ในชั่วพริบตา สมองของเธอว่างเปล่าราวกับถูกลบเลือน เธอเหมือนขนนกที่ล่องลอยขึ้นลงในของเหลว ทั้งเบาและสบาย ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าบนร่างกายราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นลูบไล้จนหายไป

ก่อนที่สติจะดับวูบลง ถูหรานได้ยินบทสนทนาแว่วมา

“พวกนี้คือผู้บุกเบิกทั้งหมดเลยเหรอ?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

“อืม เพิ่งกลับมาจากเขตแดน”

เขตแดน? ถูหรานพยายามเค้นสมองอันหนักอึ้ง

เธอเป็นผู้บุกเบิก เช่นนั้นเขตแดนก็คงเป็นโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดเมื่อครู่นี้สินะ

“ฉันได้ยินมาว่าคราวนี้ตายไปเยอะมาก แถมยังมีเหอหลัวปะปนเข้ามาด้วยตัวหนึ่ง”

“ไม่แปลกหรอก ทีมบุกเบิกกลับมาแต่ละครั้งก็มักจะมีพวกสายพันธุ์ต่างพิภพปะปนมาด้วยอยู่แล้ว คราวนี้ถือว่าน้อยนะ เมื่อก่อนไม่มีด่านคัดกรองของจริงของปลอม พวกสายพันธุ์ต่างพิภพพวกนั้นถึงกับแทรกซึมเข้าไปในรัฐต่างๆ ได้เลย”

“จริงเหรอเนี่ย เมื่อก่อนฉันอยู่รัฐฉื่อ ไม่เคยได้ยินว่ามีสายพันธุ์ต่างพิภพปรากฏตัวเลยนะ”

“เมื่อก่อนนายเป็นแค่พลเมืองธรรมดา จะได้ยินเรื่องพวกนี้ได้ยังไง เรื่องพวกนี้มีแต่จะสร้างความตื่นตระหนกให้ประชาชน สหพันธรัฐปิดข่าวเงียบเชียบ เพียงแค่สายพันธุ์ต่างพิภพปรากฏตัวก็จะถูกทีมบุกเบิกที่ลาดตระเวนจัดการทันที”

“ทีมบุกเบิกยังต้องลาดตระเวนด้วยเหรอ?”

ถูหรานรู้สึกว่าคนคนนี้ก็เหมือนเธอ ไม่รู้อะไรเลยแต่ก็สงสัยไปเสียทุกอย่าง

“ดูแลสิ! ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับสายพันธุ์ต่างพิภพ พวกเขาก็ดูแลทั้งหมด”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ที่นี่ฉันฝากไว้กับนายนะ อย่าประมาท ถ้ามีอะไรผิดปกติก็กดสัญญาณเตือน ข้างนอกมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจากกองบัญชาการปฏิบัติการลาดตระเวนอยู่”

“รับทราบ”

เมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ แผ่วเบาลง โลกก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ สติของถูหรานดับวูบลงอย่างสมบูรณ์

เธอฝันไป

เธอฝันว่าได้กลับไปยังห้องเช่าของตัวเอง เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นเพดานสีขาวโพลน แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน ภายใต้ร่างคือที่นอนนุ่มสบาย เธอยังได้ยินเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว

กลับมาแล้ว

เธอกลับมาแล้ว ถูหรานตื่นขึ้นด้วยความยินดี

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เปลือกตาเปิดออก สายตาของเธอก็ประสานเข้ากับดวงตากลมโตเท่ากำปั้นคู่หนึ่ง ที่อยู่ตรงหน้าเธอคั่นกลางด้วยของเหลวสีแดงราวโลหิต

อะไรกันเนี่ย!!

ลูกตาที่โปนออกมา เส้นตาดำเล็กเท่าปลายเข็ม ปากปลาเค้าที่อัปลักษณ์และอวบอ้วน หนวดเส้นใหญ่เท่านิ้วมือยาวเกือบศอก

นี่มันตัวประหลาดอะไรกันอีกเนี่ย?!

ปลาเหรอ?! ปลาอะไรจะใหญ่ขนาดนี้?!

ถูหรานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มองสำรวจไปรอบๆ

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจะพบกับภาพเช่นนี้

เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรอยู่ไหน? คนที่สามารถกดสัญญาณเตือนได้อยู่ไหน? สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนี้เขาไม่เห็นหรือไงกัน?!

ถูหรานคิดอย่างสุดเสียง

ไม่มองยังดีกว่า พอมองขึ้นไปก็เห็นหนวดอ้วนใหญ่เส้นหนึ่งบุกเข้ามาในคลองจักษุ หนวดที่เหมือนตัวหนอนกำลังกวนของเหลวบำรุงอยู่เหนือศีรษะเธอ มองต่อไปด้านหลังก็เห็นสองเส้น สามเส้น สี่เส้น… หนวดนับไม่ถ้วนรัดพันแคปซูลบำรุงของเธออย่างแน่นหนา

แคปซูลบำรุงทั้งตู้แทบจะกลายเป็นอาหารในจานของมันไปแล้ว

นี่มันก็คือปลาหมึกประหลาด… โอ้ ไม่สิ… เหอหลัวนั่นเอง!

นอกจากเหอหลัวตัวแรกที่ถูกเซี่ยซวี่สังหารไปแล้ว ยังมีเหอหลัวตัวอื่นปะปนเข้ามาอีก!

หนวดที่แหย่เข้าไปในของเหลวธาตุอาหารยังคงเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น เพราะอยู่ใกล้มาก ถูหรานจึงเห็นหนามแหลมคมที่ปลายหนวดได้อย่างชัดเจน

ภาพของชายที่ขาขาดวูบเข้ามาในสมอง

เหอหลัวสามารถสิงสู่ร่างมนุษย์ได้

หากเธอถูกมันแตะต้อง ไม่แน่ว่าเธออาจจะกลายเป็นเหมือนชายคนนั้น ถูกควักไส้ในออกแล้วยึดครองร่าง

ถูหรานขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เธอจะนั่งรอความตายไม่ได้

แคปซูลบำรุงลึกสองเมตร แถมยังถูกเหอหลัวโอบล้อมไว้ทั้งหมด การออกไปทางช่องด้านบนก็ไม่ต่างจากการเดินเข้าปากเสือ

ต้องหาทางอื่น