เสียงกรีดร้องของยูริที่แหลมสูงจนบาดลึกเข้าไปในแก้วหู ทำลายความสมาธิที่เปราะบางของเอเดนลงอย่างสิ้นเชิง เสียง 'แกร๊ก' จากอุปกรณ์ในมือของฮารุกะเมื่อครู่กลายเป็นเพียงเสียงแว่วที่ไร้ความหมายไปในทันที

“ยูริ!”

เอเดนตะโกน สัญชาตญาณกระตุ้นให้เขาหมุนตัวกลับ แล้ววิ่งกระหืดกระหอบย้อนกลับไปตามทางแยกมืดมิดโดยไม่สนใจฮารุกะที่ยืนอยู่ข้างหลัง ไฟฉายในมือส่ายไปมาเพื่อตามหาที่มาของเสียง แสงสีขาวตัดผ่านกลุ่มควันกำมะถันที่จับตัวหนา ผนังอุโมงค์คอนกรีตเย็นเยียบ และพื้นอุโมงค์ก็เต็มไปด้วยดินโคลนสีแดงชื้นแฉะ

เมื่อใกล้ถึงต้นเสียง กลิ่นกำมะถันที่เหม็นเปรี้ยวกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับของเวชภัณฑ์ที่เสื่อมสภาพและกลิ่นสนิมเหล็กที่เข้มข้นจนคลื่นไส้

เอเดนเบรกจนเสียหลักเมื่อมาถึงโพรงกว้างที่เคยเป็นอุโมงค์พยาบาลสนามของกองทัพญี่ปุ่นในช่วงสงคราม แสงไฟจากกระบอกไฟฉายเผยให้เห็นภาพที่น่าหวาดหวั่น

เตียงเหล็กผุกร่อนนับสิบตัววางเรียงรายภายใต้เพดานหินภูเขาไฟที่ขรุขระ เศษผ้าพันแผลเปื้อนเลือดเก่าสีน้ำตาลเข้มกระจายอยู่ตามพื้น มีขวดยาที่แตกและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นสนิมเกลื่อนกลาด

และเขาก็พบเธอ...

ยูริคุกเข่าอยู่ใต้เตียงเหล็กผุกร่อนตัวหนึ่งที่มุมห้อง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว

“ช่วยด้วย... ช่วยด้วย...” เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะขาดใจ

แต่เอเดนไม่ได้สังเกตเห็นเพียงแค่ยูริ... บนเตียงเหล็กที่เธอซุกตัวอยู่นั้น มี เครื่องแบบทหารญี่ปุ่นโบราณ ที่สมบูรณ์อย่างประหลาด ราวกับถูกซักและเตรียมไว้เพื่อรอการใช้งาน หมวกทหารสไตล์ 'คาบุโตะ' วางอยู่ตรงที่ควรจะเป็นศีรษะ และรองเท้าบูตหนัก ๆ คู่หนึ่งวางอยู่ที่ปลายเตียง

ที่สำคัญ... ตรงบริเวณ 'อกเสื้อ' ของเครื่องแบบ มีรอยตัดขนาดใหญ่ที่เป็นรูปตัว X สีแดงสด!

“เกิดอะไรขึ้น ยูริ? คุณทาเคชิหายไปไหน?” เอเดนถามพลางรีบเข้าไปหาเธอ แต่เขาต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่าง

ด้านบนของเตียงเหล็กที่ยูริซุกตัวอยู่นั้น... มีบางอย่าง

เอเดนสังเกตเห็นความผิดปกติที่เพดานอุโมงค์ด้านบนเหนือหัวยูริ... ระเบิดมือแบบ Type 97[1] รุ่นเก่าสมัยสงครามถูกผูกโยงไว้กับสลักที่ยึดติดกับโครงเตียงเหล็ก โดยมีสายลวด Tripwire[2] เส้นบาง ๆ ขึงตึงอยู่ระหว่างระเบิดกับสลักบนผนังอุโมงค์ หากเอเดนเข้าไปแก้มัดยูริหรือขยับเตียงผิดจังหวะ สลักระเบิดจะถูกดึง และระเบิดจะทำงานทันที!

 “กับดักที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต... ฆาตกรต้องการให้เลือกระหว่างการเข้าไปช่วยยูริแล้วเสี่ยงตายคู่ หรือหนีเอาตัวรอดไปกับฮารุกะ” เอเดนประเมินสถานการณ์ในใจ

“อย่าขยับนะยูริ!” เอเดนตะโกนสั่ง ขณะใช้ไฟฉายส่องดูสายลวดที่ขึงตึงอย่างหมิ่นเหม่

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นมาจากทางเดินมืดมิดอีกฝั่งของห้องโถง... เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอ มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยรังสีคุกคาม

ตึก... ตึก... ตึก...

ฮารุกะวิ่งตามมาสมทบพอดี เธอยืนนิ่งอยู่ตรงปากทางเข้าห้องโถง สายตาจับจ้องไปที่ระเบิดมือและสายลวด Tripwire

“เอเดน... นั่นไม่ใช่เสียงเดินของคนปกติแน่ๆ” ฮารุกะกระซิบ แววตาของเธอวูบไหวเป็นครั้งแรก “จังหวะการเดินแบบนี้... มันคือคนที่กำลัง 'ล่า' มากกว่ากำลังหาทางออก”

เอเดนรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากนัก เขาต้องรีบตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร

“ถ้าผมเข้าไปช่วยยูริ ระเบิดอาจจะทำงานและพวกเราทุกคนจะตาย...” เอเดนประมวลความคิด “แต่ถ้าผมหนีไปคนเดียว ยูริจะตายอยู่ดี...”

ทันใดนั้น แสงไฟจากกระบอกไฟฉายของเอเดนเหลือบไปเห็นเศษผ้าเก่า ๆ ที่ตกอยู่ใกล้ ๆ เขา... ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดเก่าสีน้ำตาลเข้ม ที่พันกันยุ่งเหยิง!

เอเดนตัดสินใจฉับพลัน เขาคว้าผ้าพันแผลขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ใช้สมาธิขั้นสุดเพื่อมัดสลักระเบิดไว้กับขื่อไม้เก่า ๆ ที่ยึดระเบิดอยู่! โดยต้องระวังไม่ให้สายลวด Tripwire ขยับแม้แต่นิดเดียว!

หลังจากมัดสลักระเบิดไว้แน่นหนาแล้ว จากนั้นเอเดนรีบดึงตัวยูริออกจากใต้เตียงด้วยความรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามา!

ทั้งสามคนวิ่งหนีออกจากอุโมงค์พยาบาลสนามนั้นทันที โดยมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'ใครบางคน' ไล่กวดตามหลังมาติดๆ แสงไฟฉายส่ายไปมาตามจังหวะการวิ่งที่อลหม่าน

เอเดนภาวนาในใจ... ขอให้เคนจิกับมิโดริยังอยู่ที่คลังแสง และขอให้ ‘สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ’ ของมิโดริที่เขาสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดด้วยเถอะ!!

เชิงอรรถ

[1] ระเบิดมือแบบ Type 97  เป็นระเบิดมือหลักของทหารญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่มีข้อจำกัดเรื่องความเสถียรของชนวนและพลังทำลาย

[2]Tripwire (ลวดสะดุด) คือกลไกดักที่ใช้เส้นลวดหรือเชือกบาง ๆ ขึงไว้ตามเส้นทาง เมื่อมีคนหรือสิ่งใดไปสะดุดหรือดึงลวดนั้น จะไปกระตุ้นกลไกที่เชื่อมต่อกับวัตถุ เช่น ระเบิดมือ ระเบิดแสวงเครื่อง หรือสัญญาณเตือนภัย