ตอนที่ 3: สงครามเลเซอร์มังคุด ปะทะ ซอมบี้อุดหู

"ท่านจักรพรรดิคะ! มัวแต่ทำตาปริบๆ อยู่ทำไมล่ะจ๊ะ! ยิงมันเลย! ยิงไอ้พวกซอมบี้อุดหูเนี่ย!"

นางสาวเฟ้งตะโกนลั่นพลางชี้มีดกรีดทุเรียนไปยังกองทัพศพเดินได้ที่กำลังโอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง ซอมบี้เหล่านี้ไม่เหมือนตัวที่เธอเจอเมื่อเช้า พวกมันแต่ละตัวมีจุกไม้ก๊อกอันบิ๊กเบิ้มอุดหูไว้แน่นหนา บางตัวถึงขั้นเอาเทปกาวพันรอบหัวราวกับจะไปแข่งว่ายน้ำโอลิมปิก

"ซอมบี้พวกนี้... มันมีการป้องกันระบบเสียงทำลายล้างของเจ้า!" เสียงสังเคราะห์ของจักรพรรดิมังคุดดังมาจากโฮโลแกรม "น่าสนใจ... เทคโนโลยีการอุดหูช่างล้ำลึกยิ่งนัก! ทหาร! เตรียมปืนลำแสงมังคุดพิฆาต! เป้าหมายคือพวกตัวเหม็นที่กำลังเดินนวยนาดรอบสวนทุเรียน!"

ใต้ท้องยานแม่ทรงมังคุดขนาดยักษ์เริ่มมีแสงสีม่วงหมุนวนเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นมังคุดเน่าทวีความรุนแรงจนเฟ้งต้องเอาชายเสื้อคอกระเช้าขึ้นมาอุดจมูก

"ยิงเลยจ๊ะ! เอาให้ไหม้เกรียมเป็นทุเรียนทอดไปเลย!"

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ลำแสงเลเซอร์สีม่วงพุ่งลงมาจากฟ้า กระแทกเข้าใส่กลุ่มซอมบี้อย่างแม่นยำ แต่อนิจจา... เลเซอร์ของชาวดาวกลิ่นตุๆ นั้นเป็นเลเซอร์ที่สกัดจากพลังงานเปลือกมังคุด ซึ่งมีความร้อนสูงแต่ดันมีคุณสมบัติ "ฝาด" และ "หนืด" เมื่อมันกระทบร่างซอมบี้ แทนที่จะระเบิดตูมตาม มันกลับกลายเป็นเมือกสีม่วงร้อนๆ ที่เคลือบตัวซอมบี้ไว้เหมือนพวกมันกำลังอาบน้ำเชื่อมมังคุด

"อ้าว! ท่านจักรพรรดิ! ท่านยิงอะไรลงมาจ๊ะเนี่ย? เลเซอร์หรือน้ำเกรวี่?" เฟ้งตะโกนด่าโฮโลแกรม "ดูสิ! พวกมันไม่ได้ตายนะจ๊ะ แต่มันกลายเป็นซอมบี้ชุบแป้งทอดสีม่วงไปแล้ว! แถมกลิ่นมังคุดเน่าผสมกลิ่นตัวซอมบี้ยิ่งทำให้หนูอยากจะอ้วกเข้าไปใหญ่!"

"นี่คือ... ลำแสงความร้อนเหนียวหนึบ!" จักรพรรดิเถียง "ปกติใช้สยบศัตรูให้ขยับไม่ได้... แต่ทำไมพวกมันยังเดินต่อล่ะ!"

ซอมบี้ที่ถูกชุบด้วยเมือกมังคุดสีม่วงยังคงเดินหน้าต่อไป แถมเมือกนั่นยังทำหน้าที่เป็นเกราะกันกระแทกชั้นดี ทำให้พวกมันดูน่ากลัวและน่าเกลียดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"พวกมัน... พวกมันไม่มีความรู้สึก!" ทูตต่างดาวตัวเล็กที่ยืนข้างเฟ้งสั่นประสาท "ระบบสแกนตรวจพบว่า... สมองพวกมันถูกแทนที่ด้วยซอสทุเรียนอ่อนเข้มข้นจากฝีมือเจ้าจ้อน!"

"ไอ้จ้อนนะไอ้จ้อน! ทำกับพี่กับเชื้อได้ลงคอ!" เฟ้งกำมีดแน่น "ในเมื่อเลเซอร์ต่างดาวมันพึ่งไม่ได้ เห็นทีหนูต้องใช้ 'วิถีแห่งหนาม' จัดการเองแล้วล่ะ!"

เฟ้งหันไปหาทูตต่างดาว "นี่พ่อมังคุดจิ๋ว! แกมีปืนยิงน้ำแรงดันสูงมั้ย? หรืออะไรก็ได้ที่มันฉีดแรงๆ น่ะ!"

"เรามี... ปืนฉีดสารทำความสะอาดเข็มขัดนิรภัยยานอวกาศ... แรงดันสูงมาก..."

"นั่นแหละ! เอามาให้พี่!"

เฟ้งคว้าปืนหน้าตาประหลาดมาจากมือเอเลี่ยน แล้วเธอก็วิ่งตรงไปยังโกดังหลังสวนทุเรียน ท่ามกลางวงล้อมซอมบี้ที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เธอใช้ทักษะสับขาหลอกหลบหลีกมือที่ยื่นมาตะปบอย่างคล่องแคล่ว

"อย่ามาจับกางเกงเจเจพี่นะจ๊ะ! ตัวนี้ซื้อมาร้อยเก้าบาทที่ตลาดนัด!" เฟ้งถีบซอมบี้ตัวหนึ่งจนกระเด็นไปทับอีกตัว "รอแป๊บนึงนะพวกแก เดี๋ยวแม่จะจัดบุฟเฟต์ให้กินจนอิ่มไปถึงชาติหน้าเลย!"

เฟ้งมาถึงโกดังที่มีเข่งทุเรียนกวน "สูตรน้ำปลาร้าเข้มข้น" วางอยู่หลายถัง มันคือผลิตภัณฑ์ทดลองที่เธอตั้งใจจะทำขายชาวต่างชาติแต่ดันไม่มีใครกล้าซื้อ เธอเปิดฝาถังออก กลิ่นอันทรงพลังที่เข้มข้นกว่าทุเรียนสดร้อยเท่าระเบิดออกมาจนใบไม้แถวนั้นร่วงเกรียว

"นี่คือปุ๋ยและยาพิษในเวลาเดียวกัน!" เฟ้งต่อสายปืนฉีดเข้ากับถังน้ำทุเรียนกวน "จักรพรรดิคะ! ดูไว้ให้ดีนะคะ นี่คือเทคโนโลยี 'น้ำพริกนรกทุเรียน' ของนางสาวเฟ้ง!"

เฟ้งยกปืนขึ้นเล็ง แล้วกดไก

ฟิ้ววววววววววว!

กระแสน้ำทุเรียนกวนผสมน้ำปลาร้าพุ่งออกมาด้วยแรงดันมหาศาล กระแทกเข้าใส่กองทัพซอมบี้สีม่วงอย่างจัง เมื่อน้ำทุเรียนกวนปะทะกับเมือกมังคุดร้อนๆ บนตัวซอมบี้ เกิดปฏิกิริยาเคมีประหลาด ควันสีเหลืองอมเขียวพุ่งโขมงขึ้นมา พร้อมกับกลิ่นที่... อธิบายไม่ได้ แต่มันรุนแรงจนแม้แต่ซอมบี้ที่อุดหูก็ยังต้องชะงัก เพราะกลิ่นมันซึมเข้าไปทางรูขุมขน!

"อือออออ... อ้วกกกกก!"

เชื่อหรือไม่ ซอมบี้เริ่มส่งเสียงอาเจียน! ร่างของพวกมันสั่นเทิ้ม เมือกสีม่วงเริ่มละลายหลุดลอกออกไปพร้อมกับผิวหนังสีเขียวซีด

"เห็นมั้ยล่ะ! มังคุดปะทะทุเรียน ผลคือเละทั้งคู่!" เฟ้งหัวเราะร่าพลางฉีดน้ำทุเรียนใส่รอบสวนราวกับกำลังรดน้ำต้นไม้ "เป็นไงล่ะจ๊ะพวกแก! ชอบทุเรียนอ่อนดีนัก เจอทุเรียนกวนสูตรแม่เฟ้งเข้าไป ถึงขั้นกลับใจอยากเป็นคนปกติเลยล่ะสิ!"

จักรพรรดิมังคุดมองภาพในโฮโลแกรมด้วยความทึ่ง "พลังทำลายล้างทางชีวภาพ... นี่มันเหนือกว่าอาวุธนิวเคลียร์มังคุดของเราเสียอีก! มนุษย์ผู้นี้... นางคืออัจฉริยะด้านสงครามเคมี!"

ขณะที่เฟ้งกำลังฉีดน้ำทุเรียนอย่างเมามัน เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังขึ้นจากลำโพงโดรนที่ลอยอยู่เหนือหัว

"ฮ่าๆๆๆ นึกว่าจะแน่แค่นี้เหรอนังเฟ้ง! แกฉีดน้ำทุเรียนกวนใส่พวกมันรึ? ขอบคุณมากนะที่ช่วย 'กระตุ้น' พลังงานในตัวพวกมัน!"

เสียงของไอ้จ้อนดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ซอมบี้ที่โดนน้ำทุเรียนกวนเข้าไป แทนที่จะสลบไป พวกมันกลับเริ่มขยายร่างขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปนออกมา หนามทุเรียนเริ่มงอกออกมาตามตัวราวกับพวกมันกำลังกลายเป็นมนุษย์ทุเรียนกลายพันธุ์!

"ว้าย! นี่มันหนังแนวสยองขวัญชัดๆ!" เฟ้งเบิกตากว้าง "ไอ้จ้อน! แกทำอะไรกับชาวบ้านเนี่ย! พวกเขาจะกลายเป็นเม่นกันหมดแล้ว!"

"พวกมันคือ 'ซอมบี้ทุเรียนสุกเหล็กไหล'! ยิ่งโดนทุเรียนกวน พวกมันยิ่งแข็งแกร่ง! คราวนี้แหละนังเฟ้ง สวนของแกจะกลายเป็นป่าช้าทุเรียน!"

ซอมบี้ยักษ์ที่มีหนามงอกเต็มตัวเริ่มทุบพื้นดินจนแตกร้าว พวกมันไม่กลัวน้ำทุเรียนอีกต่อไป แถมยังดูดซับกลิ่นเข้าไปเป็นพลังงานเสริมด้วย

เฟ้งมองปืนในมือที่น้ำทุเรียนหมดถังพอดี เธอหันไปมองยานแม่ที่ลอยนิ่งอยู่

"ท่านจักรพรรดิคะ! ในฐานะคู่ค้าธุรกิจในอนาคต... ถึงเวลาที่ท่านต้องส่ง 'กองกำลังภาคพื้นดิน' ลงมาช่วยหนูแบบจริงจังแล้วล่ะค่ะ! ไม่อย่างนั้น ทุเรียนหมอนทองพันปีลูกสุดท้ายจะโดนพวกเม่นยักษ์นี่เหยียบเละแน่!"

จักรพรรดิมังคุดมองดูความพินาศเบื้องล่าง ก่อนจะแสยะยิ้ม (แบบเอเลี่ยน) "ได้... ในเมื่อเจ้าโชว์ของดีให้เราดู เราก็จะโชว์ 'หน่วยรบกลีบมังคุดสังหาร' ให้เจ้าเห็นเป็นขวัญตา! ทหาร! ลงไปทำลายพวกทุเรียนกลายพันธุ์นั่นซะ!"

ลำแสงขนาดใหญ่หลายเส้นพุ่งลงมา พื้นดินสั่นสะเทือน เลเวลความกาวของสงครามครั้งนี้กำลังจะพุ่งทะลุปรอท!