ตอนที่ 5: ศึกยักษ์ทุเรียนเหล็ก กับ เคล็ดลับความนัวสะท้านโลกันตร์

ท่ามกลางกลุ่มเมฆาสีดำทะมึนที่หมวนวนเป็นเกลียวคลื่น หุ่นยนต์ "เมก้า-ทุเรียน-บอท" ร่อนลงประทับพื้นดินสวนหมอนทองพันปีอย่างหนักหน่วง ขาเหล็กมหึมาของมันบดขยี้หญ้าคาและดินโคลนจนแตกระแหง แรงสะเทือนทำเอาเข่งทุเรียนเปล่าที่กองอยู่รอบๆ กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง นางสาวเฟ้งที่ยืนอยู่บนยอดกองเปลือกทุเรียนต้องรีบกางขาตั้งหลักแน่น มือหนึ่งกำโทรโข่งสีแดงรุ่นคุณปู่ทวด อีกมือหนึ่งถือกระปุกกะปิระยองที่เปิดฝาเตรียมพร้อม

"ไอ้จ้อน! แกนี่มันลงทุนเกินเหตุไปมั้ยจ๊ะ!" เฟ้งตะโกนผ่านโทรโข่ง เสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังของเธอดังสะท้อนก้องไปถึงห้องควบคุมบนยอดหุ่นยนต์ "สร้างหุ่นยักษ์มาบุกสวนพี่เนี่ย แกขายทุเรียนอ่อนไปกี่ตันถึงได้เงินมาสร้างจ๊ะ! หรือว่าเอาบ้านไปจำนองซะหมดแล้ว!"

ไอ้จ้อนที่นั่งอยู่หลังกระจกนิรภัยภายในส่วนหัวของหุ่นยนต์ แสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง เขากดปุ่มสั่งการบนหน้าจอสัมผัสที่เต็มไปด้วยคราบซอสทุเรียน "ฮ่าๆๆๆ นังเฟ้ง! แกไม่ต้องมาห่วงกระเป๋าเงินข้า! ห่วงชีวิตตัวเองก่อนเถอะ! ดูนี่! พลังงานจากทุเรียนอ่อนเข้มข้นที่ข้าสกัดมา มันทำให้หุ่นยนต์ตัวนี้ไร้เทียมทาน!"

หุ่นยนต์ทุเรียนยักษ์เริ่มขยับแขนข้างขวาที่เปลี่ยนรูปทรงเป็นเลื่อยวงเดือนหนามทุเรียน เสียงมอเตอร์ครางกระหึ่มดังหวีดหวิว มันเหวี่ยงเลื่อยเข้าใส่กองเปลือกทุเรียนที่เฟ้งยืนอยู่ทันที

"ว้าย! ไอ้จ้อน! แขกไม่ได้รับเชิญแถมยังกิริยาทรามอีก!"

เฟ้งกระโดดม้วนตัวหลบลงจากกองเปลือกทุเรียนอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่เลื่อยเหล็กกระทบกองเปลือก เปลือกทุเรียนนับพันชิ้นก็แตกกระจายเป็นจุนเหมือนโดนเครื่องป่นหิน เฟ้งอาศัยจังหวะที่ฝุ่นตลบ วิ่งอ้อมไปด้านหลังขาหุ่นยนต์ด้วยความเร็วระดับแม่ค้าวิ่งไล่จับขโมยในตลาด

"ในเมื่อแกใช้เทคโนโลยี พี่ก็ต้องใช้ไสยศาสตร์ผสมโภชนาการจัดการแกแล้วล่ะ!"

เฟ้งควักกะปิระยองขึ้นมาหนึ่งป้ายใหญ่ๆ แล้วปาใส่ข้อต่อหัวเข่าของหุ่นยนต์อย่างแม่นยำ "รับนี่ไปกิน! ยาแนวสูตรพิเศษ กลิ่นนัวสะท้านปฐพี!"

กะปิเหนียวหนึบพุ่งเข้าอุดในร่องเกียร์ของหุ่นยนต์ ทันทีที่ความร้อนจากมอเตอร์ปะทะกับกะปิ กลิ่นเค็มข้นคลั่กที่ผ่านการหมักมาอย่างดีก็ระเหยกลายเป็นไอสีน้ำตาลจางๆ ซึมเข้าไปตามช่องระบายอากาศของหุ่นยนต์

"อึ้ก! กลิ่นอะไรเนี่ย!" ไอ้จ้อนในห้องควบคุมเริ่มไอคอกแคก "เหม็น... เหม็นเหมือน... เหม็นเหมือนกุ้งแห้งตายโคมผสมน้ำเกลือ!"

"นั่นน่ะคือกลิ่นความเจริญจ้ะไอ้จ้อน!" เฟ้งตะโกนพลางยกโทรโข่งขึ้นเล็ง "และนี่คือของแถม!"

"วิชามีดกรีดเทวะ... ท่าประสานเสียง: บ่นเรียกแม่ยั่วโมโห!"

เฟ้งเริ่มร่ายยาวผ่านโทรโข่งด้วยความเร็วสามร้อยคำต่อนาที "แกมันคนอกตัญญูต่อแผ่นดินจันทบุรี! ทุเรียนเขาปลูกมาด้วยเหงื่อและน้ำตา แต่แกดันเอามาทำให้มันเป็นขยะเหล็ก! รู้มั้ยว่าค่าปุ๋ยมันแพงแค่ไหน! แกมันคนเห็นแก่ตัว ขี้โกง หน้าไม่อาย ขายทุเรียนอ่อนไม่พอยังจะมาพังบ้านคนอื่น! ถ้าแม่แกยังอยู่เขาคงเอาไม้เรียวหักคาหลังแกแน่ๆ ไอ้คนไม่มีหัวใจ ไอ้คนใจมด ไอ้คน..."

คลื่นเสียงสีทองพุ่งออกจากโทรโข่ง กระแทกเข้ากับส่วนหัวของหุ่นยนต์อย่างจัง แรงสั่นสะเทือนจากคำด่าของเฟ้งทำให้ระบบเซ็นเซอร์ของหุ่นยนต์เริ่มรวน หน้าจอของไอ้จ้อนขึ้นตัวเลขสีแดงกระพริบว่า "CRITICAL INSULT DETECTED" (ตรวจพบคำด่าระดับรุนแรง)

"หยุดบ่นซะทีนังเฟ้ง! หูข้าจะแตกแล้ว!" ไอ้จ้อนคำรามพลางกดปุ่มยิง "กระสุนหนามทุเรียนเหล็กไหล! ยิงมัน!"

รูเล็กๆ รอบลำตัวหุ่นยนต์เปิดออก ยิงหนามเหล็กแหลมพุ่งลงมาเหมือนห่าฝน เฟ้งรีบมุดลงไปใต้ท้องรถกระบะเก่าๆ ที่จอดทิ้งไว้ข้างสวน หนามเหล็กปักลงบนพื้นดินและหลังคารถจนดูเหมือนเม่นเหล็ก

"หน็อย... รถพี่เพิ่งล้างมานะจ๊ะ!" เฟ้งเดือดปุดๆ เธอเห็นจังหวะที่หุ่นยนต์กำลังรีโหลดกระสุน เธอสังเกตเห็นว่าช่องระบายความร้อนที่หน้าอกของหุ่นยนต์เปิดกว้างออกมาเพื่อระบายความร้อนจากระบบที่รวนเพราะเสียงด่า

"นั่นไง! ช่องทิ้งขยะที่คู่ควร!"

เฟ้งวิ่งถลันออกไปกลางแจ้ง เธอหยิบถุงน้ำปลาร้าเข้มข้นที่พกติดตัวมา (เผื่อเอาไว้ตำส้มตำกินตอนกลางวัน) ผูกติดกับมีดกรีดทุเรียน แล้วเหวี่ยงออกไปราวกับนักขว้างจักรทีมชาติ

"รับน้ำมนต์แม่เฟ้งไปล้างซวยซะเถอะไอ้จ้อน!"

มีดบินพุ่งปักเข้ากลางช่องระบายอากาศพอดี ถุงน้ำปลาร้าแตกกระจายเข้าไปในแผงวงจรหลัก กลิ่นน้ำปลาร้าผสมกับกลิ่นกะปิที่อบอวลอยู่ก่อนหน้า สร้างปฏิกิริยาเคมีที่เอเลี่ยนยังต้องยอมแพ้ ควันเหลืองอ๋อยพุ่งออกมาจากทุกซอกทุกมุมของหุ่นยนต์ เมก้า-ทุเรียน-บอทเริ่มชักกระตุกเหมือนคนโดนไฟช็อต

"ไม่นะ! ระบบไฮดรอลิก... มันรวนเพราะความนัว!" ไอ้จ้อนตะโกนอย่างสิ้นหวังขณะที่หุ่นยนต์ยักษ์เริ่มโงนเงน

ทันใดนั้น รากไม้ทองคำของต้นทุเรียนพันปีที่อยู่ใต้ดินก็พุ่งพรวดขึ้นมาพันรอบขาหุ่นยนต์เอาไว้แน่น ก่อนจะกระชากจนหุ่นยนต์ยักษ์เสียการทรงพลัง ล้มตึงลงฟาดพื้นดินจนฝุ่นตลบไปทั้งหุบเขา

หุ่นยนต์ทุเรียนยักษ์แน่นิ่งไป มีเพียงควันกลิ่นกะปิน้ำปลาร้าที่โชยออกมาอย่างน่าเกรงขาม เฟ้งเดินเข้าไปใกล้ส่วนหัวของหุ่นยนต์ที่แตกร้าว พลางใช้โทรโข่งเคาะกระจกเบาๆ

"ลงมามอบตัวซะดีๆ จ้ะไอ้จ้อน... หรือจะให้พี่พังกระจกเข้าไปตบกะโหลกชาร์จความจำให้ใหม่จ๊ะ?"

---

จบตอนที่ 5