ตอนที่ 9: ดาบเทพหนามทองคำ ปะทะ มหาปืนใหญ่มังคุดทมิฬ

บนท้องฟ้าเหนือหุบเขาลับแห่งจันทบุรี ร่างของนางสาวเฟ้งในชุดเกราะทองคำอร่ามพุ่งทะยานผ่านหมู่เมฆราวกับดาวตกสีทอง ดาบยักษ์ในมือของเธอวาดผ่านอากาศทิ้งรอยแยกแห่งมิติที่มีกลิ่นทุเรียนหอมอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ ทูตมังคุดจิ๋วที่เฝ้าดูอยู่เบื้องล่างถึงกับอ้าปากค้างจนลืมกระพริบตาเดียวของมัน

"นี่มัน... พลังงานซัลเฟอร์บริสุทธิ์... ระดับเทพเจ้า!" ทูตจิ๋วพึมพำ

จักรพรรดิมังคุดภายในยานแม่คำรามด้วยความกราดเกี้ยว "ยิง! ยิงเมล็ดมังคุดมหาประลัยออกไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้นางเข้าใกล้เตาพลังงานหลัก!"

ปืนใหญ่ขนาดยักษ์ที่ส่วนหัวของยานพ่นกระสุนเหล็กรูปทรงเมล็ดมังคุดขนาดเท่ารถบัสออกมานับสิบลูก แต่ละลูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีม่วงที่ร้อนแรงพอจะละลายภูเขาได้ทั้งลูก เฟ้งกระชับดาบทองคำในมือแน่น แววตาของเธอนิ่งสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"วิชามีดกรีดเทวะ... ร่างจุติ: กระบวนท่าที่ 9 ตัดขั้วสอยดาว!"

เฟ้งตวัดดาบเป็นวงกลม คลื่นพลังงานรูปทรงหนามทุเรียนสีทองพุ่งออกไปปะทะกับกระสุนเมล็ดมังคุดกลางอากาศ เสียงระเบิดตูมตามดังกึกก้องไปถึงตัวเมืองจันทบุรี กระสุนมังคุดถูกตัดขาดเป็นสองท่อนและสลายกลายเป็นไอสีม่วงก่อนจะถึงตัวเธอ เฟ้งไม่หยุดแค่นั้น เธอเร่งความเร็วขึ้นอีกจนร่างกลายเป็นแสงสีทองเพียงสายเดียว

เธอกระโดดขึ้นไปยืนบนส่วนปีกของยานแม่เอเลี่ยนที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับสนามฟุตบอล ดาบทองคำถูกปักลงบนโลหะต่างดาวอย่างง่ายดายราวกับปักมีดลงบนเนื้อทุเรียนที่สุกงอม

"เฮ้ย! จักรพรรดิ! ออกมาคุยกันข้างนอกสิจ๊ะ มัวแต่อุดอู้อยู่ข้างในเดี๋ยวก็เป็นเชื้อราหรอก!" เฟ้งตะโกนเสียงใส พลังเสียงของเธอในร่างนี้ไม่ได้หนวกหูเหมือนเดิม แต่กลับกังวานและทรงอำนาจจนยานทั้งลำสั่นสะเทือน

ภายในห้องควบคุม ไอ้จ้อนที่แอบเชื่อมต่อระบบสื่อสารที่เหลืออยู่ตะโกนบอกเฟ้งผ่านลำโพงที่ติดอยู่กับชุดเกราะของเธอ "เฟ้ง! ฟังนะ! เตาพลังงานของมันอยู่ที่ส่วนท้ายที่มีรูปทรงเหมือนขั้วมังคุดสีเขียว! ถ้าแกทำลายตรงนั้นได้ ระบบป้องกันทั้งหมดจะล่ม!"

"รับทราบจ้ะพี่จ้อน!" เฟ้งตอบเรียกไอ้จ้อนว่า 'พี่' เป็นครั้งแรก ทำเอาไอ้จ้อนที่อยู่ข้างล่างถึงกับน้ำตาซึม

เฟ้งวิ่งไปตามปีกยาน หลบหลีกปืนกลเลเซอร์ที่ระดมยิงเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง เธอใช้ดาบปัดป้องแสงเลเซอร์เหล่านั้นราวกับกำลังปัดแมลงวัน ทันใดนั้น รูเปิดที่พื้นยานพ่นหุ่นยนต์ "นักรบมังคุด" รุ่นอัพเกรดออกมานับร้อยตัว พวกมันมีหนามเหล็กแหลมคมและดวงตาสีแดงฉาน

"มากันเยอะแบบนี้ พี่เฟ้งจัดโปรโมชั่นให้เลยจ้ะ! ซื้อหนึ่งแถมร้อย!"

เฟ้งหมุนตัวเป็นสว่านทองคำ พลังงานหนามทุเรียนแผ่กระจายออกมาจากเกราะของเธอ กระแทกนักรบเอเลี่ยนจนกระเด็นตกจากยานไปทีละตัวสองตัว เธอพุ่งตรงไปยังส่วนท้ายของยานแม่ที่ไอ้จ้อนบอก

ที่นั่น จักรพรรดิมังคุดปรากฏตัวออกมาในร่างหุ่นยนต์รบขนาดยักษ์ที่ดูเหมือนมังคุดเหล็กที่มีสี่แขน แต่ละแขนถือดาบเลเซอร์สีม่วง "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ! เจ้าคิดว่าพลังจากผลไม้เน่าๆ ของเจ้าจะสู้เทคโนโลยีระดับจักรวาลได้หรือ!"

"ทุเรียนบ้านพี่ไม่เรียกเน่าจ้ะ เขาเรียก 'สุกพอดีกิน'!" เฟ้งสวนกลับพลางตั้งท่าดาบ "และเทคโนโลยีของแกมันก็แค่ของเล่นสังกะสีเมื่อเทียบกับความรักที่พี่มีต่อสวนทุเรียนของพี่!"

การปะทะกันระหว่างดาบทองคำและดาบเลเซอร์มังคุดทำให้เกิดสายฟ้าฟาดไปทั่วชั้นบรรยากาศ เฟ้งใช้ความพริ้วไหวของแม่ค้าที่เคยหลบเข่งทุเรียนมาทั้งชีวิต หลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงของจักรพรรดิ เธอสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่จักรพรรดิโจมตี เตาพลังงานสีเขียวที่ส่วนหลังจะส่องแสงวาบออกมา

"พี่จ้อน! มันมีเกราะป้องกันมั้ย!" เฟ้งถามผ่านระบบสื่อสาร

"มี! แต่มันจะเปิดออกตอนที่มันใช้พลังสูงสุดในการโจมตี! แกต้องล่อให้มันใช้ท่าใหญ่!"

เฟ้งตัดสินใจเสี่ยง เธอหยุดการป้องกันและยืนนิ่งอยู่กลางยาน "เอาเลยจ้ะท่านจักรพรรดิ! มีท่าอะไรดีๆ ก็งัดออกมาเลย อย่ามัวแต่กั๊กไว้ขายใน TikTok เลยจ้ะ!"

จักรพรรดิมังคุดหลงกล เขาชูสี่แขนขึ้นฟ้า รวบรวมพลังงานสีม่วงเข้มจนกลายเป็นลูกบอลยักษ์ "มหาศาลมังคุดทำลายล้างมิติ! ตายซะ!!!"

ในจังหวะที่ลูกบอลพลังงานถูกปล่อยออกมา เตาพลังงานที่หลังของจักรพรรดิเปิดกว้างออกเพื่อระบายความร้อนมหาศาล เฟ้งใช้ความเร็วเหนือแสงพุ่งผ่านลูกบอลพลังงานนั้นไป (โดยยอมให้เกราะทองคำของเธอร้าวไปแถบหนึ่ง) และปักดาบทองคำลงไปในใจกลางเตาพลังงานนั้นทันที!

ตูมมมมมมมมมมมมมม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ยานแม่เอเลี่ยนสั่นคลอนอย่างรุนแรง ระบบไฟกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง แสงสีม่วงที่เคยปกคลุมท้องฟ้าหายไปทันที ยานขนาดยักษ์เริ่มสูญเสียแรงยกและค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ

เฟ้งกระโดดลงจากยานแม่ ร่อนลงมายืนข้างๆ ไอ้จ้อนและทูตจิ๋วที่เฝ้ารออยู่ สภาพเกราะทองคำของเธอเริ่มสลายตัวไปเนื่องจากใช้พลังงานไปมหาศาล เธอกลับคืนสู่ร่างเดิมในชุดคอกระเช้าลายดอกที่ขาดวิ่นเล็กน้อย

ยานแม่เอเลี่ยนแลนดิ้งลงที่พื้นที่ว่างหลังสวนทุเรียน ฝุ่นละอองตลบอบอวล จักรพรรดิมังคุดคลานออกมาจากซากหุ่นยนต์ในสภาพสะบักสะบอม

"พี่เฟ้ง... พี่สุดยอดมาก..." ไอ้จ้อนเดินเข้ามาหาเฟ้ง แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ผม... ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ทำไป..."

เฟ้งมองหน้าไอ้จ้อนแล้วยิ้มกว้าง "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะพี่จ้อน คนเรามันพลาดกันได้... อีกอย่าง รอยสักนั่นมันบังคับพี่นี่นา"

"รอยสักน่ะใช่... แต่ความอิจฉามันเป็นของผมเอง..." ไอ้จ้อนก้มหน้า "เฟ้ง... จริงๆ แล้ว... แม่ผมเคยบอกว่า... เราสองคนเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน... แม่ผมเป็นพี่สาวของแม่คุณ..."

เฟ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่า "พี่จ้อนเอ๊ย! รู้อยู่แล้วจ้ะ! แม่พี่ก็บอกไว้ก่อนตายเหมือนกัน แต่พี่เห็นพี่จ้อนอยากรวยทางลัด พี่เลยกะจะดัดนิสัยซะหน่อย!"

ท่ามกลางซากปรักหักพังของสงคราม ความจริงเรื่องครอบครัวถูกเปิดเผย พร้อมกับชัยชนะที่แลกมาด้วยความเหนื่อยยาก แต่ทว่า... ทูตจิ๋วกลับชี้ไปที่ท้องฟ้าอีกครั้งด้วยนิ้วสั่นๆ

"นั่น... นั่นมันอะไรน่ะ..."

บนท้องฟ้าที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีรอยแยกมิติสีดำขนาดใหญ่ที่กำลังขยายตัวออก และมีกลิ่น "มังคุดเน่า" ที่รุนแรงกว่าเดิมนับร้อยเท่าแผ่ออกมา!