ตอนที่ 6: ความลับใต้เปลือกเหล็ก กับ แผนการลับของไอ้จ้อน

เสียงแผ่นกระจกนิรภัยส่วนหัวของหุ่นยนต์แตกร้าวดัง "เพล้ง!" เมื่อนางสาวเฟ้งใช้ประแจยักษ์ที่หยิบมาจากใต้ถุนกระท่อมฟาดเข้าใส่ด้วยแรงแม่ค้าผู้มีพละกำลังมหาศาล ไอ้จ้อนที่นั่งหน้าซีดเซียวอยู่ข้างในรีบยกมือขึ้นบังหน้าพลางตัวสั่นพั่บๆ กลิ่นน้ำปลาร้าผสมกะปิที่ยังคงคละคลุ้งอยู่ทำให้เขาแทบจะสำลักตายในห้องควบคุม

"ออกมาได้แล้วจ้ะไอ้จ้อน! หรือจะให้พี่ใช้ไฟลนก้นถึงจะยอมลงมา!" เฟ้งตะโกนพลางเอามือปาดเหงื่อที่หน้าผาก

ไอ้จ้อนค่อยๆ คลานออกมาจากซากหุ่นยนต์ที่ล้มคว่ำ สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเปื้อนคราบน้ำมันและซอสทุเรียนเหลืองอ๋อย ผมเผ้ากระเซิง และในมือยังกำขวดแก้วใบเล็กๆ ที่มีของเหลวสีเขียวสะท้อนแสงอยู่ข้างใน

"นังเฟ้ง... แกพังของรักของข้า... แกพังอนาคตมหาเศรษฐีของข้า!" ไอ้จ้อนคร่ำครวญพลางชี้หน้าเฟ้งด้วยมือที่สั่นเทา

"อนาคตมหาเศรษฐีบนความทุกข์ของชาวบ้านน่ะเหรอจ๊ะ!" เฟ้งก้าวเข้าไปหาพลางแย่งขวดแก้วในมือไอ้จ้อนมาถือไว้ "นี่ใช่มั้ย... น้ำยาที่แกเอาไปฉีดใส่ทุเรียนอ่อนจนคนเขากลายเป็นซอมบี้กันทั้งหมู่บ้านน่ะ!"

เฟ้งยกขวดแก้วขึ้นส่องกับแสงแดด ของเหลวนั้นขยับเขยื้อนได้เองราวกับมีชีวิต กลิ่นของมันไม่ใช่กลิ่นทุเรียนธรรมดา แต่มันมีความฉุนแบบสารเคมีต่างดาวผสมกับกลิ่นเหม็นเขียวของทุเรียนที่ยังไม่สุกดี

"มันไม่ใช่แค่น้ำยาธรรมดา..." ไอ้จ้อนเริ่มหัวเราะหึๆ อย่างคนเสียสติ "มันคือ 'เซรั่มเร่งปฏิกิริยาซัลเฟอร์' ที่เอเลี่ยนให้ข้ามา! มันจะเปลี่ยนความหิวทุเรียนให้กลายเป็นความบ้าคลั่ง และที่สำคัญ... มันจะทำหน้าที่เป็นเสาอากาศดึงดูดยานแม่ให้ลงมาเก็บเกี่ยวพลังงานชีวิตจากพวกซอมบี้เหล่านั้น!"

"แกขายเพื่อนมนุษย์ให้เอเลี่ยนเพื่อแลกกับเงินเนี่ยนะ!" เฟ้งตาโตด้วยความโกรธ "ไอ้คนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา! รู้มั้ยว่าทุเรียนแต่ละลูกกว่าจะโตมาได้มันลำบากแค่ไหน แกดันเอามาทำเป็นเครื่องมือทำลายล้าง!"

"ข้าไม่สน! ข้าจะล้างแค้นแกที่ทำให้ข้าหมดตัว!" ไอ้จ้อนตะโกน "แต่แกช้าไปแล้วนังเฟ้ง... ซอมบี้พวกนั้นมันเริ่มเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้ว อีกไม่นานพวกมันจะระเบิดพลังงานออกมาเพื่อเปิดประตูมิติให้กองทัพเอเลี่ยนบุกมาเต็มอัตราศึก!"

ทันใดนั้น เสียงคำรามของซอมบี้ที่เคยถูกกะปิสยบไว้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของมันทุ้มต่ำและทรงพลังกว่าเดิม รากไม้ทองคำที่เคยพันขาหุ่นยนต์เริ่มสั่นสะเทือนเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

เฟ้งหันไปมองรอบๆ สวน เธอพบว่าพวกซอมบี้ที่เคยนอนเกาตัวเพราะความคันจากกะปิ บัดนี้ร่างกายของพวกมันเริ่มเปล่งแสงสีเขียวเข้มออกมา หนามทุเรียนที่หลุดไปเริ่มงอกกลับมาใหม่แต่กลายเป็นสีดำสนิทและมีประกายไฟฟ้าวิ่งพล่าน

"โอ๊ย! นี่มันยิ่งกว่าหนังไซไฟภาคต่ออีกนะเนี่ย!" เฟ้งบ่นพลางกำขวดน้ำยาแน่น "ไอ้จ้อน! บอกวิธีแก้มาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นพี่จะเอากะปิยัดปากแกให้พูดไม่ออกไปตลอดชีวิต!"

"ไม่มีวิธีแก้หรอก! ฮ่าๆๆๆ นอกจากแกจะหา 'สารสกัดจากเนื้อทุเรียนบริสุทธิ์หมื่นปี' มาเจือจางมันได้... ซึ่งแกไม่มีวันทำได้ เพราะต้นไม้พันปีของแกมันยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาจริงๆ เลย!"

เฟ้งมองไปที่ต้นทุเรียนยักษ์ใจกลางสวน มันยังคงยืนนิ่งสงบแม้รากจะสั่นไหว เธอรู้ดีว่าคำว่า "ตื่นขึ้นมาจริงๆ" หมายถึงการที่ผลทุเรียนลูกสุดท้ายบนยอดสุดจะสุกจนร่วงลงมาเองตามธรรมชาติ

"พี่ไม่มีวันปล่อยให้บ้านเกิดพี่กลายเป็นปั๊มน้ำมันให้เอเลี่ยนหรอกจ้ะ!" เฟ้งประกาศก้องพลางหันไปหาทูตเอเลี่ยนจิ๋วที่แอบอยู่หลังเข่ง "เฮ้! พ่อมังคุดจิ๋ว! แกยังอยากเป็นพันธมิตรกับพี่อยู่มั้ย? ถ้าอยาก... ช่วยบอกจักรพรรดิแกหน่อยว่าให้หยุดขโมยต้นไม้พี่ แล้วมาช่วยกันหยุดไอ้พวกระเบิดเดินได้นี่ก่อน!"

ทูตเอเลี่ยนจิ๋วมองหน้าเฟ้ง สลับกับมองกลิ่นกะปิที่ยังติดมือเธออยู่ แล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ข้าจะลอง... เจรจา... พลังความนัวของเจ้า... ทำให้ข้าเห็นสัจธรรม..."

ขณะที่เฟ้งกำลังเตรียมตัวรับมือกับระลอกใหม่ เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ก้นขวดน้ำยาของไอ้จ้อน มันมีสัญลักษณ์รูป "มังคุดไขว้กับทุเรียน" เล็กๆ สลักอยู่

"เอ๊ะ... สัญลักษณ์นี่มันเหมือนกับรอยสักที่หลังคอไอ้จ้อนเลยนี่นา!" เฟ้งขมวดคิ้ว "ไอ้จ้อน... อย่าบอกนะว่าแกเองก็โดนเอเลี่ยนหลอกใช้มาตั้งแต่ต้น!"

ความลับเริ่มเปิดเผย และสงครามครั้งนี้ดูเหมือนจะลึกซึ้งกว่าแค่เรื่องการค้าทุเรียนเสียแล้ว!

---

จบตอนที่ 6