ตอนที่ 25: เข้ารัง

วันที่ยี่สิบเอ็ดหลังโลกล่มสลาย ช่วงสาย

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างอาคารร้าง กล้วยตื่นก่อนทุกคน

ไม่ — โมโม่กามะตื่นก่อน เขานั่งอยู่ในท่าเดิม หลังพิงผนัง ดวงตาเปิดจ้องป่ากล้วยยักษ์ข้างนอก

"นอนไม่หลับ?" กล้วยถาม

"ข้าไม่แน่ใจว่าหลับหรือเปล่า" โมโม่กามะตอบเบา "บางทีข้าหลับตาแล้วเห็นอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ฝัน เป็นความทรงจำ"

"เห็นอะไร?"

"ป่า" เขาพูดช้า "ป่าเชื้อรา ข้าเดินอยู่ข้างใน คนเดียว ข้ารู้ทาง ข้ารู้ว่าต้นไหนเป็นเส้นเลือด ต้นไหนเป็นกล้ามเนื้อ ข้ารู้ว่าตรงไหนเชื้อหนา ตรงไหนเบาบาง" เขาหันมามองกล้วย "ข้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเชื้อราพวกนี้ ข้าแน่ใจแล้ว"

กล้วยพยักหน้า "ดี วันนี้เราจะต้องการความรู้ของนาย"

---

อาหารเช้า — ข้าวต้มไข่ต้นหอมป่า Lv.4

กล้วยตักข้าวให้ทุกคน ไฟศักดิ์สิทธิ์จากกะทะเทพอุ่นวูบวาบ ส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้อง เชื้อในแขนซ้ายถอยลงอีกสองเซนติเมตร ยังอยู่กลางแขนแต่จางลงเล็กน้อย

"สองวันครึ่ง" กล้วยพูดเบาขณะทุกคนกิน "ถ้าวันนี้ไม่สำเร็จ อาจไม่มีโอกาสอีก"

ไม่มีใครตอบ ไม่จำเป็นต้องตอบ

เปิ้ลกินข้าวหมด วางจาน ยกกล้องขึ้น — กล้องที่ถ่ายมาตลอดยี่สิบเอ็ดวัน เทปถ่ายเต็มหลายม้วนแล้ว "ถ่ายหน่อยนะทุกคน สำหรับสารคดี"

"ถ้ามีคนรอดมาดู" ใบตองพูดแห้งๆ

"จะมี" เปิ้ลยิ้ม "ผมเชื่อ"

กล้วยหยิบตะหลิวเทพขึ้น ยื่นให้โมโม่กามะ

"นายรู้จักมัน" เธอพูด "มันเคยอยู่ในมือนาย มันจำนายได้"

โมโม่กามะรับตะหลิวเทพ — มือใหญ่จับด้ามไม้ อักษรโบราณเรืองแสงตอบรับ ตะหลิวสั่นเบาๆ เหมือนจำเจ้าของเก่าได้

"ข้า... จะใช้มันปกป้องพวกเจ้า" โมโม่กามะพูดเบา ดวงตามีแสงมนุษย์เต็มเปี่ยม "ไม่ใช่ใช้ตามคำสั่งของใครอีกแล้ว"

---

เก้าโมงเช้า สี่คนยืนหน้าป่ากล้วยยักษ์

หมอกสปอร์ทองหนาทึบ ต้นกล้วยกลายพันธุ์สูงทะมึนเหมือนกำแพงมีชีวิต ซอมบี้หลายสิบตัวเดินวนอยู่ตรงขอบ — กล้วยดิบ กล้วยห่าม กล้วยสุก ปนกัน ไม่สนใจทีม

"ทิศตะวันตก ฝั่งสวนรถไฟ" ใบตองชี้ "ตามแผน"

ทีมอ้อมไปทิศตะวันตก ผ่านซอมบี้ที่หลีกทางให้ — พญากล้วยตานียังสั่งไม่ให้โจมตี

เขาอยากให้เรามา

งั้นเราก็จะไป

"ตรงนี้" โมโม่กามะหยุด ชี้ช่องว่างระหว่างต้นกล้วยกลายพันธุ์สองต้น "ข้ารู้สึกว่า... กระแสสปอร์ไหลเข้าตรงนี้ เหมือนเส้นเลือดแดง พาเราเข้าไปข้างในได้ แต่..." เขาหันมา "ข้างในเชื้อหนามาก คนธรรมดาหายใจไม่ออก"

"ไฟศักดิ์สิทธิ์จัดการได้" กล้วยยกกะทะเทพ ไฟทองลุกเรือง "แต่เปิดแค่เบา ไม่อย่างนั้น —"

"ซอมบี้จะรู้ตำแหน่ง" ใบตองต่อ

"ถูก" กล้วยหันมามองทุกคน "พร้อมไหม"

เปิ้ลกุมท่อเหล็กในมือขวา สามนิ้วซ้ายกำแน่น "พร้อม"

ใบตองพยักหน้า สะพายกระเป๋าที่ใส่ถุงเก็บตัวอย่างและมีดพับ

โมโม่กามะยกตะหลิวเทพ อักษรโบราณเรืองแสงสอดประสานกับกะทะเทพในมือกล้วย

"เข้า"

---

ภายในป่ากล้วยยักษ์ โลกเปลี่ยนไป

แสงแดดหายสนิท ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยใบกล้วยม่วงดำหลายร้อยชั้นทับซ้อนกัน ลำต้นกล้วยกลายพันธุ์ใหญ่เท่ารถบัส ผิวเขียวเข้มเป็นมันเหมือนเคลือบเงา มีเส้นสปอร์สีทองไหลบนเปลือกเหมือนเส้นเลือดบนผิวหนัง

หมอกสปอร์หนาจนหายใจติดขัด กล้วยเปิดไฟศักดิ์สิทธิ์แค่จุดเล็กๆ — วงกลมอากาศสะอาดหนึ่งเมตรครึ่ง สี่คนเดินชิดกันจนไหล่ชนกัน

"ทางนี้" โมโม่กามะพูดเบา ชี้ไปทางที่ลำต้นเรียงตัวเป็นทางเดินธรรมชาติ สปอร์ไหลไปทิศเดียวกัน "ตามกระแส"

เท้าเหยียบบนรากที่โผล่พ้นดิน รากกล้วยกลายพันธุ์สานกันเป็นพื้นเหมือนปูพรม ทุกก้าวรู้สึกว่าพื้นดิน เต้น จังหวะช้าๆ เหมือนหัวใจของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์

"รากพวกนี้เชื่อมกันหมด" ใบตองกระซิบ "เหมือนระบบประสาท ถ้าเราเหยียบแรงเกินไป —"

"เชื้อจะรู้" กล้วยพยักหน้า "เดินเบาๆ"

สิบนาทีแรกผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สงบเกินไป

ซอมบี้อยู่ทั้งสองข้างทาง — กล้วยได้กลิ่น ระดับ 1 ระดับ 2 ระดับ 3 ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ตาเปิดค้างจ้องหน้าตรง ไม่มีตัวไหนขยับ

"พวกมัน เฝ้าดู" เปิ้ลกระซิบ "แต่ไม่โจมตี"

"พญากล้วยตานีสั่ง" กล้วยพูด "ยังไม่สั่ง"

ยัง

คำนั้นค้างอยู่ในอากาศ

ยี่สิบนาที

ป่าลึกขึ้น มืดขึ้น ต้นกล้วยกลายพันธุ์ใหญ่ขึ้น บางต้นลำต้นหนากว่ารถบรรทุก สปอร์ไหลเป็นแม่น้ำทองบนเปลือก ซอมบี้มากขึ้น — ระดับ 3 ระดับ 4 ยืนเรียงสองข้างทางเหมือนทหาร

"ระดับ 4" กล้วยเตือน "สองข้าง หกตัว อย่าเข้าใกล้ ร่างจุดดำปล่อยแก๊สสปอร์พิษ"

ซอมบี้กล้วยงอมหกตัวยืนเรียงราย ผิวเหลืองเข้มเต็มไปด้วยจุดดำ ร่างบวม กลิ่นหอมหวานรุนแรงจนคลื่นเหียน แก๊สสีเหลืองลอยออกจากปากและรูจมูก

แต่ไม่ขยับ

ทีมเดินผ่าน เงียบ ช้า

สามสิบนาที

"ใกล้แล้ว" โมโม่กามะหยุด "ข้ารู้สึก... หัวใจ"

กล้วยรู้สึกเหมือนกัน เชื้อในแขนซ้ายสั่นรุนแรง อุ่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับดีใจ

หยุดดีใจ เธอสั่งเชื้อในใจ ฉันไม่ได้มากลับบ้าน ฉันมาทำอาหาร

ข้างหน้า ป่าเปิดออก

ลานกลางป่ากล้วยยักษ์ — วงกลมกว้างร้อยเมตร ท้องฟ้าเปิดเป็นช่องกลม แสงแดดส่องลงมาเป็นเสาแสง ตรงกลางลาน —

ต้นกล้วยตานี

ไม่ใช่ต้นกล้วยตานียักษ์ที่เห็นตรงแยกวิภาวดี — เป็นต้นกล้วยตานี ดั้งเดิม ต้นเดียว สูงแค่สามเมตร ลำต้นบาง ใบตองธรรมชาติ เครือกล้วยตานีห้อยอยู่ — ผลเล็กๆ สีเขียวอมเหลือง เรียงเป็นหวี

สวยงามเรียบง่าย

แต่ล้อมรอบด้วยเถาวัลย์สีเขียวเข้มหนาเป็นกำแพง รากยักษ์สานกันเป็นบัลลังก์ ต้นกล้วยกลายพันธุ์โอบล้อมเป็นวง เส้นสปอร์ทั้งหมดไหลเข้าสู่ต้นนี้

หัวใจของรัง

ต้นแม่

และนั่ง อยู่ใน ต้น — ไม่ใช่ ออกจาก ต้น — คือพญากล้วยตานี

ร่างยักษ์ของเขา เป็นหนึ่งเดียว กับต้นกล้วยตานี ลำตัวรวมเข้ากับลำต้น ขายึดติดกับราก ใบตองที่เป็นเกราะเชื่อมกับใบของต้น ดวงตาเขียวเรืองแสงเปิดอยู่ จ้องมาที่ทางเข้า

จ้องมาที่กล้วย

"มาแล้ว" เสียงของพญากล้วยตานีดังจากทุกที่ — จากทุกต้นกล้วย จากรากใต้ดิน จากสปอร์ในอากาศ "ข้ายินดีต้อนรับ"

กล้วยยกกะทะเทพ ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชน

"ฉันมาเอากล้วยตานี"

"ข้ารู้" พญากล้วยตานียิ้ม "มาเอาเลย ถ้าทำได้"

แล้วเขาหลับตา

ทั้งป่าสั่น

ทุกต้นกล้วยกลายพันธุ์ในป่ายักษ์ ตื่น พร้อมกัน ใบม่วงดำกระพือ ลำต้นสั่นสะเทือน รากใต้ดินยกตัว

และซอมบี้ —

ซอมบี้ที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นตลอดทาง ขยับ

เสียงฝีเท้าดังมาจากทุกทิศ ร้อยตัว สองร้อย ห้าร้อย พัน

"มาแล้ว!" กล้วยตะโกน "ตามแผน!"

---

แผนมีสามขั้น

ขั้นหนึ่ง — เปิดทาง

โมโม่กามะพุ่งเข้าหน้า ตะหลิวเทพเรืองแสง ร่างที่ถูกเชื้อราเสริมความแข็งแกร่งวิ่งเร็วกว่ามนุษย์ เขาฟาดซอมบี้ระดับ 2 ที่พุ่งเข้ามาจากซ้าย — ไฟศักดิ์สิทธิ์จากตะหลิวเผาเชื้อราในร่าง ซอมบี้ล้มลง เขาหมุนตัว ฟาดอีกตัว อีกตัว ท่าทางของนักสู้ที่ร่างกายจำได้แม้สมองจะลืม

ขั้นสอง — ถ่วง

เปิ้ลยืนปากทางเข้าลาน ท่อเหล็กในมือขวา "ผมจะอยู่ตรงนี้!"

"เปิ้ล —"

"ไป!" เปิ้ลตะโกน ฟาดซอมบี้กล้วยดิบที่วิ่งเข้ามา "ผมกับโมโม่กามะจะถ่วง พี่กล้วยเข้าไปเอากล้วยตานี!"

ใบตองดึงแขนกล้วย "ไปเลย ฉันต้องดูว่าผลไหนเป็นผลที่ถูก"

ขั้นสาม — เก็บเกี่ยว

กล้วยและใบตองวิ่งเข้าสู่ลานกลาง ตรงเข้าหาต้นกล้วยตานี

เถาวัลย์ที่ล้อมรอบต้น เคลื่อน

สิบเส้น ยี่สิบ สามสิบ — เถาวัลย์สีเขียวเข้มหนาเท่าแขนพุ่งออกมาเหมือนงูหลายสิบตัว พุ่งเข้าหากล้วย

กล้วยฟาดกะทะเทพ ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.4 เผาเถาที่สัมผัส — เถาร่วงเป็นขี้เถ้า แต่งอกใหม่ทันที ไม่ใช่แค่เถาธรรมดา เถาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของพญากล้วยตานี ฟื้นตัวจากพลังของ ต้นแม่

"เถามันฟื้นไม่หยุด!" กล้วยตะโกน ฟาดอีกสามเส้น งอกกลับภายในวินาที

"กล้วยตานีอยู่ตรงนั้น!" ใบตองชี้ เครือกล้วยตานีห้อยอยู่สูงกว่าศีรษะ "ผลที่อยู่ล่างสุดของเครือ — ผลที่สุกแล้ว สีเหลืองอมน้ำตาล นั่นแหละ ผลที่เชื้อราเปลี่ยนจนสมบูรณ์แล้ว"

กล้วยเห็น — ผลกล้วยตานีลูกเล็กอยู่ปลายเครือ สีเหลืองเข้มอมน้ำตาล กลิ่นหอมหวานแรงจนเวียนศีรษะ

นั่นแหละ วัตถุดิบชิ้นสุดท้าย

เถาพุ่งเข้ามาอีก กล้วยฟาดกะทะ หมุนตัว ตีซ้าย ขวา บน ล่าง เหมือนทำอาหาร — ผัด กวน ตัก ทอด จังหวะที่กะทะเทพสอนเธอ จังหวะของผู้พิทักษ์ครัว

แต่เถามากเกินไป

เถาพันข้อเท้ากล้วย รั้งเธอไว้ เธอฟาดกะทะลง เผาเถาที่ข้อเท้า แต่อีกเส้นรัดข้อมือ อีกเส้นรัดเอว

"กล้วย!" ใบตองตะโกน

"ไป!" กล้วยตะโกนกลับ "เก็บกล้วยตานี! ฉันจัดการเถา!"

ใบตองลังเล — เสี้ยววินาที

แล้ววิ่ง

สาวตัวเล็กแว่นหนาวิ่งตรงเข้าหาต้นกล้วยตานี หลบเถาที่พุ่งมาด้วยร่างเล็ก ลอดใต้เถาที่หวดเหนือหัว — ร่างกายที่ไม่แข็งแรง แต่คล่องแคล่วเมื่อต้องการ ฟิสิกส์ของคนตัวเล็ก

เถาพุ่งตรงเข้าหาใบตอง

"อย่าแตะเธอ!"

กล้วยกรีดร้อง — ปล่อยพลังซอมบี้

เชื้อในแขนซ้ายตอบรับ ยินดี พลังเหนือมนุษย์ไหลเข้าร่าง กล้วยกระชากเถาที่รัดตัวขาดด้วยมือเปล่า กะทะเทพลุกไฟเต็มกำลัง — ไม่ใช่ไฟเบาๆ อีกต่อไป เป็นไฟ Lv.4 เต็มพิกัด

ทายาท! ถ้าเปิดเต็ม ซอมบี้ทั้งป่าจะมา!

ช่างมัน! ใบตอง!

ไฟศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกรอบตัวกล้วย วงกลมสามเมตร เผาเถาทุกเส้นที่เข้ามาใกล้ เถาร้อง — เสียงแหลมสูงเหมือนต้นไม้ที่ถูกเลื่อย — แล้วถอย

กลิ่นไหม้ของเชื้อราที่ถูกทำลาย

แต่กล้วยรู้สึก — เชื้อในแขนลาม ขึ้น จากการใช้พลังซอมบี้ จากกลางแขนขึ้นไปเหนือข้อศอกอีกสองเซนติเมตร

สองเซนติเมตร

ทุกครั้งที่ใช้พลังซอมบี้ เวลาลดลง

ข้างนอกลาน เสียงสู้ดังขึ้น

"โมโม่กามะ ซ้าย!" เสียงเปิ้ลตะโกน

"ข้าเห็นแล้ว!" เสียงโมโม่กามะ ตะหลิวเทพเรืองแสงทอง

ซอมบี้ไหลเข้ามาเหมือนน้ำท่วม ทุกระดับ ทุกทิศ กลิ่นแรงจนกล้วยเวียนศีรษะแม้อยู่ในลาน

ใบตองถึงต้นกล้วยตานีแล้ว

ต้นเล็กบาง ดูไม่เหมือนหัวใจของป่ายักษ์ ไม่เหมือนบัลลังก์ของพญากล้วยตานี ดูเหมือนต้นกล้วยตานีธรรมดาที่ขึ้นในสวนหลังบ้าน — ยกเว้นเส้นสปอร์สีทองที่ไหลเข้าสู่รากเหมือนเส้นเลือดทั้งหมด

ใบตองเอื้อมมือ — สูงไม่ถึง

"ต่ำไป!" เธอตะโกน

กล้วยฟาดกะทะเทพใส่เถาสองเส้นสุดท้ายที่ขวางทาง วิ่งเข้ามาถึงต้น

"ขึ้นไหล่ฉัน!"

ใบตองไม่ลังเล ปีนขึ้นไหล่กล้วย กล้วยยืนตัวตรง แม้เข่าจะสั่น แม้เถาจะเริ่มงอกกลับ

ใบตองเอื้อมมือ นิ้วสัมผัสผลกล้วยตานี

ร้อน

ผลกล้วยตานีร้อนเหมือนถ่านไฟ เชื้อราที่เปลี่ยนผลจนสุกทำให้มันเต้นเป็นจังหวะ เหมือนหัวใจเล็กๆ

"เจ็บ!" ใบตองร้อง แต่ไม่ปล่อย

เธอบิดผลกล้วยตานีออกจากเครือ

หลุด

เสียง กรีดร้อง ดังทั่วป่า

ไม่ใช่เสียงซอมบี้ ไม่ใช่เสียงต้นไม้ — เป็นเสียงของ เชื้อรา ทั้งป่า เสียงที่ดังจากทุกต้นกล้วย ทุกราก ทุกสปอร์ เสียงของสิ่งมีชีวิตยักษ์ที่ถูกดึงหัวใจออก

พื้นดินสั่น

เถาวัลย์ทุกเส้นในป่าพุ่งเข้าหาลาน — ไม่ใช่สิบ ไม่ใช่สามสิบ เป็น ร้อย

"หนี!" กล้วยตะโกน ใบตองกระโดดลงจากไหล่ กล้วยคว้ามือเธอวิ่ง

ใบตองกุมผลกล้วยตานีไว้ในกำปั้น ร้อนจนผิวหนังแดง แต่ไม่ปล่อย

เถาพุ่งมาจากทุกทิศ กล้วยฟาดกะทะเทพเหมือนคนบ้า ขวา ซ้าย หลัง บน — ไฟ Lv.4 เผาเถาเป็นขี้เถ้า แต่มากเกินไป มากเกินไปจริงๆ

เถาพันเอวกล้วย ยกเธอขึ้นจากพื้น

"กล้วย!" ใบตองตะโกน

กล้วยถูกเถาดึงขึ้นไปในอากาศ สูงสามเมตร สี่เมตร เถารัดจนหายใจไม่ออก

กะทะ!

ข้าอยู่!

กะทะเทพลุกไฟเต็มกำลัง เผาเถาที่รัดเอว กล้วยตกลงมา — ลงบนรากที่แข็งเหมือนหิน กระดูกสะบ้าซ้ายกระแทก ปวดจนตาลาย

เชื้อในแขนลามอีกสองเซนติเมตร ขึ้นเกือบถึงไหล่

ไม่... ไม่เร็วขนาดนี้...

"พี่กล้วย!" เปิ้ลวิ่งเข้ามาในลาน ฟาดท่อเหล็กใส่เถาที่พุ่งเข้ามา โมโม่กามะตามมา ตะหลิวเทพเรืองแสง ฟาดเถาเป็นแนวกว้าง

"ต้องออกจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" โมโม่กามะตะโกน

กล้วยลุกขึ้น ขาซ้ายปวดสะท้าน แต่ยืนได้ ใบตองวิ่งมาถึง ยื่นมือ — ผลกล้วยตานีอยู่ในกำมือ สีเหลืองอมน้ำตาล ร้อนจนควันออก

"ได้แล้ว!" ใบตองพูดหอบ "ได้แล้ว!"

"วิ่ง!"

สี่คนวิ่งออกจากลาน ตามเส้นทางเดิม

ซอมบี้ทุกตัวในป่า ตื่น พร้อมกัน ไม่ยืนนิ่งอีกต่อไป ทุกตัว วิ่ง เข้าหาทีม

โมโม่กามะนำหน้า ตะหลิวเทพฟาดเปิดทาง ซอมบี้ระดับ 2 ที่พุ่งเข้ามาถูกไฟศักดิ์สิทธิ์เผาล้ม กล้วยอยู่กลาง กะทะเทพเปิดเต็ม ไฟเผาสปอร์และเถาทุกอย่างในรัศมีสามเมตร เปิ้ลอยู่ข้าง ฟาดท่อเหล็กใส่ซอมบี้ที่เล็ดลอดเข้ามา ใบตองอยู่กลางสุด กุมผลกล้วยตานีไว้แนบอก

ร้อย — ซอมบี้ร้อยตัวขวางทาง

โมโม่กามะหยุด

"หนทางมากเกินไป" เขาพูดเบา

"ข้า..." เปิ้ลมองรอบตัว ซอมบี้ทุกทิศ "ไม่เห็นช่องทาง"

กล้วยหลับตา

กะทะ

มีทางไหม

...มีทางหนึ่ง ทายาท แต่เจ้าจะเจ็บ

บอกมา

เปิดไฟเต็มที่ ทั้งกะทะทั้งตะหลิว พร้อมกัน ไฟจะเผาทุกอย่างในรัศมีสิบเมตร — รวมถึงเชื้อในตัวเจ้า ไฟศักดิ์สิทธิ์ทำลายเชื้อ ทั้งข้างนอกและข้างใน เจ้าจะเจ็บมาก และเชื้อจะตอบโต้หลังจากนั้น

เจ็บแค่ไหน

...ข้าไม่อยากบอก

บอกมา

เชื้อจะลามจากแขนขึ้นไหล่ อาจถึงคอ เวลาที่เหลือจะลดลงอย่างน้อยหนึ่งวัน

กล้วยเปิดตา

"โมโม่กามะ ยกตะหลิวเทพขึ้น"

โมโม่กามะมองกล้วย เข้าใจทันที

สองคนยกเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ขึ้นพร้อมกัน — กะทะเทพในมือซ้ายกล้วย ตะหลิวเทพในมือโมโม่กามะ อักษรโบราณจากทั้งสองชิ้นเรืองแสงจ้า ประสานกัน ลอยขึ้นในอากาศเป็นวงกลม

"ทุกคนหมอบลง!"

เปิ้ลกดใบตองลงพื้น ตัวเองครอบทับ โมโม่กามะหมอบ กล้วยเป็นคนสุดท้ายที่ยืน

ไฟ!

คลื่นไฟศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกจากเครื่องครัวทั้งสองชิ้นพร้อมกัน — สีทองจ้า ร้อน สว่างจนบังตา แผ่ออกเป็นวงกลม สิบเมตร สิบห้า ยี่สิบ

ซอมบี้ที่อยู่ในรัศมี — ร้อยตัว — ถูกไฟเผา

ไม่ใช่แค่ไหม้ เป็นการ ชำระ เชื้อราในร่างถูกทำลาย ผิวหนังกลับเป็นสีปกติเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างจะล้มลง เหมือนคนนอนหลับ ไม่ใช่ซอมบี้ที่ถูกฆ่า

เถาวัลย์ในรัศมีเป็นเถ้า ต้นกล้วยกลายพันธุ์หดตัว ใบม่วงดำกลับเป็นเขียวชั่วขณะ

ทางเปิด

แต่กล้วย —

เชื้อในแขนซ้ายกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงจริง เป็นความเจ็บปวดที่พุ่งเข้าสมอง ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาเชื้อในร่าง ด้วย เชื้อถอยหลังจากแรงไฟ — แต่หลังจากนั้น มันตอบโต้ ระเบิดกลับ ลามจากกลางแขนขึ้นไหล่ ขึ้นคอ

กล้วยทรุดลงบนเข่า ตาพร่า

เชื้อ ถึงคอ

"พี่กล้วย!" เปิ้ลลุกขึ้นวิ่งมาประคอง

"ไป..." กล้วยพูดเบา เสียงแหบ "ไป... ออกจากที่นี่... ก่อนที่ซอมบี้จะกลับมา..."

โมโม่กามะแบกกล้วยขึ้นไหล่ เหมือนเคย ร่างที่ถูกเชื้อราเสริมแข็งแกร่งพอแบกคนวิ่งได้

สี่คนวิ่งผ่านทางที่ไฟศักดิ์สิทธิ์เปิดไว้ — ซอมบี้ที่อยู่นอกรัศมีเริ่มฟื้นตัว เริ่มขยับ แต่ช้า ยังไม่ทันตั้งตัว

ห้านาที สิบนาที

แสงแดดข้างนอก

ออกจากป่าแล้ว

โมโม่กามะวิ่งต่อ ไม่หยุด จนถึงอาคารร้างที่พักเมื่อคืน วางกล้วยลงบนพื้น

ใบตองเปิดกำมือ — ผลกล้วยตานี สีเหลืองอมน้ำตาล ร้อนจนฝ่ามือเธอพองเป็นแผลไฟ แต่ผลยังอยู่ครบ

"ได้แล้ว" ใบตองพูดเบา น้ำตาไหล "ได้แล้ว พี่กล้วย"

กล้วยนอนหงาย หายใจหอบ เชื้อสีเหลืองอมเขียวลามจากแขนขึ้นไหล่ ขึ้นคอ — หยุดอยู่ใต้ขากรรไกร

ตาซ้ายเหลืองเรืองแสง ตาขวาเริ่มเปลี่ยนเป็นเหลืองอ่อน

"ฉัน... โอเค" กล้วยพูดเบา "แค่... ต้องทำอาหาร... เร็ว..."

เปิ้ลคุกเข่าข้างกล้วย ไม่ถ่ายวิดีโอ มือสั่น

"พี่กล้วย เชื้อ..."

"ฉันรู้" กล้วยยิ้มบาง ริมฝีปากแห้ง "เหลือเวลาไม่ถึงสองวัน"

กะทะเทพอุ่นข้างตัวเธอ อักษรโบราณเรืองแสงจางๆ — ดูเหมือนเศร้า

ทายาท ข้าขอโทษ

อย่าขอโทษ กล้วยตอบในใจ ฉันเลือกเอง

เราต้องทำอาหารแห่งการชำระ เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉันรู้

กล้วยยกมือขึ้น — มือที่เชื้อลามถึงไหล่ ผิวเหลืองอมเขียว

แต่นิ้วยังขยับได้

ยังจับกะทะได้

ยังทำอาหารได้

"ใบตอง" กล้วยพูด "สมุนไพรป่าเจ็ดชนิด จำได้ไหม"

"จำได้" ใบตองเช็ดน้ำตา ดันแว่นขึ้น "สูตรที่กะทะเทพสอน กล้วยตานีจากรังพญา สมุนไพรป่าเจ็ดชนิด น้ำสะอาด เกลือ ไข่"

"เรายังขาดสมุนไพร" กล้วยพูด "เปิ้ล นายหาสมุนไพรป่าได้ไหม"

เปิ้ลพยักหน้า เช็ดตา "ได้ ผมหาได้ บอกผมว่าต้องการอะไรบ้าง"

กล้วยหลับตา สื่อสารกับกะทะเทพ

"เห็ดโคน ใบชะพลู สะเดาป่า กระชาย ขมิ้น ตะไคร้ ใบมะกรูด" เธอเปิดตา "เจ็ดชนิด ต้องเป็นของป่า ไม่ใช่ของปลูก"

"ของป่ากลางกรุงเทพฯ..." เปิ้ลคิด "เห็ดโคนกับสะเดาหาในสวนสาธารณะได้ ขมิ้นกับกระชายเคยเห็นข้างคลอง ตะไคร้กับใบมะกรูดหาตามบ้านเก่า... ใบชะพลูอาจยากหน่อย"

"ข้าช่วยหาได้" โมโม่กามะพูด "จมูกข้ารับกลิ่นพืชได้ดี"

กล้วยพยักหน้า

"วันนี้หาวัตถุดิบ พรุ่งนี้ทำอาหาร" เธอพูด "พรุ่งนี้ — จบทุกอย่าง"

หรือฉันจบก่อน

เธอไม่พูดคำนั้นออกมา แต่ทุกคนรู้