ตอนที่ 7: มหกรรมเสียงสั่นประสาท กับ มิติร้าวที่สวนหมอนทอง

ท้องฟ้าเหนือสวนหมอนทองพันปีบิดเบี้ยวจนดูเหมือนกระจกที่ร้าวราน แสงสีเขียวมรกตจากตัวซอมบี้พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเป็นลำแสงนับสิบเส้น กระแสไฟฟ้าสีม่วงแปลบปลาบวิ่งพล่านไปตามกิ่งก้านของต้นทุเรียน ทูตเอเลี่ยนจิ๋วรีบกางแผงวงจรขนาดเล็กในมือพลางตะโกนเสียงหลง

"ความถี่... ความถี่กำลังเชื่อมต่อ! พลังงานซัลเฟอร์ในตัวพวกมัน... กำลังสร้างจุดนัดพบมิติ! ถ้าพวกมันระเบิดพร้อมกัน... ประตูมิติจะเปิดออก... และกองทัพมังคุดทมิฬจะบุกมา!"

"กองทัพมังคุดทมิฬเหรอจ๊ะ? นึกว่าจะมีแค่จักรพรรดิหน้าม่วงนั่นคนเดียวซะอีก!" นางสาวเฟ้งตะโกนกลับพลางมองดูพวกซอมบี้ที่บัดนี้ลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย ร่างกายพวกมันสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของโลก

ไอ้จ้อนที่โดนเฟ้งล็อคคอไว้แน่นเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง รอยสักหลังคอของเขาเปล่งแสงสีม่วงวาบๆ "ฮ่าๆๆๆ ไม่มีทางหยุดมันได้หรอก! แรงอาฆาตของข้ามันฝังอยู่ในน้ำยานั่น! ความพินาศคือรสชาติที่ข้าต้องการ!"

"แรงอาฆาตบ้านแกสิ! แกมันก็แค่คนขายทุเรียนตกอับที่พาลชาวบ้านไปทั่ว!" เฟ้งด่าพลางตบกะโหลกไอ้จ้อนไปหนึ่งทีจนเสียงรอยสักดับไปวูบหนึ่ง "พ่อมังคุดจิ๋ว! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าจะขวางไอ้คลื่นเสียงบ้าๆ นี่ได้ยังไง!"

"เราต้องสร้าง... คลื่นเสียงย้อนกลับ... ที่มีความนัวรุนแรงกว่า... เพื่อหักล้างความถี่!" ทูตจิ๋วอธิบายอย่างรวดเร็ว "แต่ลำพังเสียงของเจ้า... พลังงานยังไม่กระจายตัวพอ... เราต้องการ... เครื่องขยายเสียงระดับวงโคจร!"

เฟ้งมองไปที่ซากหุ่นยนต์ "เมก้า-ทุเรียน-บอท" ที่ล้มคว่ำอยู่ "ไอ้หุ่นนี่มันมีลำโพงมั้ยจ๊ะ!"

"มี! ระบบกระจายเสียงประกาศศักดา... อยู่ที่ส่วนหน้าอก!"

"ดีมาก! พ่อมังคุดจิ๋ว แกไปต่อสายตรงเข้ากับโทรโข่งพี่เลย! พี่จะจัดคอนเสิร์ตที่เหม็นที่สุดในโลกให้พวกมันฟังเอง!"

ทูตเอเลี่ยนจิ๋ววิ่งจี๋เข้าไปในซากหุ่นยนต์ มือป้อมๆ ของมันทำงานอย่างรวดเร็วในการเชื่อมต่อเทคโนโลยีจากดาวกลิ่นตุๆ เข้ากับโทรโข่งรุ่นเก่าของเฟ้ง ขณะเดียวกัน ซอมบี้พลังงานเขียวเริ่มส่งเสียงครางที่ฟังดูเหมือนเสียงเบสต่ำๆ ที่ทำให้กระดูกสั่นสะเทือน

"เรียบร้อย! เจ้าต้องใส่... ความรู้สึกที่รุนแรงที่สุด... ลงไปในเสียง!"

เฟ้งปีนขึ้นไปยืนบนหน้าอกของหุ่นยนต์ยักษ์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเสื้อคอกระเช้าแทบปริ เธอไม่ได้นึกถึงแค่ความแค้นที่มีต่อไอ้จ้อน แต่นึกถึงหยาดเหงื่อที่ถากถางสวน นึกถึงกลิ่นหอมของทุเรียนที่สุกงอมตามฤดูกาล และนึกถึงความภูมิใจในอาชีพแม่ค้า

"วิชามีดกรีดเทวะ... ท่าไม้ตายร่วมมิติ: เสียงคำรามพันปีนัดดุด่าเทวดา!!!"

"ฟังไว้ให้ดีไอ้พวกขี้ขโมยมิติบ้าบอ! สวนนี้คือที่ดินส่วนบุคคล! ทุเรียนทุกลูกมีเจ้าของ! แกจะมาเปิดประตูบ้านคนอื่นโดยไม่ขออนุญาตไม่ได้! พี่เฟ้งคนนี้ขอบอกเลยว่า... ถ้าแกยังไม่หยุด พี่จะบุกไปด่าถึงดาวพวกแกให้คนทั้งกาแล็กซี่รู้เลยว่าดาวกลิ่นตุๆ น่ะมันหน้าไหว้หลังหลอกขนาดไหน! ไอ้จักรพรรดิหน้ามังคุดเอ๊ย! ลงมาเคลียร์กันให้จบสิจ๊ะ อย่ามัวแต่ส่งลูกน้องมาเป็นเสาอากาศ!"

เสียงของเฟ้งผ่านระบบขยายเสียงของหุ่นยนต์ไม่ได้เป็นแค่คลื่นเสียง แต่มันกลายเป็นคลื่นพลังงานสีเหลืองทองที่แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง คลื่นเสียงนี้มีความเหนียวหนึบของกะปิระยองและความฉุนของน้ำปลาร้าแฝงอยู่ เมื่อมันปะทะกับลำแสงสีเขียวของซอมบี้ เกิดเสียง "เปรี๊ยะ!" ราวกับกระจกแตก

ลำแสงสีเขียวเริ่มบิดเบี้ยวและสลายตัวไป พวกซอมบี้ที่เคยลอยอยู่เริ่มร่วงลงพื้นเหมือนนกโดนปืนลม สภาพประตูมิติบนฟ้าที่กำลังจะเปิดเริ่มปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว

"ไม่นะ! พลังงานของข้า! แผนการของข้า!" ไอ้จ้อนร้องตะโกนขณะที่รอยสักหลังคอของเขาเริ่มไหม้เกรียมและระเบิดออกเป็นควันสีดำ

"ความลับแตกแล้วจ้ะไอ้จ้อน!" เฟ้งกระโดดลงมาประจันหน้าพลางชี้โทรโข่งไปที่เขา "แกโดนชิปฝังหัวมาจริงๆ ด้วย! ถึงว่าล่ะทำไมถึงได้บ้าดีเดือดขนาดนี้!"

ทูตเอเลี่ยนจิ๋วมองไปที่รอยสักที่ไหม้ไป "ชิปควบคุม... ถูกทำลาย... เพราะความถี่เสียงด่าของเจ้า... มันแรงเกินกว่าที่เทคโนโลยีของเราจะรับได้!"

ท้องฟ้าเริ่มกลับมาเป็นสีปกติ กองทัพซอมบี้บัดนี้ก็นอนแหมะอยู่กับพื้น สภาพกึ่งคนกึ่งผลไม้เริ่มคลายตัวลงเพราะพลังงานสีเขียวถูกหักล้างไปจนหมด แต่แล้ว... แผ่นดินกลับสั่นสะเทือนอีกครั้ง คราวนี้มาจาก "ต้นทุเรียนหมอนทองพันปี" โดยตรง

ลูกทุเรียนยักษ์ที่อยู่บนยอดสุดเริ่มเปล่งแสงสีทองสุกสกาว กลิ่นหอมที่หอมที่สุดในชีวิตของเฟ้งเริ่มขจรขจายออกมา มันเป็นกลิ่นที่ล้างความเหม็นของกะปิและน้ำปลาร้าจนหมดสิ้น

"ต้นไม้... มันกำลังจะให้ผลแล้ว!" เฟ้งอุทานด้วยความตื้นตัน

แต่ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน ยานแม่ทรงมังคุดที่เคยลอยนิ่งเริ่มขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แตมันกำลังเล็งลำแสงขนาดใหญ่ลงมาที่ผลทุเรียนทองคำนั้นโดยตรง!

"จักรพรรดิ... ท่านจะทำอะไรจ๊ะ!" เฟ้งเตรียมยกโทรโข่งขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แบตเตอรี่โทรโข่งส่งเสียง "ติ๊ดๆ" แล้วดับไป

"จบกัน... พลังเสียงพี่หมดถังแล้ว!"

---

จบตอนที่ 7