ตอนที่ 26: เชฟ vs พญา

วันที่ยี่สิบสองหลังโลกล่มสลาย บ่าย

สมุนไพรครบแล้ว

เปิ้ลกับโมโม่กามะใช้เวลาทั้งเช้าตระเวนหาจนได้ — เห็ดโคนจากสนามหญ้าริมคลอง ใบชะพลูจากสวนหลังบ้านเก่า สะเดาป่าจากริมรั้วโรงเรียนร้าง กระชายจากดินริมคลอง ขมิ้นจากแปลงสมุนไพรวัดร้าง ตะไคร้จากรั้วบ้านจัดสรร ใบมะกรูดจากต้นมะกรูดที่ยังยืนต้นท้าซอมบี้

โมโม่กามะจมูกดี ดมกลิ่นพืชได้ไกล เปิ้ลรู้จักพืชป่า — ทักษะจากชีวิตก่อนวันสิ้นโลกที่ไม่เคยคิดว่าจะมีค่าขนาดนี้

กล้วยนอนพักทั้งเช้า

ไม่ใช่ขี้เกียจ — เชื้อลามถึงคอทำให้ร่างกายอ่อนเปลี้ย ทุกครั้งที่พยายามลุก เข่าซ้ายปวดจนน้ำตาไหล เชื้อในคอเต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจดวงที่สอง ตาขวาเหลืองอ่อนขึ้นทุกชั่วโมง

ใบตองอยู่เฝ้า เช็ดเหงื่อให้ ป้อนน้ำ ตรวจเชื้อทุกสามสิบนาที

"เชื้อลามเร็วกว่าที่คิด" ใบตองพูดเบา จดตัวเลขในสมุด "ถ้าอัตรานี้ยังเท่าเดิม... คืนนี้จะถึงขากรรไกร พรุ่งนี้เช้าถึงใบหู พรุ่งนี้เที่ยง..."

"ถึงสมอง" กล้วยพูดต่อ

ใบตองไม่ตอบ แค่กัดริมฝีปาก

"ฉันต้องทำอาหารวันนี้" กล้วยพูด "ตอนนี้"

---

บ่ายโมงตรง

วัตถุดิบเรียงบนโต๊ะ

ผลกล้วยตานีจากรังพญา — สีเหลืองอมน้ำตาล ยังร้อนเหมือนถ่าน ใบตองห่อด้วยใบตองสดสามชั้น ยังเต้นเป็นจังหวะอยู่ข้างใน สมุนไพรป่าเจ็ดชนิดเรียงเป็นแถว ข้าวสาร ไข่ไก่สด เกลือ น้ำมันพืช น้ำสะอาดจากแท็งก์บนดาดฟ้า

กะทะเทพวางบนเตาแก๊ส ตะหลิวเทพวางข้างกะทะ อักษรโบราณจากทั้งสองชิ้นเรืองแสงทองประสานกัน สว่างที่สุดเท่าที่เคยเห็น

พร้อมไหม ทายาท

พร้อม

สูตรอาหารแห่งการชำระ — ข้าจะนำทาง เจ้าเพียงทำตาม

ฉันเข้าใจ

กล้วยลุกขึ้น เข่าซ้ายสั่น เปิ้ลเข้ามาประคอง เธอส่ายหัว ยิ้มบาง

"ฉันต้องยืนเอง"

เธอยืนหน้าเตา มือซ้ายจับกะทะเทพ มือขวาจับตะหลิวเทพ

ถือทั้งสองชิ้น

ทำอาหารแห่งการชำระ ต้องทำด้วยมือเดียวกัน

โมโม่กามะยื่นตะหลิวเทพให้ อักษรโบราณเรืองแสงตอบรับเมื่อกลับสู่มือกล้วย

กะทะซ้าย ตะหลิวขวา

เริ่ม

กล้วยเปิดไฟ

น้ำมันลงกะทะ ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกจากอักษรโบราณ ผสมกับไฟจากเตาแก๊ส ไฟสองชนิดรวมกัน — ไฟธรรมดาและไฟศักดิ์สิทธิ์ — สร้างเปลวไฟสีทองอมส้มที่ไม่เคยมีใครเห็น

น้ำมันร้อน ร้อนจัด

กล้วยแกะใบตองที่ห่อผลกล้วยตานีออก

ผลเล็กๆ สีเหลืองอมน้ำตาล เต้นในมือ ร้อนจนปวดแสบ

"ขั้นตอนแรก" กล้วยพูดเบา ตามที่กะทะสอน "ทอดกล้วยตานีในน้ำมันร้อนจัด"

เธอวางผลกล้วยตานีลงในน้ำมัน

---

เสียง ระเบิด

ไม่ใช่ระเบิดจริง — เป็นเสียงที่ดังในหัวของกล้วย ในหัวของเชื้อในตัวเธอ เชื้อ กรีดร้อง เมื่อกล้วยตานีสัมผัสน้ำมันร้อนในกะทะเทพ

เชื้อในคอสั่นสะเทือน ดิ้น ต่อต้าน

กล้วยกัดฟัน มือสั่น แต่ไม่ปล่อยกะทะ

น้ำมันเดือดพล่าน ผลกล้วยตานีจมลง — ผิวเปลี่ยนจากเหลืองเป็นทอง เชื้อราที่เปลี่ยนผลถูกไฟศักดิ์สิทธิ์เผา แต่ไม่ทำลาย — เปลี่ยน จากเชื้อที่ทำลายเป็นสารที่รักษา

กลิ่น

กลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน กลิ่นกล้วยทอดผสมสมุนไพร ผสมไฟศักดิ์สิทธิ์ ผสมความทรงจำของผู้พิทักษ์ครัวทุกรุ่น กลิ่นที่ทำให้น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว

"ขั้นตอนที่สอง — สมุนไพร"

กล้วยหยิบเห็ดโคนลงกะทะ ใบชะพลู สะเดาป่า กระชาย ขมิ้น ตะไคร้ ใบมะกรูด — ทีละชนิด ตามจังหวะที่กะทะสอน ทุกชนิดส่งเสียง ฉ่า เมื่อสัมผัสน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ สมุนไพรทั้งเจ็ดรวมเข้ากับกล้วยตานีในน้ำมัน กลิ่นหอมแรงขึ้น

"ขั้นตอนที่สาม — ตะหลิวกวนเจ็ดรอบตามเข็มนาฬิกา"

กล้วยใช้ตะหลิวเทพกวนอาหารในกะทะ

รอบที่หนึ่ง — อักษรโบราณจากตะหลิวลอยขึ้นเป็นวงกลม

รอบที่สอง — อักษรจากกะทะลอยขึ้นสมทบ

รอบที่สาม — อักษรทั้งสองชุดประสานกัน หมุนรอบกะทะ

รอบที่สี่ — ไฟศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนจากทองเป็นขาว

รอบที่ห้า — กลิ่นหอมระเบิดออก เผาสปอร์ในอากาศจนสะอาดทั้งอาคาร

รอบที่หก — ควันสีทองลอยขึ้นจากกะทะ ม้วนตัวเป็นเกลียว

รอบที่เจ็ด —

เจ็บ

เชื้อในคอกล้วย ต่อสู้ ไม่ยอมให้กวนครบเจ็ดรอบ เชื้อดิ้น กระชาก พยายามบังคับมือให้หยุด

หยุด! เสียงในหัวที่ไม่ใช่ของเธอ ไม่ใช่เสียงของกะทะ เป็นเสียงของ เชื้อ

หยุด! เจ้าจะทำลายเรา!

"ฉัน... ไม่... หยุด..." กล้วยพูดผ่านฟัน มือสั่น เหงื่อไหลท่วมหน้า

ตาขวาเหลืองจ้าขึ้น เชื้อลามจากคอขึ้นขากรรไกร ผิวเหลืองอมเขียวขึ้นมาถึงหู

เจ้าจะตาย!

ฉันรู้

ตะหลิวครบรอบเจ็ด

เสียงระฆังดัง — ไม่ ไม่ใช่ระฆัง เป็นเสียงของเครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ที่ครบสมบูรณ์ เสียงที่ไม่ได้ดังมาหลายร้อยปี ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ผู้พิทักษ์ครัวปรุงอาหารแห่งการชำระ

"ขั้นตอนที่สี่ — น้ำสะอาดและเกลือ"

น้ำลงกะทะ เกลือตาม น้ำมันเดือด กลับ เป็นน้ำซุปใสสีทอง กลิ่นเปลี่ยนจากกลิ่นทอดเป็นกลิ่นต้ม — กลิ่นข้าวต้มที่อบอุ่น

"ขั้นตอนสุดท้าย — ไข่"

กล้วยตอกไข่ลงกะทะด้วยมือเดียว ไข่ขาวแผ่ออก ไข่แดงลอยกลางน้ำซุปสีทอง ปรุงตัวช้าๆ

สมบูรณ์

---

กะทะเทพ ส่องสว่าง

ไม่ใช่ Lv.4

เป็น Lv.5

อักษรโบราณจากกะทะเทพและตะหลิวเทพทั้งหมด — ทุกตัวอักษร ทุกสัญลักษณ์ ลอยขึ้นจากเครื่องครัวทั้งสองชิ้น ประกอบเป็นวงกลมขนาดใหญ่เหนือกะทะ หมุนช้าๆ เรืองแสงทองขาว

ไฟศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์

กลิ่นอาหารแห่งการชำระ — กลิ่นที่ไม่เหมือนอาหารใดที่เคยมี กลิ่นที่ทำให้ หายใจ ได้ลึกขึ้น กลิ่นที่ ชำระ อากาศ เผาสปอร์ทุกเม็ดในรัศมี กลิ่นที่ทำให้คนที่ได้กลิ่น ร้องไห้

เปิ้ลร้องไห้ ไม่รู้ทำไม

ใบตองร้องไห้ เช็ดแว่น

โมโม่กามะร้องไห้ — เขาจำได้ กลิ่นนี้ จำได้ว่าเคยได้กลิ่น เคยรู้สึกแบบนี้ ตอนที่ยังเป็นมนุษย์ ตอนที่ยังมีคนทำอาหารให้กิน

"อาหารแห่งการชำระ..." กล้วยพูดเบา มือยังจับกะทะ ตะหลิวยังอยู่ในมืออีกข้าง

ควันสีทองลอยขึ้นจากกะทะ ม้วนตัว ลอดออกหน้าต่าง ลอยขึ้นท้องฟ้า

สปอร์ย้อนกลับ กะทะเทพพูด ควันจากอาหารนี้จะแพร่ผ่านลม เหมือนเชื้อที่แพร่ทำลาย อาหารนี้จะแพร่รักษา

แต่กล้วยไม่ได้ฟัง

เพราะตอนที่เธอปรุงอาหารแห่งการชำระครบทุกขั้นตอน เชื้อในตัวเธอ ระเบิด

---

เจ็บ

เจ็บกว่าทุกครั้งที่เคยเจ็บ เจ็บกว่าตอนถูกเถาซอมบี้ระดับ 5 แทง เจ็บกว่าตอนใช้คลื่นไฟศักดิ์สิทธิ์ในป่า

เชื้อลามจากคอขึ้นใบหน้า ผิวเหลืองอมเขียวขึ้นมาถึงแก้ม ขึ้นมาถึงหน้าผาก ตาทั้งสองข้างเหลืองจ้า

ร่างกายของกล้วย เปลี่ยน ต่อหน้าเพื่อนทุกคน

แขนซ้ายที่เคยเป็นสีเหลืองอมเขียว — ตอนนี้เขียวจัด เส้นใยเชื้อราผุดขึ้นบนผิวหนัง ลายคล้ายเปลือกกล้วยชัดเจนขึ้น นิ้วมือยาวขึ้น เล็บแข็งเหมือนเปลือกไม้

กลายร่าง

เธอกำลังกลายร่าง

"พี่กล้วย!" เปิ้ลตะโกน

กล้วยทรุดลง มือยังจับกะทะ — ไม่ปล่อย ไม่ปล่อย

"ฉัน..." เสียงของเธอเปลี่ยน ทุ้มลง แหบลง "ฉันยัง... เป็น... ฉัน..."

ทายาท! กินอาหาร! กินเดี๋ยวนี้!

กะทะเทพตะโกนในหัว แต่กล้วยขยับไม่ได้ ร่างกายต่อต้านสมอง เชื้อพยายามควบคุม

เชื้อเข้าใกล้สมอง

อีกนิดเดียว อีกแค่เซนติเมตรเดียว...

"กล้วย!" ใบตองวิ่งเข้ามา ตักอาหารจากกะทะด้วยช้อน — ข้าวต้มสีทองที่มีกล้วยตานีทอดและสมุนไพรเจ็ดชนิด ไข่ลอยอยู่กลาง — ตักคำใหญ่เข้าปากกล้วย

กล้วยไม่กลืน ปากปิด ร่างกายปฏิเสธอาหาร — เชื้อไม่ยอม

"กลืน!" ใบตองตะโกน "กลืนเดี๋ยวนี้!"

เปิ้ลเข้ามา ประคองศีรษะกล้วย มือสั่น

โมโม่กามะคุกเข่าข้างหน้ากล้วย จับมือเธอที่จับกะทะ

"กล้วย" เขาพูดเบา ชื่อที่ไม่เคยเรียก ไม่เคยเรียกเธอโดยชื่อ "กิน"

ดวงตาเหลืองจ้าของกล้วยกะพริบ

สู้

สู้กลับ

ส่วนที่เป็นมนุษย์ของเธอ — ส่วนที่จำย่าได้ ส่วนที่จำกลิ่นกล้วยทอดเช้าวันแรกได้ ส่วนที่จำเสียงเปิ้ลหัวเราะได้ ส่วนที่จำใบตองดันแว่นขึ้นจมูกได้ ส่วนที่จำความอุ่นของกะทะเทพในมือได้ — ส่วนนั้น สู้กลับ

กล้วยกลืน

อาหารแห่งการชำระลงท้อง

---

โลกระเบิด

ไม่ใช่โลกข้างนอก — โลกข้างในตัวกล้วย

อาหารแห่งการชำระเข้าสู่ร่างกาย เชื้อที่กำลังจะถึงสมอง ถูกโจมตี จากภายใน ไม่ใช่แค่ถูกชะลอ ไม่ใช่แค่ถูกถอย — ถูก ทำลาย

เชื้อกรีดร้อง

ร้องในหัวกล้วย ร้องจนหูอื้อ ร้องจนน้ำตาไหล เชื้อถอยจากสมอง จากหน้าผาก จากแก้ม จากขากรรไกร จากคอ

แต่ไม่หายไปทั้งหมด

เชื้อถอยไป — หยุดที่กลางแขน ตำแหน่งเดิม ดิ้นรน ต่อต้าน

อาหารหนึ่งคำไม่พอ กะทะเทพพูด ต้องกินอีก

"อีก..." กล้วยพูดเบา มือเอื้อมไปที่กะทะ ตักอาหารด้วยตะหลิวเทพ กินคำที่สอง

เชื้อถอยอีก — จากกลางแขนลงมาที่ข้อศอก

คำที่สาม — ถอยลงมาที่ปลายแขน

คำที่สี่ — ถอยจนเหลือแค่ปลายนิ้ว

คำที่ห้า —

กล้วยหมดสติ

---

ย่า

ย่ากล้วยนั่งอยู่ในครัว ครัวเก่าๆ ที่คอนโดชั้นหก กะทะเหล็กหล่อวางบนเตา ย่ายิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

"ลูกทำได้ดีมาก"

"ย่า..."

"กะทะนี้เก่าแก่ ย่าได้มาจากแม่ แม่ได้มาจากแม่ของแม่ สืบมาหลายร้อยปี ทุกรุ่นรอวันนี้ วันที่ทายาทจะปรุงอาหารแห่งการชำระอีกครั้ง"

"ย่ารู้มาตลอดเหรอ"

"ย่ารู้ว่าวันนี้จะมา ย่าแค่ไม่รู้ว่าจะเป็นลูก" ย่ายิ้มเศร้า "ย่าหวังว่าจะไม่ใช่ หวังว่าลูกจะมีชีวิตปกติ ทำงาน มีครอบครัว กินกล้วยทอดทุกเช้าโดยไม่ต้องกลัวอะไร"

"ย่า ลูกกลัว"

"กลัวก็ได้ ความกล้าไม่ใช่การไม่กลัว" ย่าจับมือกล้วย — มืออุ่น มือที่ทำอาหารมาทั้งชีวิต "ความกล้าคือการทำในสิ่งที่ต้องทำ แม้จะกลัว"

"ลูกจะหายไหม"

ย่ายิ้ม

"ลูกต้องตื่นก่อน"

---

กล้วยลืมตา

เพดานสีขาวสกปรก ไฟนีออนดับ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง สีส้มอมแดงของยามเย็น

"ตื่นแล้ว!" เสียงเปิ้ล

ใบหน้าสามใบหน้าปรากฏเหนือเธอ — เปิ้ลที่ตาแดงก่ำ ใบตองที่แว่นเลอะน้ำตา โมโม่กามะที่ดวงตาเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่เคยเห็น — โล่งใจ

"กี่โมง..." กล้วยพูดเบา

"เกือบหกโมงเย็น" ใบตองตอบ "เธอหมดสติไปห้าชั่วโมง"

กล้วยยกแขนซ้ายขึ้น

ผิวเหลืองอมเขียว — ยังอยู่ แต่ จาง จางกว่าที่เคยเห็น ลายเปลือกกล้วยยังมี แต่ดูเหมือนรอยสักเก่าที่ซีด ไม่ใช่เชื้อที่มีชีวิต

"เชื้อ..." กล้วยพูด

"ยังอยู่" ใบตองพูดตรง "แต่ นิ่ง ไม่ลาม ไม่เต้น ไม่ตอบสนอง เหมือน... เหมือนถูกปิดสวิตช์"

Kill switch

"อาหารแห่งการชำระ... ได้ผล?"

"ได้ผลกับเธอ" ใบตองพยักหน้า "เชื้อถอยจากสมอง กลับไปที่ปลายแขน ตอนนี้แทบไม่ขยับ ยังมีอยู่ แต่... ไม่ทำงาน"

กล้วยนอนมองเพดาน หายใจเข้าลึก

ยังอยู่ แต่ไม่ทำงาน

ไม่ได้หายไป

แต่ไม่ได้กินฉันอีกแล้ว

"แล้ว... ควัน..."

"ออกไปแล้ว" เปิ้ลพูด ชี้ไปที่หน้าต่าง "พี่กล้วย ดูข้างนอก"

กล้วยลุกขึ้น — เข่าซ้ายยังเจ็บ แต่ร่างกายรู้สึก เบา เบากว่าที่เคย เหมือนแบกสัมภาระหนักมายี่สิบสองวัน แล้ววันนี้วางลง

เธอเดินไปที่หน้าต่าง

ข้างนอก

ควันสีทองลอยอยู่เหนือกรุงเทพฯ

ไม่ใช่หมอกสปอร์ ไม่ใช่ควันพิษ — เป็นควันจากอาหารแห่งการชำระ ลอยขึ้นท้องฟ้า แผ่ออกเป็นวงกว้าง ลมพัดพาไปทุกทิศ

และข้างล่าง — ซอมบี้ที่เดินอยู่ริมถนน ล้ม

ไม่ใช่ถูกฆ่า — ล้มลงเหมือนคนหลับ ผิวที่เคยเหลืองอมเขียวค่อยๆ จางลง ช้าๆ เหมือนสีถูกน้ำฝนชะ

"มันได้ผล..." กล้วยพูดเบา น้ำตาไหล "ได้ผลจริงๆ..."

แต่ — ป่ากล้วยยักษ์ที่เป็นสวนจตุจักร

ยัง อยู่

ต้นกล้วยกลายพันธุ์ยังตั้งตระหง่าน หมอกสปอร์จางลงแต่ไม่หายไป

และจากใจกลางป่า เสียงดังขึ้น

ไม่ใช่เสียงซอมบี้ ไม่ใช่เสียงต้นไม้

เป็นเสียงของ พญากล้วยตานี

"ผู้พิทักษ์ครัว..."

เสียงทุ้ม ดังจากทุกต้นกล้วยกลายพันธุ์รอบอาคาร

"เธอทำสำเร็จ... ข้า... ยอมรับ"

เงียบ

"มา" เสียงพูดอีกครั้ง เบาลง "มาจบให้ข้าด้วย"

กล้วยมองป่ากล้วยยักษ์

พญากล้วยตานียังอยู่

ซอมบี้ธรรมดาล้ม แต่ตัวเขาไม่ล้ม

เพราะเขาไม่ใช่ซอมบี้ เขาเป็นต้นกำเนิด

อาหารแห่งการชำระรักษาซอมบี้ได้ แต่ตัวต้นตอ...

ต้องไปจัดการด้วยตัวเอง

กล้วยหันมามองเพื่อน

"ฉันต้องเข้าไป" เธอพูด "อีกครั้ง"

"ไม่ต้องพูด" เปิ้ลยกท่อเหล็ก "รู้แล้ว"

"ฉันไปด้วย" ใบตองดันแว่นขึ้น

"ข้าก็ไป" โมโม่กามะพูด

กล้วยยิ้ม

ยิ้มจริงๆ ไม่ใช่ยิ้มบาง ไม่ใช่ยิ้มเศร้า — ยิ้มกว้าง ยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มมายี่สิบสองวัน

"ไปกัน"

กล้วยหยิบกะทะเทพขึ้น ไฟศักดิ์สิทธิ์ Lv.5 สีขาวบริสุทธิ์ลุกเรือง อักษรโบราณลอยเรืองแสง

มือขวาหยิบตะหลิวเทพ

พร้อมไหม

พร้อม ทายาท เราพร้อม

สี่คนเดินออกจากอาคาร มุ่งหน้าสู่ป่ากล้วยยักษ์

สู่รังของพญากล้วยตานี

สู่ศึกสุดท้าย