ตอนที่ 24: ก่อนพายุ

วันที่ยี่สิบหลังโลกล่มสลาย เย็นย่ำ

สวนจตุจักรอยู่ข้างหน้า

ไม่ใช่สวนสาธารณะอีกต่อไป — เป็น ป่า

ต้นกล้วยกลายพันธุ์ขึ้นหนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งก่อสร้างเดิม ลำต้นสีเขียวเข้มใหญ่กว่าเสาไฟฟ้า ใบม่วงดำพันกันเป็นหลังคาธรรมชาติ บดบังท้องฟ้าสนิท หมอกสปอร์ทองหนาจนมองไม่เห็นอะไรลึกเข้าไปเกินสิบเมตร

และ กลิ่น

กลิ่นกล้วยตานีหอมหวานจนคลื่นเหียน กลิ่นสปอร์ กลิ่นดิน กลิ่นเนื้อเน่าจากซอมบี้ที่รวมตัวกันข้างใน — กล้วยได้กลิ่นหมด พลังดมกลิ่นของเธอสะท้านทั้งร่าง

"เท่าไหร่?" ใบตองถาม

กล้วยหลับตา สูดอากาศลึก

"นับไม่ถ้วย" เธอพูดเบา "ทุกระดับ ตั้งแต่ 1 ถึง 5 ฝูงใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยได้กลิ่น พัน... อาจจะมากกว่าพัน"

เงียบ

"และตรงกลาง" กล้วยเปิดตา "กลิ่นของ เขา แรงสุดขีด"

สี่คนยืนอยู่บนถนนพหลโยธินฝั่งตรงข้ามสวนจตุจักร — ห่างจากขอบป่ากล้วยยักษ์ราวร้อยเมตร ซอมบี้เดินวนอยู่ริมขอบเหมือนเวรยาม แต่ไม่มีตัวไหนเข้ามาใกล้ทีม พญากล้วยตานียังสั่งให้ถอย

เขารอเราจริงๆ

"เราเข้าวันนี้ไม่ได้" ใบตองพูดตรง ดันแว่นขึ้นจมูก "ต้องวางแผน"

"เห็นด้วย" กล้วยมองป่ากล้วยยักษ์ตรงหน้า "แต่เรามีเวลาไม่เยอะ"

เธอดึงแขนเสื้อซ้ายขึ้น เชื้อสีเหลืองอมเขียวอยู่กลางแขน — ไม่ได้ลามขึ้นตั้งแต่กินอาหาร Lv.4 เมื่อเช้า แต่ก็ไม่ได้ถอย

"สามวัน" กล้วยพูด "มากสุดที่ฉันมี"

---

พวกเขาถอยกลับมาตั้งหลักที่อาคารพาณิชย์ร้างริมถนนพหลโยธิน ห่างจากสวนจตุจักรสามร้อยเมตร ตึกแถวสี่ชั้นที่ยังมีประตูเหล็กใช้ได้ กล้วยเลือกชั้นสองเป็นฐาน — สูงพอจะมองเห็นขอบป่ากล้วยยักษ์ ต่ำพอจะหนีถ้าต้องหนี

เปิ้ลลากโต๊ะมาวางกลางห้อง ใบตองกางแผนที่กรุงเทพฯ ที่ฉีกมาจากร้านหนังสือร้างระหว่างทาง

"สวนจตุจักร" ใบตองจิ้มนิ้วลงบนแผนที่ "พื้นที่เดิมราว 300 ไร่ ตอนนี้ต้นกล้วยกลายพันธุ์ขยายออกจากขอบเดิมอีกอย่างน้อย 200 เมตรทุกทิศ เท่ากับพื้นที่จริงอาจใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว"

"ซอมบี้พันตัว ต้นกล้วยเป็นหมื่น พญากล้วยตานีตรงกลาง" เปิ้ลพูดสรุป "แล้วเราสี่คน"

"ฟังดูยุติธรรมดี" กล้วยพูดเบาๆ มุมปากขยับนิด

เปิ้ลหัวเราะแห้ง "มุขแบบนี้ตลกตอนไม่เกี่ยวชีวิตตายนะพี่"

"เอาจริง" ใบตองดึงความสนใจกลับ "เราต้องเข้าไปข้างใน เด็ดกล้วยตานีจากต้นที่อยู่ใจกลางรัง แล้วกลับออกมาให้ได้ คำถามคือ — เข้ายังไง"

"ข้ารู้สึก..." โมโม่กามะพูดจากมุมห้อง เขานั่งพิงผนัง ดวงตาหลับ "ข้างในมี... ทาง"

ทุกคนหันไปมอง

"ทาง?" กล้วยถาม

โมโม่กามะเปิดตา สีหน้าสับสนแต่มั่นใจ "ข้าจำไม่ได้ว่าทำไม แต่ข้ารู้สึกว่าเคยเข้าไปในที่แบบนี้ ในป่าที่เชื้อราเปลี่ยน ข้างในไม่ได้เป็นแค่ป่า มันเป็น ร่างกาย ของเชื้อ มีเส้นทาง มีเส้นเลือด มีหัวใจ"

"เส้นเลือด..." ใบตองนั่งลงข้างโมโม่กามะ "เส้นทางที่สปอร์และสารอาหารไหลเวียน?"

"ใช่" โมโม่กามะพยักหน้า "ถ้าเดินตามเส้นเลือด จะถึงหัวใจ — ที่ที่ เขา อยู่"

"ถ้าเส้นเลือดคือเส้นทางสปอร์" ใบตองคิดออกเสียง "สปอร์ไหลจากรอบนอกเข้าสู่ศูนย์กลาง ตามทิศทางลม ตามรากใต้ดินที่เชื่อมต้นกล้วย..." เธอลากนิ้วบนแผนที่ "ทางเข้าที่ดีที่สุดคือทิศที่ลมพัดเข้า — ทิศตะวันออก ถ้าเราเข้าจากฝั่งตลาดนัดจตุจักร สปอร์จะพัดเข้าหน้าตลอดทาง แต่ถ้าเข้าจากฝั่งสวนรถไฟ ลมจะอยู่ข้างหลัง"

"แต่ซอมบี้ล่ะ" เปิ้ลจิ้มแผนที่ "จะวิ่งผ่านพันตัวไม่ได้หรอก"

"ไม่ต้องวิ่งผ่าน" กล้วยพูดช้าๆ ราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่าง "กะทะบอกว่า... ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาสปอร์ได้ แต่ถ้าเผาสปอร์มากเกินไปในป่าของเชื้อ เชื้อจะตอบโต้ ส่งซอมบี้มาจากทุกทิศ"

"เท่ากับเราต้องแอบเข้าไป" ใบตองสรุป "ใช้ไฟศักดิ์สิทธิ์แค่พอหายใจ ไม่เปิดเต็มที่ ถ้าเปิดเต็ม พญากล้วยตานีจะรู้ตำแหน่งเราทันที"

"เขารู้ตำแหน่งฉันอยู่แล้ว" กล้วยยกแขนซ้ายขึ้น "เชื้อในตัวฉันเชื่อมกับเครือข่ายของเขา"

เงียบอีกครั้ง

"งั้นก็ต้อง เร็ว" เปิ้ลพูด "ถ้าแอบไม่ได้ ก็ต้องเร็วกว่าที่ซอมบี้จะรวมตัวมาขวาง"

"ข้าเร็วได้" โมโม่กามะลุกขึ้น ร่างสูงทำให้เงาทาบบนผนัง "เชื้อราเสริมร่างกายในตัวข้ายังอยู่ ข้าเร็วกว่าคนธรรมดา"

กล้วยมองโมโม่กามะ

"นายจะช่วยถ่วงเวลา?"

"ข้ามีตะหลิวเท —" โมโม่กามะหยุด "ไม่ ข้าไม่มีแล้ว"

"ฉันจะให้ตะหลิวนาย" กล้วยพูด

ใบตองหันมามอง "ถ้าแยกเครื่องครัว พลัง Lv.4 จะลดลงไหม"

กล้วยหลับตา สื่อสารกับกะทะเทพ

"...ไม่ลดลง" เธอเปิดตา "เครื่องครัวทั้งสองชิ้น จำ กันแล้ว ไม่จำเป็นต้องถืออยู่ด้วยกัน แค่อยู่ใกล้กันพอ"

"ดี" เปิ้ลพยักหน้า "งั้นแผนคือ —"

"เดี๋ยว" ใบตองยกมือ "ก่อนวางแผนบุก ฉันต้องถามคำถามที่ไม่มีใครอยากถาม"

ทุกคนมอง

"สมมติเราเข้าไปถึงตรงกลาง เด็ดกล้วยตานีได้" ใบตองพูดช้า "พญากล้วยตานีจะปล่อยให้เราทำหรือเปล่า? เขารู้ว่าเรามา เขารู้ว่าเราต้องการอะไร เขาท้าให้มาเอง มันเป็นกับดัก"

"ฉันรู้" กล้วยพูดเรียบ

"แล้ว —"

"ฉันรู้ว่าเป็นกับดัก" กล้วยพูดซ้ำ "เขาอยากให้ฉันมา อาจจะอยากให้ฉัน อยู่ อยากจะเปลี่ยนใจฉัน อยากจะดึงฉันเข้าฝ่าย แต่ฉันก็ต้องไป เพราะกล้วยตานีจากรังพญาเป็นวัตถุดิบชิ้นสุดท้าย"

"แล้วถ้ามันไม่ใช่กับดักแบบ 'ดึงเข้าฝ่าย' ล่ะ" ใบตองพูดตรง "ถ้ามันเป็นกับดักแบบ — ฆ่า"

"พญากล้วยตานีไม่อยากฆ่าฉัน" กล้วยส่ายหัว "เขาเรียกฉันว่า 'ผลงานชิ้นเอก' ฉันเป็นหลักฐานว่าคนกับเชื้ออยู่ด้วยกันได้ เขาอยากให้ฉันมีชีวิต แค่... ไม่ใช่ชีวิตแบบที่ฉันต้องการ"

"จุดอ่อนของเขา" ใบตองหยิบปากกาขึ้น จดบนกระดาษ "หนึ่ง — เขายังเป็นมนุษย์บางส่วน จำลูกสาวได้ เจ็บปวดได้ ลังเลได้ สอง — กะทะเทพสร้างความเสียหายถาวร เขาฟื้นตัวไม่ได้ สาม — ไฟ ร่างเขาเป็นพืช กลัวไฟ สี่ — เขาไม่อยากทำลายกล้วย ถ้ากล้วยกลายร่างสมบูรณ์ เขาสูญเสีย 'ผลงานชิ้นเอก'"

"ข้อสี่สำคัญ" กล้วยพยักหน้า "เขาจะไม่ทำอะไรที่ทำให้เชื้อฉันลามเร็วขึ้น ถ้าฉันกลายเป็นซอมบี้สมบูรณ์ ฉันก็เป็นแค่ซอมบี้ธรรมดา ไม่ใช่ 'ครึ่งคนครึ่งพืช' ที่เขาอยากได้"

"แต่ซอมบี้ของเขาจะสู้เราเต็มที่" เปิ้ลเตือน "เขาอาจไม่ฆ่าพี่กล้วย แต่ผม ใบตอง โมโม่กามะ — เราไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกของใคร"

เงียบ

กล้วยมองเพื่อนทีละคน

เปิ้ลที่ยิ้มแม้มือซ้ายจะขยับได้แค่สามนิ้ว ใบตองที่ดันแว่นขึ้นจมูกด้วยท่าทางสงบ โมโม่กามะที่ดวงตาเต็มไปด้วยแสงมนุษย์ที่เพิ่งได้คืน

"ไม่มีใครตาย" กล้วยพูดเบาแต่หนักแน่น "ฉันจะเข้าไปคนเดียว พวกเธอ —"

"ไม่" สามเสียงพูดพร้อมกัน

กล้วยกะพริบตา

"พี่กล้วย" เปิ้ลก้าวเข้ามา "ผมถ่ายวิดีโอซอมบี้มาตั้งแต่วันแรก ผมหนีซอมบี้ระดับ 5 ผมโดนเถาแทงจนซี่โครงร้าว ผมสูญเสียสองนิ้ว" เขายกมือซ้ายขึ้น นิ้วก้อยและนิ้วนางนิ่งสนิท "ผมไม่ได้มาถึงตรงนี้เพื่อนั่งรอข้างนอก"

"พี่กล้วย" ใบตองเดินมายืนข้างเปิ้ล "ฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ ฉันต้องอยู่ตรงนั้นเพื่อเก็บตัวอย่างกล้วยตานี ฉันต้องดูว่าต้นไหนเป็นต้นที่ถูกต้อง ไม่ใช่ทุกต้นในรังจะใช้ได้"

กล้วยหันไปมองโมโม่กามะ

"ข้า..." เขาพูดช้า "ข้าจำได้ว่า... เคยเข้าไปในที่แบบนี้ ข้ารู้ว่าเส้นทางข้างในเป็นยังไง ข้ารู้จักป่าเชื้อรา" เขาหยุดครู่ "และข้ามีหนี้ชีวิต เจ้าปลดปล่อยข้า ข้าจะทำหน้าที่ของตัวเอง"

กล้วยมองสามคน

ซอมบี้ไม่ร้องไห้

กะทะตื่นเพราะเธอเรียกมัน

พี่เป็นคนดี

ทุกคำพูดที่ทำให้เธอยังยืนอยู่ตรงนี้ มาจากคนเหล่านี้

กล้วยกลืนน้ำลาย ไม่ร้องไห้ — ตอนนี้ไม่ใช่เวลา

"โอเค" เธอพยักหน้า "ทุกคนไปด้วยกัน"

---

ค่ำวันนั้น กล้วยทำอาหารมื้อสุดท้ายก่อนบุกรัง

วัตถุดิบจากครูแดง: ข้าวสาร ไข่ไก่สด เกลือ น้ำมันพืช บวกกับต้นหอมป่าที่เปิ้ลหาได้ระหว่างทาง

กะทะเทพตั้งบนเตาแก๊สเล็กๆ ที่ขนมาจากร้านข้างๆ ตะหลิวเทพวางข้างกะทะ ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกเรืองทองในแสงสลัว อักษรโบราณลอยขึ้นจากทั้งสองชิ้น ช้าๆ เรืองแสงอ่อนเหมือนหิ่งห้อย

กล้วยตอกไข่ลงกะทะ น้ำมันร้อนจัดส่งเสียงฉ่า ไข่พองตัวขาวกรอบ เธอหยิบตะหลิวเทพขึ้น กวนข้าวในกะทะ — มือเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ไม่เหมือนพนักงานบัญชีที่ทำอาหารไม่เป็น ไม่เหมือนคนที่เคยเผาไข่เจียวดำทุกครั้ง

เธอเปลี่ยนไปแล้ว

กลิ่นอาหาร Lv.4 ลอยขึ้น เผาสปอร์ในอากาศ สร้างโดมอากาศสะอาดรอบห้อง ไฟศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างนุ่มนวลเหมือนแสงเทียน

สี่คนนั่งล้อมกะทะ

"ข้าวผัดไข่ต้นหอมป่า" กล้วยตักข้าวใส่จาน — จานพลาสติกจากร้านค้าร้าง "มื้อสุดท้ายก่อนบุกรัง"

"อย่าพูดว่ามื้อสุดท้าย" เปิ้ลรับจาน "ฟังเหมือนจะตาย"

"มื้อสุดท้าย ก่อนบุกรัง" กล้วยแก้ "ไม่ใช่มื้อสุดท้ายของชีวิต"

"ดีกว่า" เปิ้ลตักข้าวคำแรกเข้าปาก หลับตา "...อร่อยมาก"

ใบตองกินช้าๆ มีระเบียบ "อาหาร Lv.4 จากวัตถุดิบสด ผลรักษาเชื้อน่าจะถอย 6-7 เซนติเมตร"

"ฉันจะทำอาหารอีกมื้อตอนเช้า" กล้วยพูด "กินให้อิ่ม พักให้เต็มที่ พรุ่งนี้สายเราเข้า"

"ทำไมสาย" เปิ้ลถาม

"เพราะกลางวันมีแสง" ใบตองตอบแทน "ต้นกล้วยกลายพันธุ์บังแสงข้างใน แต่ตรงขอบยังมีแสงส่อง ซอมบี้ในที่ร่มช้ากว่ากลางแจ้งเล็กน้อย แต่ที่สำคัญกว่าคือ — เราต้อง เห็น ถ้าเข้าตอนกลางคืน จะมืดสนิท ไม่มีทางดูว่าต้นไหนเป็นกล้วยตานี"

"ฉันดมได้" กล้วยพูด "กลิ่นกล้วยตานีกับกล้วยกลายพันธุ์ธรรมดาต่างกัน"

โมโม่กามะกินข้าวเงียบๆ ตักทีละช้อน ช้าและระมัดระวัง เหมือนคนที่เพิ่งจำวิธีกินอาหารได้ เขาหยุดตัก หลับตา

"อร่อย" เขาพูดเบา "ข้ายังไม่ชินกับความรู้สึกนี้ แต่... อร่อย"

กล้วยยิ้มบาง

ย่า อาหารยังเชื่อมคนเข้าด้วยกัน แม้ในวันก่อนศึก

กะทะเทพ ส่งความอบอุ่นผ่านมือเธอ

พรุ่งนี้จะยากที่สุดเท่าที่เคยเจอ ทายาท เตรียมตัวให้ดี

ฉันพร้อม

เราพร้อม

---

ดึกคืนนั้น ทุกคนนอนยกเว้นกล้วย

เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง มองป่ากล้วยยักษ์ในแสงจันทร์ หมอกสปอร์ทองเรืองแสงอ่อนๆ ราวกับหิ่งห้อยล้านตัว — สวยอย่างน่าขนลุก

เชื้อในแขนซ้ายเต้นเบาๆ ตอบรับ ป่าข้างหน้า ราวกับลูกที่เห็นบ้าน

กล้วยกดเชื้อไว้ด้วยจิตใจ

ไม่ใช่บ้านของฉัน

บ้านของฉันคือครัว

บ้านของฉันคือกะทะ

บ้านของฉันคือคนที่นอนอยู่ข้างหลัง

เธอหันไปมอง — เปิ้ลนอนกอดท่อเหล็ก ปากอ้าครึ่งหนึ่ง นอนหลับเหมือนคนที่ไม่มีเรื่องกังวลในโลก ทั้งที่พรุ่งนี้อาจไม่ได้ตื่น ใบตองนอนตะแคง แว่นวางข้างหมอน มือกุมสมุดบันทึกแม้ขณะหลับ โมโม่กามะนั่งหลับพิงผนังมุมห้อง ไม่ยอมนอนราบ — ยังกลัวว่าถ้านอนจริง "เสียง" จะกลับมา

สามวัน

พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปในรังของพญากล้วยตานี

เด็ดกล้วยตานี

ทำอาหารแห่งการชำระ

รักษาทุกคน

รักษาตัวเอง

กล้วยมองกะทะเทพที่วางข้างตัว อักษรโบราณเรืองแสงจางๆ ในความมืด เหมือนถ่านไฟที่ยังร้อน ตะหลิวเทพวางข้างกะทะ แสงจากทั้งสองชิ้นกะพริบสอดประสานกัน เหมือนหายใจพร้อมกัน

ย่า ลูกจะทำให้สำเร็จ

ลูกจะปรุงอาหารที่ย่าไม่เคยได้ปรุง

ลูกจะเป็นผู้พิทักษ์ครัวที่ย่าอยากให้เป็น

กล้วยหลับตา พิงผนัง กอดกะทะเทพ

นอนหลับไปในกลิ่นสปอร์ที่ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาจนหมด