่วขณะ — ไม่ใช่ว่างเปล่าแบบถูกควบคุม เป็นว่างเปล่าแบบคนที่ค้นหาในหัวที่ว่างเปล่า

"จำไม่ได้" เขาพูดเบา น้ำเสียงแตก "ขอโทษ จำไม่ได้"

"ไม่เป็นไร" กล้วยพูด "ค่อยๆ จำ เรามีเวลา"

เจ็ดวัน

อาจจะพอ อาจจะไม่

---

กล้วยมองทางที่ทอดยาวไปทิศตะวันออก ถนนลาดยางที่นำกลับสู่กรุงเทพฯ

ต้องกลับ

เครื่องครัวครบสองชิ้น สูตรมีแล้ว

ขาดแค่กล้วยตานีจากรังพญา

เปิ้ลบาดเจ็บ โมโม่กามะยังไม่ฟื้นเต็มที่ เชื้อในตัวฉันลามมากกว่าที่เคย

เหลือเจ็ดวัน

ถึงเวลากลับบ้าน

กล้วยลุกยืน ยกกะทะเทพมือซ้าย ตะหลิวเทพมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกอ่อนๆ เรืองแสงทอง

"ไปกรุงเทพฯ" เธอพูด "ไปเอากล้วยตานี"

เปิ้ลลุกขึ้นนั่ง กดแผล "ผมไปด้วย"

ใบตองเก็บสมุดจด "ไปด้วย"

โมโม่กามะมองสามคน — คนที่ช่วยเขา คนที่แบกเขา คนที่รักษาเขา คนที่ไม่ทิ้งเขา

เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงสั่น ขาอ่อน แต่ยืนได้

"ข้า... ไปด้วย" เขาพูด "ข้าจำไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่รู้ว่าไม่ควรอยู่คนเดียว"

กล้วยยิ้ม "ยินดีต้อนรับเข้าทีม"

สี่คนเดินลงถนน ทิศตะวันออก มุ่งหน้ากรุงเทพฯ

กะทะเทพและตะหลิวเทพเรืองแสงนำทาง

เหลือเวลาเจ็ดวัน

ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ บุกสวนจตุจักร เด็ดกล้วยตานีจากรังของพญา

ทำอาหารแห่งการชำระ

รักษาทุกคน

หรือตาย