ตอนที่ 23: ผลงานชิ้นเอก

วันที่สิบเก้าหลังโลกล่มสลาย ช่วงบ่าย

ยิ่งเข้าใกล้กรุงเทพฯ อากาศยิ่งเปลี่ยน

ไม่ใช่ร้อนอบอ้าวแบบปกติ — เป็นความอุ่นชื้นแปลกๆ ที่มีกลิ่นหวานปนอยู่ กลิ่นกล้วยสุก กลิ่นดิน กลิ่นของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีชีวิต

ต้นกล้วยกลายพันธุ์ทุกที่

ริมถนน ในซอย ตามรอยแตกของฟุตปาท บนหลังคาตึก ในรถที่หน้าต่างแตก — ต้นกล้วยกลายพันธุ์งอกขึ้นเต็มเมือง ลำต้นสีเขียวเข้ม ใบสีม่วงอมดำ กลีบดอกห้อยลงเหมือนกำปั้นที่ปิดไม่มิด หมอกสปอร์ทองลอยต่ำปกคลุมถนน

กล้วยเดินนำ กะทะเทพในมือซ้าย ตะหลิวเทพในมือขวา ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกอยู่ตลอดเวลา เผาสปอร์ในอากาศ สร้างฟองอากาศสะอาดสามเมตรรอบทีม

"สปอร์หนาขึ้นเรื่อยๆ" ใบตองมองผ่านแว่น "ยิ่งเข้าใกล้จตุจักร ยิ่งแย่"

"ซอมบี้ด้วย" กล้วยดมกลิ่น "เยอะมาก ทุกทิศ แต่... ยังไม่เข้ามา"

จริง — กล้วยได้กลิ่นซอมบี้หลายร้อยตัวรอบๆ ทุกระดับ แต่ไม่มีตัวไหนเข้ามาในระยะมองเห็น เหมือนมีกำแพงมองไม่เห็นกั้นอยู่

"ยังปล่อยให้เดินอยู่เหรอ" เปิ้ลกุมท่อเหล็กในมือขวา "เอื้อเฟื้อจังนะพญากล้วยตานี"

"ไม่ใช่เอื้อเฟื้อ" กล้วยพูดเบา "มันอยากให้เราไป"

โมโม่กามะเดินอยู่ข้างหลัง สงบ แต่ดวงตากวาดมองรอบข้างตลอดเวลา — สัญชาตญาณของนักสู้ที่ร่างกายจำได้แม้สมองจะลืม

"ข้ารู้สึก..." โมโม่กามะพูดเบา "มีสิ่งที่ใหญ่มาก ข้างหน้า"

ทุกคนหยุดเดิน

"ใหญ่แค่ไหน?" กล้วยถาม

โมโม่กามะหลับตา ดูเหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่าง

"ใหญ่เท่าป่า"

---

มันเกิดขึ้นที่แยกวิภาวดี-พหลโยธิน

ถนนหกเลนกว้างเป็นลานโล่ง รถทิ้งร้างเรียงรายสองข้าง ป้ายไฟจราจรดับสนิท ตึกสูงสองข้างถนนมีต้นกล้วยกลายพันธุ์งอกจากหน้าต่างทุกชั้น ใบม่วงดำยื่นออกมาเหมือนนิ้วมือ

กลางถนน — ต้นกล้วยตานียักษ์

ต้นเดียว

สูงกว่าตึกสองชั้น ลำต้นหนาเท่ารถบัส เปลือกสีเขียวเข้มเป็นมันราวกับเคลือบเงา ใบตองขนาดมหึมากางออกเหมือนร่ม บังท้องฟ้าทั้งด้าน ดอกกล้วยสีม่วงแดงห้อยจากยอด ใหญ่เท่าเรือ

และจากลำต้น — มีใบหน้า

ไม่ใช่ใบหน้าที่แกะสลัก ไม่ใช่รอยบนเปลือกไม้ — เป็นใบหน้ามนุษย์จริงๆ ที่ผุดออกมาจากลำต้น ดวงตาสองข้างเปิด สีเขียวเรืองแสง จมูกปากคาง — ยังพอเห็นเค้าเดิมของชายวัยห้าสิบ ใบหน้าของนักวิทยาศาสตร์ที่เคยเฉลียวฉลาด

พญากล้วยตานี

ดร.ทวีศักดิ์

เชื้อในแขนซ้ายของกล้วย ระเบิด ไม่ใช่ความเจ็บ — เป็นการตอบสนอง เชื้อในตัวเธอ สั่น ราวกับลูกสุนัขเห็นเจ้าของ

กล้วยกัดฟัน กดเชื้อไว้ด้วยจิตใจ

"กลิ่นนี้..." โมโม่กามะถอยหลังหนึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้าง "เชื้อ... เจ้าของเชื้อ..."

"ทุกคนอยู่ข้างหลังฉัน" กล้วยยกกะทะเทพขึ้น ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน

ระวัง ทายาท อันนี้ไม่เหมือนซอมบี้ทั่วไป

กะทะเทพ "พูด" ผ่านความเข้าใจ น้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เคยสื่อสาร

ต้นกล้วยตานียักษ์ — ขยับ

ไม่ใช่ขยับแบบต้นไม้ไหวในลม เป็นการขยับ อย่างมีจุดประสงค์ กิ่งก้านม้วนงอ ใบตองพลิกตัว เปลือกลำต้นแยกออก — และจากภายในลำต้น ร่างก็ก้าวออกมา

ร่างสูงกว่าสามเมตร

ลำตัวเป็นลำต้นกล้วย สีเขียวเข้มปนน้ำตาล ผิวหนังคือเปลือกไม้ที่หายใจได้ ใบตองงอกจากไหล่เป็นเกราะ แขนสองข้างยาวเกินคน แขนขวามีดอกกล้วยขนาดใหญ่ห้อยลงมาเหมือนกระบอง ใบหน้า — ยังเป็นมนุษย์ ดวงตาสีเขียวเรืองแสง ปากยิ้มบาง ไม่มีฟัน ไม่มีลิ้น แต่มีเสียง

"สวัสดี"

เสียงของพญากล้วยตานีไม่ได้ออกจากปาก — มันออกมาจาก ทุกที่ จากต้นกล้วยกลายพันธุ์ทุกต้นรอบข้าง จากสปอร์ในอากาศ จากพื้นดินที่เชื้อราซึมอยู่

เสียงทุ้ม นุ่มนวล สุภาพ — เสียงของอาจารย์มหาวิทยาลัยที่กำลังบรรยาย

"ยินดีต้อนรับกลับกรุงเทพฯ" พญากล้วยตานีพูด ยิ้มบาง "ข้ารอนานแล้ว"

กล้วยไม่พูด กะทะเทพและตะหลิวเทพยกขึ้นในท่าต่อสู้

"ไม่ต้องตึง" พญากล้วยตานียกมือ — ช้าๆ เจตนาให้เห็นว่าไม่ได้จะโจมตี "ข้าไม่ได้มาสู้ วันนี้ แค่อยากคุย"

"คุย" กล้วยทวน "นายปล่อยเชื้อทั่วประเทศ เปลี่ยนคนเป็นซอมบี้ ฆ่าคนนับไม่ถ้วน แล้วจะมาคุย"

"ข้าไม่ได้ฆ่า" พญากล้วยตานีเดินเข้ามา — แต่ละก้าวทำให้พื้นถนนสั่น ต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบข้างโน้มเข้าหาเขาเหมือนดอกทานตะวันหันหาแสงอาทิตย์ "ข้า เปลี่ยน พวกเขา จากสิ่งมีชีวิตที่ทำลายโลก ให้เป็นส่วนหนึ่งของโลก ไม่ต้องกิน ไม่ต้องหายใจ ไม่ต้องทำลาย ไม่ต้อง ทุกข์"

"พวกเขาไม่ได้เลือก!"

"มนุษย์ไม่เคยเลือก" พญากล้วยตานีหยุดเดิน ห่างจากกล้วยสิบเมตร "มนุษย์ไม่ได้เลือกที่จะเกิด ไม่ได้เลือกที่จะตาย ไม่ได้เลือกที่จะหายใจอากาศพิษที่ตัวเองสร้าง ไม่ได้เลือกที่จะดื่มน้ำเสียที่ตัวเองปล่อย" ดวงตาเขียวเรืองแสงหรี่ลง "ลูกสาวข้าไม่ได้เลือกที่จะตาย เพราะปอดของเธอพังจากอากาศที่มนุษย์ทำให้เน่า"

เงียบ

ลมพัด ใบตองบนร่างพญากล้วยตานีสะบัดเบาๆ

"แล้วเธอล่ะ"

พญากล้วยตานีจ้องกล้วยตรงๆ ดวงตาเขียวจ้า

"กล้วย — ผลงานชิ้นเอก ของข้า"

กล้วยรู้สึกขนลุก เชื้อในแขนสั่นรุนแรงขึ้น — ไม่ใช่ต่อต้าน เป็นการ ตอบรับ เชื้อใน ดีใจ ที่เจอเจ้าของ

"อย่าเรียกฉันแบบนั้น" กล้วยพูดผ่านฟันที่กัดแน่น

"ทำไม?" พญากล้วยตานีเอียงหัว — การเคลื่อนไหวที่มนุษย์เกินไปสำหรับร่างยักษ์ "เธอเป็นสิ่งที่ข้าฝันถึง ครึ่งคนครึ่งพืช สมบูรณ์แบบ มีทั้งจิตวิญญาณมนุษย์และพลังของพืช เธอเป็นหลักฐานว่าคนกับพืชอยู่ร่วมกันในร่างเดียวกันได้"

"ฉันกำลังจะตาย!" กล้วยตะโกน "เชื้อของเขากำลังกินฉันทีละนิ้ว อีกห้าวันฉันจะกลายเป็นซอมบี้สมบูรณ์ นี่เรียกว่าสมบูรณ์แบบเหรอ!"

"เพราะเธอ ต่อต้าน" พญากล้วยตานีพูดเบา น้ำเสียงเศร้า — เศร้าจริงๆ ไม่ได้แกล้ง "ถ้าเธอหยุดต่อต้าน ยอมรับเชื้อ ร่างกายของเธอจะปรับสมดุลเอง สายเลือดผู้พิทักษ์ครัวทำให้เธอไม่กลายร่างสมบูรณ์แบบคนอื่น เธอจะเป็นอะไรบางอย่างที่ ใหม่ ไม่ใช่คน ไม่ใช่ซอมบี้ เป็น... วิวัฒนาการ"

กล้วยรู้สึกมือสั่น

ไม่ใช่เพราะกลัว — เพราะส่วนหนึ่งของเธอ ส่วนที่เป็นเชื้อ เห็นด้วย

เชื้อในแขนซ้ายอุ่นขึ้น สีเหลืองอมเขียวสว่างขึ้นชั่วขณะ ราวกับพยักหน้า

"พี่กล้วย..." เปิ้ลพูดเบาจากด้านหลัง

กล้วยหลับตา หายใจเข้าลึก

ย่า

ย่าบอกว่าอย่าทิ้งกะทะ

ย่ารู้ว่าวันนี้จะมาถึง

ย่าเลือกให้ฉันสู้ ไม่ใช่ยอม

กล้วยเปิดตา

"ไม่"

คำเดียว

พญากล้วยตานีเอียงหัวอีกข้าง "ไม่?"

"ฉันไม่ยอม" กล้วยยกกะทะเทพขึ้น ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน อักษรโบราณเรืองแสงทอง "คนไม่ได้ เลือก ที่จะเกิด จริง แต่คนเลือกได้ว่าจะ ทำ อะไร ฉันเลือกที่จะสู้ ฉันเลือกที่จะรักษาคนอื่น ฉันเลือกที่จะทำอาหารให้คนกิน ไม่ใช่เปลี่ยนคนให้เป็นพืช"

"อาหาร" พญากล้วยตานีพูดคำนั้นช้าๆ ราวกับลิ้มรส "เครื่องครัวของผู้พิทักษ์ ข้ารู้จักมันดี เคยพยายามทำลายแต่ทำไม่ได้ มันเก่าแก่... เก่าแก่กว่าที่ข้าเคยคิด"

"เก่าแก่กว่าเชื้อของนายด้วย"

"จริง" พญากล้วยตานีพยักหน้า "ข้ายอมรับ เครื่องครัวนั่นมีพลังที่ข้าเข้าใจไม่หมด" แล้วเขายิ้มอีกครั้ง — ยิ้มเศร้า "แต่เธอรู้ไหม ว่าแม้แต่ข้า... ก็ไม่ได้ เลือก ทุกอย่าง"

กล้วยขมวดคิ้ว

"ข้าสร้างเชื้อ จริง" พญากล้วยตานีพูดช้าลง น้ำเสียงเปลี่ยน — จากสุภาพมั่นใจ เป็นอะไรบางอย่างที่... ขมขื่น "ข้าฉีดเชื้อเข้าตัวเอง จริง ข้าเชื่อในสิ่งที่ทำ จริง"

เขาหยุด ดวงตาเขียวหรี่ลง

"แต่ข้าไม่ได้เลือกที่จะคลั่ง"

เงียบ

"ข้ามีลูกสาว" พญากล้วยตานีพูดเบา เสียงจากต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบข้างเบาลงตาม "เธอป่วย ปอดพัง จากมลพิษ ข้าพยายามทุกทาง หาหมอทุกคน ใช้เงินทุกบาท แล้ววันหนึ่ง... มีคนมาบอกว่าเธอตาย"

กล้วยนิ่ง

"ข้าพัง พัง จริงๆ ไม่ใช่เศร้า เป็นพัง ข้าเกลียดโลก เกลียดมนุษย์ เกลียดอากาศที่ฆ่าลูกข้า" พญากล้วยตานีกำมือ — กิ่งไม้ที่เป็นนิ้วบดกัน "แล้วสูตร... สูตรเชื้อรา มันปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้าวันหนึ่ง เหมือนมีคน วาง ไว้ให้"

กล้วยกลืนน้ำลาย

ใบตองที่ยืนอยู่ข้างหลังเปิดหูทั้งสองข้าง มือจดโดยไม่ต้องมอง

"สูตรที่สมบูรณ์แบบ ข้าแค่ต้อง สร้าง ตามแบบ" พญากล้วยตานีหัวเราะ เสียงแห้งเหมือนใบไม้แห้ง "ข้าคิดว่าข้าเป็นอัจฉริยะ คิดว่าข้าสร้างเชื้อด้วยตัวเอง แต่ความจริง..."

เขาหยุดหัวเราะ สีหน้าเปลี่ยน ดวงตาเขียวมืดลง

"ข้าเป็นแค่ หมาก ตัวหนึ่ง"

ลมหยุดพัด

ทั้งถนนเงียบ — แม้แต่ต้นกล้วยกลายพันธุ์ก็หยุดไหว

"มีคนอยู่ เหนือ ข้า" พญากล้วยตานีพูด ดวงตาจ้องกล้วยตรงๆ "คนที่ออกแบบเชื้อ คนที่วางสูตรบนโต๊ะข้า คนที่อาจจะ... ทำให้ ข้าเชื่อว่าลูกสาวตาย"

กล้วยรู้สึกเลือดเย็น

"เธอพูดว่า —"

"ข้าไม่รู้" พญากล้วยตานีส่ายหัว ใบตองบนไหล่สะบัดตาม "ข้าแค่ สงสัย หลังกลายร่าง ข้ามองเห็นอะไรมากขึ้น เข้าใจอะไรมากขึ้น เชื้อที่ข้าสร้าง... มันซับซ้อนเกินกว่าที่ข้าจะคิดออกคนเดียว พิมพ์เขียวที่วางบนโต๊ะข้า มันเหมือน... คำตอบที่รอคำถาม ข้าเป็นแค่คนถามคำถาม คนอื่น เตรียมคำตอบไว้แล้ว"

"ผู้หญิง" โมโม่กามะพูดจากด้านหลัง เสียงแหบพร่า

พญากล้วยตานีหันมามอง — ดวงตาเขียวจ้องโมโม่กามะ

"เจ้า..." พญากล้วยตานีขมวดคิ้ว "ข้ารู้จักเจ้า กลิ่นเจ้า... ไม่ใช่ Fungus Musaceae-X ไม่ใช่เชื้อของข้า เป็นเชื้อของ เธอ"

โมโม่กามะนิ่ง ร่างสั่นเล็กน้อย

"เจ้าเป็นคนของ เธอ ใช่ไหม" พญากล้วยตานีพูดเบา น้ำเสียงมีอะไรบางอย่าง — ไม่ใช่โกรธ เป็น ความเข้าใจร่วม "เจ้าก็ถูกใช้เหมือนข้า"

"ข้าจำไม่ได้" โมโม่กามะกุมหัว

"ไม่จำเป็นต้องจำ" พญากล้วยตานีหันกลับมาหากล้วย "ข้าแค่บอกเธอ เพราะเธอจะเข้ารังข้า ข้ารู้ เธอต้องการกล้วยตานีจากต้นของข้า เพื่อทำอาหารของผู้พิทักษ์ครัว"

กล้วยไม่ตอบ แต่ไม่ปฏิเสธ

"ข้าจะรอเธอ" พญากล้วยตานีพูด "ที่สวนจตุจักร ในรังของข้า เธอจะมา ข้ารู้ เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น"

"ทำไมบอก" กล้วยถาม "ทำไมไม่ส่งซอมบี้มาฆ่าตอนนี้ ทำไมไม่โจมตีตั้งแต่ออกจากป่ากาญจนบุรี"

พญากล้วยตานียิ้ม — ยิ้มเศร้า ยิ้มจริง

"เพราะข้า อยากคุย กับเธอก่อน" เขาพูด "เพราะเธอเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่เหมือนข้า — ครึ่งคนครึ่งพืช เธอเข้าใจว่ามันเป็นยังไง ไม่ใช่คน ไม่ใช่ซอมบี้ ไม่เป็นที่ต้อนรับในฝั่งไหน"

คำพูดนั้น — เจ็บ

เพราะมันจริง

กล้วยรู้ดี ตั้งแต่วันที่ห้า ตอนที่คนในห้างเมโทร พลาซ่าไล่เธอออกเพราะเห็นแขนเหลือง ตอนที่คนหวาดกลัวสายตาเหลืองของเธอ ตอนที่ต้องซ่อนตัวตน

"ฉันเข้าใจ" กล้วยพูดเบา "ฉันเข้าใจว่ามันเจ็บ ฉันเข้าใจว่านายเสียลูก ฉันเข้าใจว่านายโกรธโลก"

พญากล้วยตานีนิ่ง ฟัง

"แต่ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว" กล้วยหันหลังมอง — เปิ้ลที่ยืนกุมท่อเหล็ก ยิ้มให้ ใบตองที่ดันแว่นขึ้น พยักหน้า โมโม่กามะที่ดวงตามืดสนิทแต่มีแสงมนุษย์ลึกๆ "ฉันมีคนที่ไม่กลัวฉัน ไม่รังเกียจฉัน พวกเขาเห็นทั้งด้านมนุษย์และด้านซอมบี้ของฉัน แล้วเลือกที่จะอยู่ด้วย"

"ความผูกพัน" พญากล้วยตานีพูดเบา "สิ่งที่ข้าสูญเสียไปตอนกลายร่าง"

"นายยังไม่สูญเสียหมด" กล้วยพูด "นายยังจำลูกสาวได้ นายยังเจ็บปวดได้ นายยังเป็นมนุษย์อยู่ส่วนหนึ่ง"

พญากล้วยตานีนิ่งนาน ดวงตาเขียวกระพริบ

แล้วเขาหัวเราะ เบาๆ เศร้าๆ

"อาจจะ" พญากล้วยตานีถอยหลัง ต้นกล้วยตานียักษ์กลางถนนเปิดออกรับเขา "แต่สิ่งที่ข้าเริ่มแล้ว หยุดไม่ได้ ข้ายอมรับเชื้อไปแล้ว ข้า เป็น เชื้อไปแล้ว"

เขาก้าวเข้าไปในลำต้น

"มาเถอะ กล้วย" เสียงจากทุกต้นกล้วยรอบข้างพูดพร้อมกัน "มาที่รังข้า เอากล้วยตานีไป ถ้าทำได้ ข้าจะรอเธอ"

ลำต้นปิด ใบหน้าจมหายไปในเปลือกไม้ ดวงตาเขียวเป็นจุดสุดท้ายที่ดับลง

แล้วต้นกล้วยตานียักษ์ก็ จม ลงไปในพื้นถนน ช้าๆ ลำต้นบิดตัว ใบตองพับ ดอกกล้วยม้วน — จมลงจนเหลือแค่รอยร้าวบนถนนลาดยาง

เงียบ

สปอร์ในอากาศจางลง ต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบข้างหยุดสั่น

ลมพัดอีกครั้ง

---

สี่คนยืนกลางถนนหกเลนที่ว่างเปล่า

เปิ้ลเป็นคนแรกที่พูด

"...โอเค" เปิ้ลกลืนน้ำลาย "ตอนนี้ผมกลัวแล้ว"

"ฉันก็" ใบตองพูดเบา แว่นเป็นฝ้า ใช้ชายเสื้อเช็ด

โมโม่กามะนิ่ง สีหน้าซีดเซียว

กล้วยยืนมองรอยร้าวบนถนน — จุดที่ต้นกล้วยตานียักษ์จมหายไป

"เขารู้ว่ามีคนอยู่เหนือเขา" กล้วยพูดเบา "พญากล้วยตานี — บอสใหญ่ของซอมบี้ทั้งหมด — แม้แต่ตัวเองก็ยอมรับว่าเป็นแค่หมาก"

"พิมพ์เขียวบนโต๊ะ" ใบตองพูด "สูตรที่วางให้... ตรงกับที่ฉันเจอ ยีนลายเซ็นสองคนในเชื้อ คนหนึ่งคือดร.ทวีศักดิ์ อีกคน — คนที่ออกแบบพิมพ์เขียว — คือ ผู้หญิงคนนั้น ของโมโม่กามะ"

"มุนิน..." โมโม่กามะพูดเบา แล้วหยุด สีหน้าเปลี่ยน ราวกับตัวเองก็ประหลาดใจที่พูดคำนั้นออกมา "...ข้าพูดอะไร"

"นายพูดว่า มุนิน" ใบตองหันมา "จำได้ไหม? ชื่อนั้น —"

โมโม่กามะกุมหัว หลับตา ร่างสั่น

"ข้า... จำไม่ได้ มันหลุดออกมาเอง เหมือน... เหมือนร่างกายจำแต่สมองลืม" เขาเปิดตา สีหน้าสับสน "มุนิน... ข้ารู้สึกว่า กลัว ชื่อนี้มาก"

กล้วยจ้องโมโม่กามะ

มุนิน

ชื่อของ "ผู้หญิงคนนั้น"

คนที่วางพิมพ์เขียวให้ดร.ทวีศักดิ์สร้างเชื้อ

คนที่ควบคุมโมโม่กามะ

คนที่อยู่เหนือแม้แต่พญากล้วยตานี

กล้วยกุมกะทะเทพแน่น

ตอนนี้คิดเรื่องมุนินไม่ได้

ตอนนี้ต้องคิดเรื่องพญากล้วยตานีก่อน

สวนจตุจักร รังของเขา

เขาบอกให้มา

ฉันก็จะไป

"เดินต่อ" กล้วยพูดสั้น

สี่คนเดินต่อ ผ่านรอยร้าวบนถนน มุ่งหน้าไปทิศเหนือ

ไปสวนจตุจักร

ไปรังของพญากล้วยตานี

ไปเอากล้วยตานี

ไปทำอาหารแห่งการชำระ

ไป จบทุกอย่าง

กลิ่นกล้วยตานีจากทิศเหนือแรงขึ้นเรื่อยๆ หอมหวานจนคลื่นไส้

แต่กล้วยเดินตรง ไม่หยุด

กะทะเทพอุ่นในมือ

ข้าอยู่ด้วย ทายาท

เราอยู่ด้วย