ตอนที่ 8: ทุเรียนทองคำแผ่รัศมี กับ ลำแสงดูดวิญญาณจากยานมังคุด

เสียงครืนครั่นดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฟากฟ้า ยานแม่รูปทรงมังคุดขนาดยักษ์บดบังแสงอาทิตย์จนสวนหมอนทองพันปีตกอยู่ในเงาทมิฬ แสงสีม่วงเข้มรวมตัวกันที่จุดกึ่งกลางใต้ท้องยาน เล็งตรงมายังยอดต้นทุเรียนพันปีที่บัดนี้มีผลทุเรียนทองคำลูกเขื่องเปล่งรัศมีเจิดจ้าท้าทายสายตาชาวโลกและเอเลี่ยน

นางสาวเฟ้งยืนอยู่บนซากหุ่นยนต์ที่พังพินาศ มือที่กำโทรโข่งสีแดงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าอาวุธคู่กายแบตเตอรี่หมดเกลี้ยงในจังหวะวิกฤตที่สุด เธอหันไปมองทูตมังคุดจิ๋วที่ยืนหน้าถอดสี (ซึ่งจริงๆ ก็ม่วงอยู่แล้ว)

"พ่อมังคุดจิ๋ว! มีถ่านมั้ยจ๊ะ! หรือสายชาร์จพาวเวอร์แบงค์ก็ได้!" เฟ้งตะโกนฝ่าเสียงลมพายุ

"ไม่มี... เทคโนโลยีเรา... ใช้พลังงานจากความเสียใจ... ตอนนี้ข้าตื่นเต้นเกินไป... ชาร์จไม่เข้า!" ทูตจิ๋วตอบพลางพยายามกดปุ่มบนเครื่องมือสื่อสารที่รวนเร

ขณะนั้น ลำแสงสีม่วงพุ่งวาบลงมา กระแทกเข้ากับเกราะพลังงานสีทองที่แผ่ออกมาจากผลทุเรียน แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกกระจายออกไปรอบทิศทาง ต้นไม้ใบหญ้าลู่ราบไปกับพื้นดิน เฟ้งต้องก้มตัวลงต่ำเพื่อไม่ให้โดนเป่ากระเด็น

"ไอ้จ้อน! ตื่นซะทีสิแก!" เฟ้งหันไปหาไอ้จ้อนที่เพิ่งคืนสติและนั่งมึนอยู่บนพื้น "หุ่นยนต์แกมีระบบสำรองมั้ย! แบตเตอรี่! หรือเครื่องปั่นไฟก็ได้!"

ไอ้จ้อนเงยหน้าขึ้นมองยานแม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความทรงจำที่เพิ่งกลับมา "หุ่น... หุ่นของข้า... มันพังเพราะกะปิของแกไปแล้วนังเฟ้ง... แต่... แต่ในห้องเครื่องด้านหลัง... มีถังพลังงานทุเรียนสกัดเข้มข้นอยู่... ถ้าแกเอาไปผสมกับความร้อน... มันอาจจะสร้างระเบิดกลิ่นที่แรงพอจะรบกวนลำแสงนั่นได้!"

"แล้วจะเอาความร้อนมาจากไหนล่ะจ๊ะ! พี่ไม่ได้พกไฟแช็กมานะ!"

"พริก! พริกขี้หนูสวนในตะกร้าแกไง!" ไอ้จ้อนชี้ไปที่ตะกร้าเก็บของของเฟ้งที่กระเด็นตกอยู่ไม่ไกล "แกเคยบอกว่า... พริกสวนแกเผ็ดจนพ่นไฟได้ไม่ใช่เหรอ!"

เฟ้งนึกขึ้นได้ เธอรีบวิ่งถลันลงจากซากหุ่นยนต์ ท่ามกลางลำแสงสีม่วงที่เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเกราะสีทองของทุเรียนเริ่มปริร้าว เธอคว้าตะกร้าพริกขี้หนูสวนสีแดงแจ๋ขึ้นมา แล้ววิ่งตรงไปยังห้องเครื่องด้านหลังหุ่นยนต์

"พ่อมังคุดจิ๋ว! ช่วยพี่เปิดฝาถังที!"

ทูตจิ๋วใช้พลังจิตอันน้อยนิดช่วยงัดฝาถังพลังงานออก กลิ่นทุเรียนสกัดที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นน้ำมันเครื่องพุ่งออกมา เฟ้งไม่รอช้า เธอเทพริกขี้หนูสวนลงไปทั้งตะกร้า พร้อมกับเท "น้ำปลาร้า" ที่เหลืออยู่อีกครึ่งขวดลงไปเสริมทัพ

"สูตรลับตำมั่วถล่มจักรวาล! รับไปกินซะเจ้าจักรพรรดิ!"

เฟ้งใช้มีดกรีดทุเรียนคนส่วนผสมอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ปฏิกิริยาระหว่างความเผ็ดร้อนของพริก ความนัวของปลาร้า และพลังงานซัลเฟอร์ในทุเรียนสกัดก็เกิดการปะทุ ควันสีแดงอมส้มพุ่งพวยพุ่งออกมาจากถังราวกับภูเขาไฟระเบิด

"ตอนนี้แหละ! พ่อจิ๋ว! ใช้ระบบระบายอากาศของหุ่นยนต์เป่ามันขึ้นไป!"

ทูตจิ๋วกดปุ่มสุดท้ายที่ยังทำงานอยู่ พัดลมระบายอากาศขนาดใหญ่ของเมก้า-ทุเรียน-บอทหมุนวนด้วยความเร็วสูงสุด พ่นไอระเหย "ทุเรียนพริกปลาร้า" พุ่งทะยานขึ้นไปปะทะกับลำแสงสีม่วงของยานแม่

เปรี้ยง!

กลิ่นที่รุนแรงและเผ็ดแสบร้อนระดับทำลายล้างเยื่อบุโพรงจมูกพุ่งเข้าใส่ระบบดูดพลังงานของยานแม่ ยานขนาดยักษ์เริ่มโครงเครง ลำแสงสีม่วงเริ่มสั่นไหวและแตกกระจายเป็นละอองน้ำค้างสีม่วงที่เหม็นเปรี้ยวอย่างประหลาด

"สำเร็จ! ลำแสงมังคุดแพ้ทางพริกขี้หนูสวน!" เฟ้งกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

แต่ทว่า จักรพรรดิมังคุดไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เสียงของเขาดังสนั่นลงมาจากฟากฟ้า "เจ้ามนุษย์แม่ค้า! เจ้ากล้าใช้ของต่ำช้ามาทำลายเทคโนโลยีชั้นสูงของข้าหรือ! ในเมื่อดูดไปไม่ได้... ข้าก็จะทำลายสวนนี้ให้เป็นจุลไปพร้อมกับเจ้า!"

ยานแม่เริ่มเปิดช่องยิง "ปืนใหญ่เมล็ดมังคุดมหาประลัย" ที่เล็งตรงมาที่กลางสวน เฟ้งมองดูสถานการณ์แล้วรู้ดีว่าควันพริกปลาร้าคงกันกระสุนเหล็กไม่ได้

"เก่งจริงก็ลงมาคุยกันตัวต่อตัวสิจ๊ะ! อย่ามัวแต่แอบอยู่ในกะลาบินได้!" เฟ้งท้าทาย

ทันใดนั้น ผลทุเรียนทองคำที่อยู่ยอดสุดของต้นพันปีก็สุกงอมเต็มที่ มันร่วงหล่นลงมาตามกฎแรงโน้มถ่วง แต่แทนที่จะตกลงพื้น มันกลับลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าเฟ้ง เปลือกสีทองค่อยๆ ปริออก เผยให้เห็นเนื้อทุเรียนสีเหลืองนวลที่เปล่งประกายรัศมีศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นของมันหอมหวานจนทำให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงอย่างประหลาด

"เฟ้ง... กินมันซะ..." เสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนเสียงของบรรพบุรุษแม่ค้าทุเรียนดังแว่วมาตามลม

เฟ้งมองเนื้อทุเรียนทองคำ สลับกับมองยานแม่ที่กำลังจะลั่นไกปืนใหญ่ เธอไม่ลังเลอีกต่อไป เธอเอื้อมมือไปหยิบเนื้อทุเรียนนั้นเข้าปาก

ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับความหวานล้ำลึก พลังมหาศาลก็ไหลพล่านไปทั่วร่างกายเฟ้ง ร่างของเธอเริ่มเปล่งแสงสีทองสุกสกาว เสื้อคอกระเช้าลายดอกไม้กลายเป็นชุดเกราะสีทองที่มีลวดลายหนามทุเรียนวิจิตรบรรจง มีดกรีดทุเรียนขยายขนาดกลายเป็นดาบยักษ์สีทองที่คมกริบจนตัดมิติได้

"นี่มัน... โหมดเทพธิดาทุเรียน!" ไอ้จ้อนอุทานด้วยความทึ่ง

เฟ้ง (ในร่างเทพธิดา) เงยหน้ามองยานแม่ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า "จักรพรรดิหน้ามังคุด... ถึงเวลาเช็คบิลค่าเสียหายที่แกทำกับสวนพี่แล้วล่ะจ้ะ!"

เธอกระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งรอยเท้าที่เป็นดอกทุเรียนทองคำไว้บนอากาศ มุ่งหน้าเข้าหายานแม่เอเลี่ยนอย่างไม่เกรงกลัว!