ตอนที่ 2: มหกรรมน้ำลายแตกฟอง กับทูตต่างดาวผู้โชคร้าย

ท้องฟ้าเหนือสวนหมอนทองพันปียังคงเป็นสีม่วงประหลาด กลิ่นมังคุดเน่าที่คละคลุ้งทำให้นางสาวเฟ้งต้องยกมือขึ้นมาขยี้จมูกรัวๆ เธอไม่ได้กลัวแสงเลเซอร์หรือยานอวกาศขนาดมหึมาที่ลอยค้ำหัวอยู่แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่ทำให้เธอหงุดหงิดคือการที่ "แขกไม่ได้รับเชิญ" เหล่านี้กำลังรบกวนเวลาไลฟ์สด TikTok ที่กำลังมียอดดูพุ่งกระฉูดของเธอ

"ทุกคนดูสิคะ! ยานอวกาศทรงมังคุด! นี่ถ้าหนูเอามาถ่ายรีวิวคาเฟ่ต่างดาว ยอดไลก์ต้องทะลุหลักล้านแน่ๆ!" เฟ้งยังคงพล่ามใส่กล้องโทรศัพท์ที่ตอนนี้แบตเตอรี่เหลือเพียง 15 เปอร์เซ็นต์ "แต่นั่นมัน... ว้าย! มีอะไรตกลงมาด้วยค่ะทุกคน!"

ลำแสงสีเขียวเข้มพุ่งลงมาจากใต้ท้องยานแม่ กระแทกพื้นดินกลางสวนทุเรียนจนฝุ่นตลบ เสียง ฟิ้วววว! ดังยาวๆ ก่อนที่ร่างหนึ่งจะค่อยๆ ปรากฏกายออกมาจากม่านแสง

มันคือเอเลี่ยนที่มีรูปร่างกลมป้อม สูงเพียงระดับเอวของเฟ้ง ผิวหนังสีม่วงเข้มเป็นมันวาว มีหัวที่มีรอยแฉกเหมือนขั้วมังคุดไม่มีผิดเพี้ยน มันมีตาเดียวดวงโตสีแดงฉานที่ดูเหมือนจะสแกนทุกอย่างรอบตัว และมือเล็กๆ สามนิ้วที่กำลังถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนแท็บเล็ตต่างดาว

"โอ้โห... มังคุดเดินได้!" เฟ้งตะโกนลั่นพลางวิ่งเข้าไปหา "นี่แกเป็นทูตต่างดาวหรือว่าเป็นพรีเซนเตอร์ผลไม้จากภาคใต้อ่ะจ๊ะ? ทำไมตัวกลมน่ารักน่าเอาไปเชื่อมจังเลย!"

เอเลี่ยนตัวนั้นหยุดชะงัก มันยกอุปกรณ์ในมือขึ้นมา กดปุ่มรัวๆ แล้วส่งเสียง ตี้ดๆ กากๆ วืด! ออกมาเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง ก่อนที่เสียงสังเคราะห์จากเครื่องแปลภาษาจะดังขึ้นเป็นภาษาไทยสำเนียงหุ่นยนต์ที่ฟังดูพิลึก

"ชาว... โลก... ผู้... ต่ำ... ต้อย... จง... ฟัง... เรา... คือ... ทูต... แห่ง... จักรพรรดิ... มังคุด... แห่ง... ดาว... กลิ่น... ตุๆ... เรา... มา... เพื่อ... ยึด... ครอง... แหล่ง... พลังงาน... ซัลเฟอร์... บริสุทธิ์... ของ... เจ้า... จง... ยอม... สยบ... มิ... ฉะนั้น..."

"มิฉะนั้นอะไรจ๊ะ?" เฟ้งแทรกขึ้นทันควันโดยไม่รอให้มันพูดจบ "โถ่... พ่อทูตมังคุดน้อย ฟังพี่เฟ้งนะ ภาษาไทยน่ะพูดแบบนั้นมันเชยไปแล้ว! 'ชาวโลกผู้ต่ำต้อย' อะไรกัน ยุคนี้เขาต้องพูดว่า 'สวัสดีค่ะแฟนคลับสวนหมอนทองพันปีทุกท่าน' แล้วนี่เครื่องแปลภาษาแกยี่ฮ้ออะไรอ่ะ? เสียงมันดีเลย์มากเลยนะเนี่ย สัญญาณเน็ตที่ดาวแกมันกากเหรอ? หรือว่าใช้โปรโมชั่นเน็ตไม่อั้นแต่ติด FUP?"

เอเลี่ยนตาเดียวเบิกกว้าง มันพยายามจะพูดต่อ "จง... ฟัง... คำ... สั่ง..."

"สั่งอะไร? สั่งทุเรียนเหรอ?" เฟ้งเริ่มร่ายมนต์ขี้โม้ของเธอทันที "ถ้าจะสั่งทุเรียนต้องต่อคิวนะจ๊ะ! แล้วนี่รู้ไหมว่าแหล่งพลังงานซัลเฟอร์ที่แกพูดถึงน่ะ มันไม่ใช่แค่แก๊สธรรมดานะจ๊ะ แต่มันคือแก่นแท้แห่งรสชาติที่เทวดาในสวนนี้เคี่ยวกรำปลูกมาด้วยความรัก! แกจะเอาไปเป็นเชื้อเพลิงยานอวกาศเหรอ? เสียดายของตายเลย! เอาไปขับเคลื่อนยานมันจะได้กี่กิโลเมตรเชียว? แต่ถ้าเอามาใส่ปากแกนะ รสชาติมันจะพาแกบินไปถึงขอบจักรวาลโดยไม่ต้องพึ่งยานแม่เลยล่ะ!"

ทูตต่างดาวเริ่มสับสน มันกดปุ่มที่เครื่องแปลภาษาซ้ำๆ "ความ... รุน... แรง... จะ... บัง... เกิด..."

"ความรุนแรงอะไรจ๊ะ? หนามทุเรียนพี่เนี่ยรุนแรงพอมั้ย?" เฟ้งโชว์มีดกรีดทุเรียนที่วาววับ "นี่... ดูที่หัวแกสิ แฉกมังคุดแกมันดูอ่อนแอมากเลยนะ ถ้าเทียบกับหนามทุเรียนหมอนทองพันปีของพี่เนี่ย แถวบ้านพี่เขาเรียกมังคุดว่าเป็น 'ราชินีผลไม้' ส่วนทุเรียนเป็น 'ราชา' ใช่ไหม? เพราะฉะนั้น แกเป็นทูตราชินี ก็ต้องทำความเคารพทูตราชาอย่างพี่ก่อนสิจ๊ะ! ไหน... ลองกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ให้พี่ดูหน่อยซิ เดี๋ยวพี่จะแถมทุเรียนกวนสูตรน้ำปลาร้าให้ชิมเป็นขวัญถุง!"

"ระบบ... ตรวจ... พบ... ปริมาณ... คำ... พูด... เกิน... ขีด... จำกัด..." เครื่องแปลภาษาของเอเลี่ยนเริ่มมีควันขึ้น "เจ้า... มนุษย์... หยุด... พล่าม... เรา... จะ... ทำ... ลาย... สวน... นี้..."

"ทำลายสวนฉันเหรอ?" เฟ้งเปลี่ยนสีหน้าเป็นดุดันทันที "แกกล้าดียังไงจะมาทำลายหม้อข้าวหม้อแกงฉัน! รู้ไหมว่าค่าปุ๋ยเดือนนี้ฉันยังจ่ายไม่หมดเลย! ถ้าแกทำลายสวนนี้ ฉันจะตามไปบ่นที่ดาว 'กลิ่นตุๆ' ของแกให้หูแตกทั้งกาแล็กซีเลยคอยดู! ฉันจะไปไลฟ์สดด่าจักรพรรดิแกทุกวัน วันละยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่พักเบรก ไม่โฆษณาคั่น! แกอยากรู้ไหมว่าพลังน้ำลายไหลหลากของนางสาวเฟ้งมันน่ากลัวขนาดไหน?"

เฟ้งเริ่มเดินวนรอบเอเลี่ยนตัวสั้นพลางสาธยายความวิเศษของทุเรียน และความลำบาในการต่อสู้กับเพลี้ยไฟและไรแดงด้วยระดับความเร็วคำพูดที่ 300 คำต่อนาที

"แกดูต้นนี้สิ! ต้นนี้ชื่อ 'เจ้าบุญรอด' มันเกือบตายตอนน้ำท่วมปี 62 แต่เพราะฉันไปยืนบ่นให้มันฟังทุกเช้าว่าถ้ามันตายฉันจะเอาศพมันไปทำฟืน มันเลยฮึดสู้จนออกลูกมาสวยขนาดนี้! แล้วดูหนามนี่สิ แกเห็นความคมนั่นมั้ย? มันคมกว่าเลเซอร์ที่ยานแกยิงลงมาเมื่อกี้อีกนะ! ถ้าแกยิงเลเซอร์ใส่ฉัน ฉันจะเอาทุเรียนรับเลเซอร์แล้วสะท้อนกลับไปเจาะยางยานแม่แกให้คว่ำเลย!"

ทูตต่างดาวเริ่มถอยหลัง ดวงตาเดียวของมันหมุนคว้างด้วยความมึนงง ระบบประมวลผลของดาวกลิ่นตุๆ ไม่เคยเจอมนุษย์ประเภทที่ใช้คำพูดเป็นอาวุธทำลายล้างระบบประสาทขนาดนี้มาก่อน

ทันใดนั้น ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากตาของทูตต่างดาว ปรากฏเป็นร่างของเอเลี่ยนรูปทรงมังคุดสีม่วงทองที่สวมมงกุฎหนามมังคุดประดับเพชรดาวตก นั่นคือ จักรพรรดิมังคุด ผู้นำสูงสุดแห่งดาวกลิ่นตุๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้! มนุษย์เพศหญิงผู้มีพลังปอดมหาศาล!" จักรพรรดิคำรามผ่านเครื่องแปลภาษาที่อัปเกรดเสียงให้ดูทรงพลังกว่าเดิม "เจ้าคือใคร? ทำไมทูตผู้กล้าหาญของเราถึงมีอาการวงจรระบบประสาทลัดวงจรเช่นนี้?"

"อ้าว! บอสใหญ่มาเองเลยเหรอจ๊ะ?" เฟ้งโบกมือให้โฮโลแกรม "สวัสดีค่ะท่านจักรพรรดิมังคุด หนูชื่อเฟ้งค่ะ เป็นเจ้าของสวนที่ท่านกำลังจะมายึดเนี่ยแหละ ท่านคะ... หนูขอแนะนำนะ ชุดที่ท่านใส่อยู่เนี่ย มันดูเชยไปนิดนะคะ ถ้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวทุเรียนจะดูผอมกว่านี้เยอะเลย! แล้วนั่นมงกุฎเหรอจ๊ะ? ทำไมแฉกมันน้อยจังล่ะ? ของหนูเนี่ย... มีมงกูฎหนามเป็นล้านแฉกอยู่บนต้นไม้เต็มไปหมดเลยนะคะ สนใจแลกกันมั้ย?"

จักรพรรดิมังคุดอึ้งไปสามวินาที "เรา... เราไม่ได้มาเพื่อแฟชั่น! เราต้องการซัลเฟอร์จากทุเรียนของเจ้า! ดาวของเรากำลังขาดแคลนเชื้อเพลิง และเจ้า 'จ้อน' มนุษย์เพศชายผู้แสนดีบอกเราว่าสวนของเจ้ามีซัลเฟอร์เข้มข้นที่สุด!"

"ไอ้จ้อนเหรอ!" เฟ้งตะโกนเสียงหลง "หนูว่าแล้ว! ไอ้พ่อค้าทุเรียนอ่อนจอมโกงนั่นเอง! ท่านจักรพรรดิคะ ท่านโดนหลอกแล้วค่ะ! ไอ้จ้อนมันไม่ได้หวังดีกับท่านหรอก มันแค่แค้นที่หนูแฉมันใน TikTok จนมันขายของไม่ได้! มันอยากให้ท่านมาทำลายสวนหนูเพื่อที่มันจะได้ผูกขาดการขายทุเรียนอ่อนเกรดต่ำให้พวกท่านแทนไงคะ!"

"หุบปาก! เจ้าจ้อนมอบเทคโนโลยีแปลภาษาที่ทันสมัยที่สุดให้เรา เขาคือพันธมิตร!"

"พันธมิตรกะผีอะไรล่ะจ๊ะ!" เฟ้งเบะปาก "ท่านดูไอ้ซอมบี้ที่ท่านดูดขึ้นไปเมื่อกี้สิ นั่นน่ะผลงานไอ้จ้อน! มันเอาสารเคมีต่างดาวมาฉีดทุเรียนจนคนกินกลายเป็นศพเดินได้ ท่านอยากให้ประชากรดาวท่านกลายเป็นซอมบี้เดินอืดอาดเหม็นเปรี้ยวแบบนั้นเหรอจ๊ะ? ถ้าท่านอยากได้พลังงานจริงๆ ท่านต้องร่วมมือกับหนู! พลังงานจากทุเรียนหมอนทองพันปีของหนูเนี่ย มันแรงกว่าแก๊สซัลเฟอร์ทั่วไปร้อยเท่า! แค่ตดออกมาครั้งเดียว ยานท่านก็พุ่งทะลุความเร็วแสงไปถึงอันโดรเมด้าแล้ว!"

จักรพรรดิมังคุดเริ่มลังเล "ตด... งั้นรึ? พลังงานรูปแบบใหม่ที่เรียกว่าตด... เจ้านายจ้อนไม่เคยบอกเราเรื่องนี้"

"แหงสิจ๊ะ! เพราะไอ้จ้อนมันตดไม่เป็นไงคะ!" เฟ้งขี้โม้ต่ออย่างไม่หยุดยั้ง "มานี่ค่ะท่าน เดี๋ยวหนูจะแกะทุเรียนโชว์ให้ดูว่า 'หัวใจ' ของพลังงานที่ท่านต้องการมันเป็นยังไง!"

เฟ้งหยิบลูกทุเรียนที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วเริ่มใช้มีดกรีดทุเรียนเทวะของเธอร่ายรำอย่างรวดเร็ว เสียง ฉับ! ฉับ! ฉับ! ดังขึ้นเพียงสามครั้ง เปลือกทุเรียนหนาๆ ก็แยกออกอย่างง่ายดายราวกับปอกกล้วย เผยให้เห็นเนื้อทุเรียนสีเหลืองทองอร่ามที่ส่งกลิ่นหอม (ในมุมมองเฟ้ง) หรือกลิ่นซัลเฟอร์เข้มข้น (ในมุมมองเอเลี่ยน) ออกมาอย่างรุนแรง

ทูตต่างดาวตัวเล็กถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อได้รับกลิ่นเข้มข้นในระยะประชิด ส่วนจักรพรรดิในโฮโลแกรมถึงกับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"นี่... นี่มัน... พลังงานที่หนาแน่นที่สุดเท่าที่เราเคยเห็นมา!" จักรพรรดิมังคุดอุทาน "เนื้อสีเหลืองนั่น... มันคือแท่งพลังงานบริสุทธิ์งั้นรึ?"

"ใช่แล้วค่ะ! และถ้าท่านอยากได้มัน ท่านต้องถอยยานออกไปจากสวนหนูก่อน! แล้วเรามาคุยธุรกิจกันแบบแม่ค้ากับลูกค้า หนูไม่ชอบการยึดครอง หนูชอบการซื้อขาย! ท่านมีทองคำมั้ย? หรือมีเทคโนโลยีทำความเย็นดีๆ มั้ย? เอามาแลกกับทุเรียนหนูสิคะ!"

ขณะที่การเจรจา (ที่ดูเหมือนการโดนเฟ้งล้างสมอง) กำลังดำเนินไป... ที่มุมมืดหลังต้นทุเรียนใหญ่ มีโดรนขนาดเล็กรูปทรงแมลงปอสีดำสนิทกำลังลอยนิ่งๆ คอยส่งภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องลับใต้ดินแห่งหนึ่ง

นายไอ้จ้อน ในชุดเสื้อวินมอเตอร์ไซค์เก่าๆ กำลังขบเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น "นังเฟ้ง! แกมันนังแม่ค้าปากกรรไกร! กล้าดียังไงจะไปแย่งลูกค้าต่างดาวของฉัน! อย่าหวังเลยว่าแผนการยึดครองโลกของฉันจะหยุดลงแค่นี้... ในเมื่อแกคุยเก่งนัก ฉันจะส่งกองทัพซอมบี้ที่ไม่มีหูไปจัดการแก!"

ไอ้จ้อนกดปุ่มสีแดงบนแผงควบคุม เสียงสัญญาณดังสนั่นไปทั่วป่าชายสวน ทันใดนั้น ร่างของชาวบ้านที่กลายเป็นซอมบี้ทุเรียนอ่อนนับร้อยคนก็เริ่มผุดขึ้นมาจากดินรอบๆ สวนของเฟ้ง แต่ละตัวมีหูที่ถูกอุดด้วยจุกไม้ก๊อกเพื่อป้องกันพลังเสียงของเฟ้งโดยเฉพาะ!

"ว้าว! แขกมาเพิ่มอีกแล้วเหรอคะ?" เฟ้งหันไปมองกองทัพซอมบี้ที่เริ่มล้อมเข้ามา "ท่านจักรพรรดิคะ ดูสิคะ! ไอ้จ้อนมันส่งซอมบี้มาต้อนรับท่านแล้ว! นี่แหละคือบททดสอบแรก... ถ้าท่านอยากได้ทุเรียนหนู ท่านต้องช่วยหนูจัดการพวกนี้ก่อน! ยิงเลเซอร์มังคุดของท่านลงมาเลยจ๊ะ! เอาให้กระจาย!"

การต่อสู้ที่กาวที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติกำลังจะเริ่มขึ้น โดยมีนางสาวเฟ้งยืนถือไม้เซลฟี่เป็นผู้กำกับการแสดง!