ตอนที่ 9: ไฟศักดิ์สิทธิ์

วันที่เจ็ดหลังโลกล่มสลาย เช้ามืด

กล้วยตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นที่ทำให้เลือดเย็น

ไม่ใช่กลิ่นซอมบี้ธรรมดา กลิ่นนี้เข้มข้น เหม็นหวาน เหมือนกล้วยสุกผสมเนื้อเน่า — และกำลังเข้าใกล้

เธอลุกพรวด

"ทุกคนตื่น!" กล้วยกระซิบแรง "ตื่น!"

ใบตองลืมตาทันที สัญชาตญาณนักวิจัยที่เรียนรู้ว่าเมื่อกล้วยตื่นแบบนี้ต้องเตรียมตัว เปิ้ลลุกตามอัตโนมัติ คว้าไม้เบสบอล นิดกอดลูกชายที่ยังงัวเงีย ปู่ลุกนั่งตาตื่น

"อะไร?" เปิ้ลกระซิบ

"ซอมบี้" กล้วยสูดอากาศ หน้าเปลี่ยนทุกวินาที "เยอะ ข้างนอก... สิบห้าตัว ระดับ 1 กับ 2 ปนกัน และ—"

เธอหยุด สูดอีกครั้ง

"ระดับ 3 สามตัว เคลื่อนที่มาจากทิศเหนือ รวมกลุ่มกัน"

"สามตัวที่เราได้กลิ่นเมื่อวาน?" ใบตองถาม

"ใช่ แต่เมื่อวานอยู่ห่างสามสี่ร้อยเมตร ตอนนี้..." กล้วยสูดลึก "ร้อยเมตร เข้ามาเรื่อยๆ"

"มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่?" เปิ้ลเสียงเปลี่ยน

"ไม่น่า ซอมบี้ระดับ 3 ล่าตามเสียงกับกลิ่น ถ้าเราเงียบ—"

เด็กชายของนิดร้องไห้

ทุกคนแข็ง

"หนูกลัว" เด็กร้อง เสียงดังในความเงียบของเช้ามืดราวกับระฆัง

"ชิ ชิ" นิดกอดลูก ปิดปากเบาๆ "ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร—"

กล้วยรู้สึกได้ ผ่านกลิ่น ผ่านเชื้อในตัว — ซอมบี้ข้างนอกหันมาทางร้าน

ได้ยินแล้ว

"เปลี่ยนแผน" กล้วยพูดเร็ว เสียงนิ่งแต่แน่น "ต้องหนี ตอนนี้ ประตูหลังร้านเปิดไหม?"

เปิ้ลวิ่งไปดู "ล็อก! กุญแจอยู่ไหน—"

"ไม่ทัน" กล้วยหยิบกะทะเทพ น้ำหนักที่คุ้นเคยเหมือนจับมือเพื่อนเก่า "ใบตอง พานิดกับปู่กับเด็กไปประตูหลัง เปิ้ลช่วยงัดกุญแจ ฉันถ่วงเวลาหน้าร้าน"

"คนเดียว?!" เปิ้ลหันกลับ "ซอมบี้สิบห้าตัว—"

"ระดับ 1 กับ 2 ฉันรับไหว" กล้วยพูดเร็ว "แต่ระดับ 3 สามตัวรวมกลุ่ม... ฉันต้องใช้—" เธอหยุด มองแขนซ้าย "ต้องใช้ทุกอย่าง"

"กล้วย" ใบตองจับแขนขวาเธอ "ทุกครั้งที่ใช้พลังซอมบี้—"

"รู้" กล้วยตัดบท "เชื้อลาม แต่ถ้าไม่สู้ ทุกคนตาย"

เสียงฟาดจากภายนอก ซอมบี้เริ่มกระแทกประตูเหล็กม้วนหน้าร้าน

ตึง! ตึง! ตึง!

"ไป!" กล้วยผลักใบตอง

---

กล้วยยืนหน้าประตูเหล็กม้วนที่สั่นไหว ด้านนอกเงาซอมบี้สิบกว่าตัวเคลื่อนไหวในแสงสลัวก่อนรุ่งสาง กลิ่นกล้วยสุกเหม็นหวานแน่นจนแทบอ้วก

ตึง!

ประตูเหล็กบุ๋ม

ตึง! ตึง!

บุ๋มอีกสองจุด

ซอมบี้ระดับ 2 แรงแค่นี้ ถ้าระดับ 3 มาถึง...

กล้วยหายใจลึก กดมือซ้ายบนกะทะเทพ ผิวเหลืองอมเขียวของแขนสัมผัสเหล็กเย็น — รู้สึกอุ่นจากกะทะ เหมือนกะทะรับรู้ว่าเธอกำลังจะสู้

ย่า ถ้าย่าอยู่ ย่าคงบอกว่า "ถือกะทะไว้แน่นๆ แล้วตีให้สุดแรง"

ประตูเหล็กม้วนพังทลาย ล้มลงกระแทกพื้น ฝุ่นฟุ้ง

ซอมบี้กล้วยห่ามสามตัวบุกเข้ามาก่อน — ผิวเหลืองอมเขียว ตาเหลืองไร้แวว เถาเล็กๆ งอกจากตามตัว อ้าปากส่งเสียงแหลม

กล้วยวาดกะทะเทพเป็นวงกว้าง

แคร้ก!

ฟาดซอมบี้ตัวแรกล้มกระเด็น อักษรโบราณที่ก้นกะทะเรืองแสงวาบ รอยไหม้ฝังลึกที่ขมับ ซอมบี้นิ่ง

ตัวที่สองพุ่งเข้ามา กล้วยหมุนตัว ใช้โมเมนตัมของกะทะฟาดตามจากด้านล่าง กะทะกระแทกคางซอมบี้ ยกร่างมันลอยจากพื้นก่อนฟาดลง

แคร้ก!

ตัวที่สามคว้าแขนขวากล้วย — เล็บสกปรกจิกเข้าเนื้อ กล้วยกัดฟัน ใช้แขนซ้ายผลักมันออก แรงเหนือมนุษย์ส่งซอมบี้กระเด็นทะลุชั้นวางของ กล้วยก้าวตาม ฟาดกะทะลงบนหัว

แคร้ก!

สามตัว สามวินาที

แต่ข้างนอกยังมีอีก ซอมบี้กล้วยดิบสี่ห้าตัวบุกเข้ามา กล้วยฟาดทีละตัว กะทะเทพส่งเสียงดังก้องทุกครั้งที่กระทบ อักษรโบราณเรืองแสงทุกครั้ง — ทุกครั้ง

เจ็ดตัว... แปด... เก้า...

หอบ กล้วยหอบ ร่างกายไม่เหนื่อย — พลังครึ่งซอมบี้ทำให้ร่างกายทนทาน — แต่จิตใจเหนื่อย

แล้วกลิ่นก็มาถึง

กลิ่นที่แตกต่างจากซอมบี้ตัวอื่นทั้งหมด เข้มข้น หนัก แน่น กลิ่นกล้วยสุกจัดผสมดิน ผสมเลือด ผสม อำนาจ

กล้วยมองออกไปนอกร้าน

สามร่างเดินมาจากปากซอย ช้า มั่นใจ ราวกับไม่ต้องรีบเพราะรู้ว่าไม่มีอะไรหนีได้

ซอมบี้กล้วยสุก ระดับ 3

ตัวแรกเป็นผู้ชายร่างใหญ่ เคยเป็นนักกีฬาหรืออะไรสักอย่าง ผิวเหลืองจัดเหมือนกล้วยสุก กล้ามเนื้อบวมโตผิดสัดส่วน เถาหนาๆ พันรอบแขนราวกับเกราะ ตาเหลืองจ้ามองตรงมาที่กล้วย — ไม่ใช่มองเฉยๆ มัน จำ กล้วยได้

ตัวที่สองเป็นผู้หญิงร่างบาง เร็ว กล้วยรู้ได้จากท่ายืน ขาเกร็งพร้อมพุ่ง เถาจากหลังยาวลงถึงพื้นเหมือนหาง

ตัวที่สามอยู่ข้างหลัง ร่างกลาง ไม่พิเศษ แต่มีอะไรแปลก — ผิวเหลืองมีจุดดำกระจายเล็กน้อย ปากอ้ากว้างมีแก๊สบางๆ ลอยออก

จุดดำ แก๊ส... ระดับ 3 ที่กำลังจะกลายเป็นระดับ 4?

"กล้วย!" เสียงเปิ้ลจากข้างหลัง "ประตูหลังเปิดแล้ว! มาเร็ว!"

กล้วยถอยหลัง ไม่ได้หันหลังให้ซอมบี้ระดับ 3 สามตัว

ซอมบี้ตัวที่สอง — ตัวเร็ว — พุ่ง

เร็วมาก

เร็วกว่าซอมบี้ระดับ 3 ที่เคยเจอในตอนที่ 4 มาก กล้วยยกกะทะรับ —

ครั้ง!

แรงกระแทกส่งเธอถอยหลังสองก้าว กะทะเทพสั่นไหว อักษรโบราณเรืองแสงจ้า — จ้ากว่าทุกครั้ง จ้าจนแสงเหลืองทองส่องทั้งร้าน

ซอมบี้ตัวเร็วถอยหลัง เถาจากหลังมันฟาดกวาดชั้นวางของ กล้วยหมอบหลบ ฟาดกะทะขึ้นกระแทกลำตัวมัน

แคร้ก!

รอยไหม้ปรากฏ แต่ซอมบี้ไม่ล้ม

ระดับ 3 ทนทานกว่าเดิม

ซอมบี้ตัวใหญ่ก้าวเข้ามาในร้าน พื้นสั่น กล้วยรู้สึกว่าอากาศหนักขึ้น ตัวนี้มีมวลเท่ารถมอเตอร์ไซค์

สามตัวพร้อมกัน...

กล้วยตัดสินใจ

เธอปลดปล่อยพลังซอมบี้

แขนซ้ายเปลี่ยน — ผิวเหลืองอมเขียวเข้มขึ้น เส้นเลือดใต้ผิวหนังเป็นสีเขียวเรืองแสง กล้ามเนื้อแขนบวมขึ้นเล็กน้อย ตาซ้ายเหลืองจ้า เรืองแสงในความมืด

เชื้อลุกลาม รู้สึกได้ทุกวินาที ราวกับเชื้อกำลังกินเวลาที่เหลือ

23 วัน... อาจน้อยกว่านั้นแล้ว

กล้วยวิ่ง — ไม่ใช่วิ่งแบบมนุษย์ วิ่งแบบครึ่งซอมบี้ เร็วจนภาพเบลอ — ฟาดกะทะเทพเต็มแรงใส่ซอมบี้ตัวเร็ว

แคร้ง!

ซอมบี้กระเด็นออกไปทะลุผนังร้านฝั่งตรงข้าม อิฐแตก ฝุ่นฟุ้ง

แต่ซอมบี้ตัวใหญ่กำปั้นทุบลงมา กล้วยยกกะทะบัง —

แรงทุบกดเธอลงพื้น เข่าทิ่มพื้นกระเบื้องจนร้าว

หนัก! ระดับ 3 นี้แข็งแกร่งกว่าตัวที่เคยเจอ!

กล้วยดันกะทะขึ้น ใช้แรงแขนซ้ายผลักซอมบี้ออก ลุกขึ้น ฟาดกะทะเหวี่ยงข้างศีรษะมัน

แคร้ก!

รอยไหม้ฝังลึก ซอมบี้สะดุดถอย แต่ ยังยืน

"ตายสิ!" กล้วยฟาดอีก แคร้ก! อีก แคร้ก! อีก แคร้ก!

สี่ครั้ง จนซอมบี้ตัวใหญ่ล้มลง ร่างควันขึ้น

กล้วยหายใจแรง หัวใจเต้นเร็ว แขนซ้ายสั่น เชื้อลามขึ้นอีก — เธอรู้สึกได้ชัดเจน เหมือนน้ำที่ค่อยๆ ซึมขึ้นผ้า

ซอมบี้ตัวที่สาม — ตัวที่มีจุดดำ — ยังอยู่หน้าร้าน ไม่ได้เข้ามา

มันอ้าปาก

แก๊สสีเหลืองเข้มพ่นออกมาเป็นม่าน ลอยเข้าร้านช้าๆ

"สปอร์!" กล้วยตะโกน "อย่าหายใจ!"

จากข้างหลัง เสียงใบตองตะโกน "กล้วย มาเร็ว! มันปล่อยแก๊ส!"

แต่กล้วยไม่หนี — เพราะซอมบี้ตัวเร็วลุกขึ้นจากกองอิฐ เถาจากหลังพุ่งมาพันขากล้วย

เธอล้ม กะทะหลุดมือกลิ้งออกไป

ซอมบี้ตัวเร็วทิ้งตัวลงบนกล้วย น้ำหนักกดทับ เล็บจิกไหล่ ปากอ้ากว้างเข้ามาใกล้คอ —

กล้วยใช้แขนซ้ายจับคอมัน กดออก กล้ามเนื้อสั่น เชื้อในตัวสองฝ่ายปะทะกัน — เธอรู้สึกว่าเชื้อของเธอ ตะโกน ไม่ใช่ความเจ็บปวด เป็นเสียงจากข้างใน ดังชัดเจนครั้งแรก

ไม่ใช่เสียงของเชื้อ

เป็นเสียงจากกะทะเทพ

ความรู้สึกแผ่ออกจากมือซ้ายที่กดคอซอมบี้ ผ่านแขน ผ่านหัวใจ ไปถึงกะทะที่กลิ้งอยู่ห่างออกไปสองเมตร

กล้วยรู้สึกถึงกะทะเทพราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ราวกับมือที่สามที่เอื้อมถึงได้ถ้า เรียก

เธอเรียก

กะทะเทพสั่น แสงจากอักษรโบราณที่ก้นกะทะลุกขึ้น — ไม่ใช่แค่เรืองแสง

ลุกเป็นไฟ

เปลวไฟสีทองลุกขึ้นจากกะทะเทพ ไม่ใช่ไฟจากเชื้อเพลิง เป็นไฟที่ลุกจากอักษรโบราณ ลอยขึ้นตามขอบกะทะราวกับไฟจากเตาที่มองไม่เห็น

ไฟศักดิ์สิทธิ์

กะทะลอยขึ้น — ไม่ได้ลอยจริงๆ แต่เลื่อนมาตามพื้นด้วยแรงที่มองไม่เห็น จนถึงมือขวาของกล้วยที่ยื่นออกไป นิ้วเธอจับด้ามกะทะ

ร้อน แต่ไม่ลวก ราวกับกะทะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ

กล้วยฟาดกะทะเทพที่ลุกไฟลงบนซอมบี้ตัวเร็ว

ครั้ง!

ไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกลามจากกะทะไปยังร่างซอมบี้ ไม่ใช่แค่รอยไหม้ — ไฟ กิน เชื้อราบนตัวมัน เถาที่พันตัวสลายเป็นเถ้า ผิวหนังที่เคยเหลืองจัดกลับเป็นสีปกติเป็นวงกว้างรอบจุดกระทบ ก่อนที่ซอมบี้จะนิ่ง

ไฟจากกะทะเทพไม่ได้แค่ทำลาย — มันชำระเชื้อ

กล้วยลุกขึ้น ร่างสั่น แต่กะทะในมือหนักแน่น ไฟศักดิ์สิทธิ์ยังลุกอยู่ อักษรโบราณเรืองแสงทองทั่วกะทะ สว่างจนส่องทั้งร้าน

ซอมบี้ตัวที่สามที่ปล่อยแก๊สถอยหลัง — มันกลัว

ซอมบี้ระดับ 3 กลัวไฟศักดิ์สิทธิ์

กล้วยก้าวเข้าหา แก๊สสปอร์ที่มันปล่อยสัมผัสไฟจากกะทะ — สปอร์ลุกเป็นเปลวไฟเล็กๆ แล้วดับ ไฟศักดิ์สิทธิ์ เผาสปอร์

"เขากลัวไฟ" กล้วยพูดเบา เดินเข้าหา "กล้วยทุกสายพันธุ์ก็กลัวไฟ"

ซอมบี้ถอย ปากยังพ่นแก๊ส แต่กล้วยเดินฝ่าม่านแก๊สที่ถูกไฟศักดิ์สิทธิ์เผาสลายก่อนถึงตัวเธอ

เธอวาดกะทะ

ครั้ง!

ไฟศักดิ์สิทธิ์กระจายออกเป็นวงกว้างเมื่อกระทบ ซอมบี้ลุกเป็นไฟทองทั้งร่าง เถาเป็นเถ้า ผิวกลับเป็นปกติเป็นวงกว้าง — แต่เชื้อที่สมองถูกทำลาย ร่างล้มลง ไฟค่อยๆ ดับ

เงียบ

กล้วยยืนกลางร้านข้าวแกงที่พังยับ กะทะเทพในมือ ไฟศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ เล็กลง เหลือเป็นแสงจางๆ ที่ขอบกะทะ

เธอหอบ ขาสั่น แขนซ้ายเจ็บแปลบ — มองลง เชื้อลามขึ้นเกือบถึงไหล่

ลามเยอะ ใช้พลังเยอะเกินไป

"กล้วย!"

ทุกคนวิ่งเข้ามา ใบตองมาถึงก่อน จับแขนกล้วย ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเชื้อที่ลามขึ้น

"ลามเท่าไหร่?" ใบตองถาม เสียงสั่นเล็กน้อย

"เยอะ" กล้วยตอบ "แต่ยังไม่ถึงไหล่ และ—"

เธอยกกะทะขึ้น แสงจางๆ ของไฟศักดิ์สิทธิ์ยังกระพริบอยู่ที่ขอบ อักษรโบราณเรืองแสงทองนิ่งๆ ไม่ได้ดับเหมือนทุกครั้ง — แสงอยู่ตลอดเวลา จางแต่ไม่ดับ

"มันเปลี่ยนแล้ว" กล้วยพูดเบา

เปิ้ลมองกะทะ ปากอ้า "ไฟ? กะทะมีไฟ?"

"ไฟศักดิ์สิทธิ์" ใบตองจับกะทะมาดูใกล้ๆ "อักษรโบราณเรืองแสงถาวร ก่อนหน้านี้แสงมาเฉพาะตอนกระทบซอมบี้หรือร้อน ตอนนี้..." เธอแตะอักษร ไม่ร้อน "แสงอยู่ตลอด กะทะเลเวลอัป"

"Lv.2" กล้วยพูด ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง แค่ รู้ เหมือนกะทะบอกเธอ "กะทะบอกฉัน"

"บอก?" เปิ้ลเลิกคิ้ว "กะทะพูดได้?"

"ไม่ได้พูด แต่..." กล้วยหาคำ "รู้สึก ในหัว เหมือนสัญชาตญาณ ฉันรู้ว่ากะทะแข็งแกร่งขึ้น ไฟศักดิ์สิทธิ์ทำลายเชื้อราได้ดีกว่าเดิม และอาหารที่ทำจากนี้..." เธอหยุด "จะรักษาเชื้อได้จริง ไม่ใช่แค่ชะลอ"

ใบตองจ้องกล้วย ตาเปล่งประกาย — ไม่ใช่แค่ประทับใจ เป็นความตื่นเต้นทางวิทยาศาสตร์ "กะทะสื่อสารกับทายาทผู้ใช้ ยิ่งใช้มากยิ่งเชื่อมต่อลึก ยิ่งสู้ซอมบี้มากยิ่งเก่ง — ระบบนี้ถูกสร้างมาเพื่อ สิ่งนี้"

---

"พี่กล้วย"

เสียงนิด เบาแต่ชัด

กล้วยหันไป นิดยืนอยู่ปากประตูหลังร้าน อุ้มลูกชาย ปู่อยู่ข้างหลัง

นิดมองแขนซ้ายกล้วยที่ผ้าพันหลุดออกระหว่างต่อสู้ ผิวเหลืองอมเขียวเปลือยอยู่ เส้นเลือดสีเขียวเรืองแสง ตาซ้ายยังเหลืองจ้า

"พี่..." นิดเสียงสั่น "พี่ติดเชื้อ"

เงียบ

กล้วยไม่ตอบ ไม่ปฏิเสธ ไม่อธิบาย เธอแค่ยืนมองนิด

เด็กชายในอ้อมแขนแม่มองกล้วย ไม่ได้กลัว ตาโตจ้อง

"แม่" เด็กพูด "พี่กล้วยมีแขนสีเหลือง"

"ฉันรู้ลูก" นิดกระซิบ

"แต่พี่กล้วยไม่ใช่ซอมบี้" เด็กพูด "ซอมบี้ไม่ทำข้าวผัดอร่อยๆ"

กล้วยรู้สึกอะไรบางอย่างจุกในคอ

นิดมองลูก แล้วมองกล้วย เงียบนาน

"ฉันเห็นตั้งแต่เมื่อวาน" นิดพูดในที่สุด "ตอนที่พี่พันผ้าแขนซ้าย ตอนที่ซอมบี้ในร้านขายยาไม่สนใจพี่ ตอนที่ตาพี่เรืองแสงในที่มืด"

"แล้วทำไมไม่ถาม?" กล้วยถามเบา

"เพราะพี่ช่วยชีวิตเรา" นิดตอบ "พี่ทำข้าวให้ลูกฉันกิน พี่พาเราเดินทาง พี่เพิ่งสู้ซอมบี้สิบกว่าตัวเพื่อให้เราหนีได้" เธอหยุด "ฉันไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไร แต่ฉันรู้ว่าพี่เป็น คนดี"

เปิ้ลกลืนน้ำลาย หันหน้าไป กล้วยเห็นไหล่เขาสั่น

ใบตองจับมือกล้วย เบา

"ขอบคุณ" กล้วยพูด เสียงแหบ "จริงๆ"

---

สามสิบนาทีหลังการต่อสู้ ท้องฟ้าเริ่มสว่าง หกคนนั่งอยู่ในร้านข้าวแกงที่พังยับ กล้วยทำ โจ๊กไข่ ในกะทะเทพ Lv.2

ความแตกต่างชัดเจน

กะทะร้อนเร็วกว่า อักษรโบราณเรืองแสงทองตลอดเวลา ไฟศักดิ์สิทธิ์จางๆ เต้นที่ขอบกะทะ กลิ่นอาหารหอมกว่าเดิมหลายเท่า — หอมจนกล้วยรู้สึกว่าอากาศรอบกะทะ สะอาด ราวกับสปอร์ในอากาศถูกเผาสลายโดยไฟศักดิ์สิทธิ์

และความรู้สึก "นำมือ" ชัดเจนกว่าเดิมสิบเท่า — ไม่ใช่แค่บอกว่า "คนอีกนิด" หรือ "เร่งไฟ" กะทะบอกเธอว่า ทำไม — ไข่ต้องลงตอนน้ำเดือดพอดี เพราะความร้อนเปิดโครงสร้างโปรตีนให้ดูดซับพลังของกะทะ น้ำซุปต้องเดือดช้าเพราะพลังจะกระจายสม่ำเสมอกว่า

กะทะกำลังสอนเธอ ไม่ใช่แค่สอนทำอาหาร — สอนวิชาของผู้พิทักษ์ครัว

โจ๊กเสร็จ กล้วยตักแบ่งให้ทุกคน

เธอกินคำแรก

เชื้อที่แขนซ้ายถอยหลัง — ไม่ใช่แค่จางลงเล็กน้อยเหมือนทุกครั้ง มันถอยหลังชัดเจน ลามลงจากไหล่กลับมาเหลือแค่เหนือข้อศอก

"ถอย!" ใบตองตะโกน หยิบสมุดบันทึก "เชื้อถอยหลัง! กล้วย แสดงแขนซ้ายให้ดู!"

กล้วยยื่นแขน ใบตองวัดด้วยสายตา เทียบกับสิ่งที่จำได้

"ลดลงอย่างน้อยห้าเซนติเมตร" ใบตองจด ตาเป็นประกาย "อาหารจากกะทะ Lv.1 แค่ชะลอหรือถอยนิดหน่อย แต่ Lv.2... รักษาได้จริง ตรงกับที่กล้วยรู้สึก"

"ดีไหม?" เด็กชายถาม ตาโตจ้องแขนกล้วย

"ดี" กล้วยยิ้ม "ดีมากเลย"

"หมายความว่าถ้ากะทะเลเวลขึ้นไปอีก..." เปิ้ลพูด

"พลังรักษาจะเพิ่มขึ้น" ใบตองพูดต่อ "อาจถึงจุดที่รักษาเชื้อได้หมด ไม่ใช่แค่ชะลอ" เธอหยุด "แต่ต้องใช้งานกะทะมากขึ้น ทั้งทำอาหารและสู้ซอมบี้ ซึ่งทุกครั้งที่สู้ กล้วยก็ต้องใช้พลังซอมบี้ ซึ่งเชื้อก็ลาม..."

"วงจร" กล้วยพูด "ต้องสู้ถึงจะเก่งขึ้น แต่สู้ทีไรก็ใกล้ตายทีนั้น"

เงียบ

"แต่ตอนนี้มีไฟศักดิ์สิทธิ์แล้ว" เปิ้ลพูด "อย่างน้อยก็มีอาวุธที่ดีขึ้น"

"และอาหารที่ดีขึ้น" ใบตองเสริม "ต้องหาวัตถุดิบสดให้ได้มากที่สุด ยิ่งวัตถุดิบสดยิ่งมีผล ถ้ารวมกับกะทะ Lv.2..."

กล้วยมองกะทะเทพ อักษรโบราณเรืองแสงทองนิ่งๆ ไฟศักดิ์สิทธิ์จางๆ เต้นที่ขอบ เธอรู้สึกถึง ความอบอุ่น จากกะทะ ไม่ใช่ความร้อน เป็นความรู้สึกเหมือนถูกกอด เหมือนย่ากอดเธอตอนเด็ก

ย่า

ขอบคุณที่ให้กะทะนี้ฉัน

ฉันจะไม่ทิ้งมันเด็ดขาด

"เดินทางต่อ" กล้วยลุกขึ้น "ดอนเมืองอยู่ข้างหน้า ถ้าเขตปลอดภัยมีจริง เราจะพาทุกคนไปถึง"

เปิ้ลยกกล้อง ถ่ายภาพกะทะเทพที่ยังเรืองแสงทอง ถ่ายซากซอมบี้ที่ร่างกลับเป็นคนปกติในจุดที่ไฟศักดิ์สิทธิ์สัมผัส ถ่ายแขนซ้ายกล้วยที่เชื้อถอยหลัง

"ตอนนี้ชื่อ..." เขาคิด "ไฟศักดิ์สิทธิ์"

ใบตองไม่ได้ถอนหายใจ ครั้งนี้เธอพยักหน้า

"ชื่อเหมาะแล้ว"