บนจออิเล็กทรอนิกส์สีดำปรากฏเครื่องหมายถูกสีเขียว

“ถูกต้องแล้ว ท่านผู้บุกเบิกผู้ทรงเกียรติ ถูหราน โปรดไปยังแผนกพยาบาลเพื่อรับการรักษาโดยทันที”

“ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง”

ถูหรานยังคงอยู่ในอาการงุนงง

ผ่านไปง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ?!

เสียงเครื่องจักรกลดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง

“ใช่แล้ว ท่านผู้บุกเบิกผู้ทรงเกียรติ ซีฉุนจือ โปรดไปยังห้องประชุม 721 อาคารบริหาร ท่านจำเป็นต้องเข้าร่วมการประชุม”

“ขอให้การทำงานของท่านราบรื่น”

ซีฉุนจือเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยกแขนขึ้นโอบไหล่ถูหรานตามความเคยชิน แต่เมื่อเห็นว่าตัวเธอเปรอะเปื้อนไปหมด ใบหน้าเธอก็แสดงความรังเกียจออกมา “คราวหน้าเธอระวังหน่อยนะ ฉันไม่รู้จะวางมือตรงไหนเลย”

ถูหรานหัวเราะทั้งน้ำตา พยักหน้า “รู้แล้ว”

ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ซีฉุนจือหันมามองเธอแล้วถามว่า “เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ?”

ไม่แปลกที่เธอดูไม่ออก ตอนนี้ตัวของถูหรานเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยน้ำมันดินสีเขียวเข้ม ใครจะมองเห็นสภาพข้างในได้

เครื่องจักรนั่นถึงกับระบุออกได้นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์

“อืม บาดเจ็บเล็กน้อย” ถูหรานพูดพลางลูบท้ายทอยเบา ๆ รู้สึกเจ็บแปลบ

บาดแผลนี้ไม่ใช่ของเธอ

หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมา ท้ายทอยก็เจ็บปวดมาก

ถูหรานคาดเดาว่าเจ้าของร่างเดิมอาจเสียชีวิตจากการถูกกระแทกที่ท้ายทอย แล้ววิญญาณของเธอเองก็มาจากอีกโลกหนึ่งเพื่อมาสวมรอย

ซีฉุนจือมองลงไปยังเครื่องมือสื่อสารที่กำลังกะพริบ “งั้นเธอรีบไปตรวจหน่อยนะ ถ้าเงินไม่พอ ก็ใช้บัญชีฉัน รหัสผ่านฉันเธอรู้ ส่วนนี่ เอาวงแหวนโฮโลแกรมของเธอมาด้วย เดี๋ยวฉันเอาไปคืนให้”

วงแหวนโฮโลแกรม? ถูหรานคลำไปที่ข้อมือโดยไม่รู้ตัว บนตัวเธอมีวงแหวนนี้เพียงวงเดียว

แต่จะถอดมันออกได้อย่างไร?

ไม่มีแม้แต่ปุ่มเปิดปิด

เห็นเธอมัวแต่ลังเลไม่ยอมถอดวงแหวน ซีฉุนจือก็หมดความอดทน ก้าวเข้าไปดึงวงแหวนทั้งสองข้างอย่างแรง วงแหวนก็ขยายออกเป็นสองเท่าทันที

หลังจากถอดออกมาแล้ว ซีฉุนจือก็กดลงไปแรง ๆ วงแหวนก็กลับคืนสู่ขนาดเดิม

ถอดออกมาง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? ถูหรานตะลึง

ซีฉุนจือตบไหล่เธอเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง คราวนี้ใครกล้าหัวเราะเยาะเธอ ฉันจะต่อยมันเอง”

หัวเราะเยาะ? หัวเราะเยาะอะไร? มันเกี่ยวอะไรกับวงแหวนโฮโลแกรมนี่? แล้วใครกันที่จะหัวเราะเยาะเธอ?

ถูหรานงุนงง แต่สีหน้าแบบนี้ในสายตาของซีฉุนจือแล้ว มันคืออาการสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากที่ถูกความจริงถาโถม

เธออดไม่ได้ที่จะตบไหล่ถูหรานเบา ๆ ปลอบใจ “ไปรักษาตัวก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปรับ ไปกินไก่ทอดที่บ้านฉัน ไก่เลี้ยงจากแหล่งธรรมชาติ อร่อยกว่าไก่สังเคราะห์เป็นร้อยเท่า”

ที่แท้โลกนี้การจะได้กินไก่ทอดธรรมชาติแท้ ๆ สักชิ้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ถูหรานพยักหน้า “รู้แล้ว รีบไปประชุมเถอะ”

เธอเห็นว่าเครื่องมือสื่อสารของซีฉุนจือกะพริบรัว ๆ นับสิบครั้งแล้ว คงมีเรื่องสำคัญ

ซีฉุนจือพยักหน้าแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ถูหรานยืนอยู่กับที่สักพัก มองดูผู้คนเดินขวักไขว่ เธอสังเกตเห็นคนขาเป๋คนหนึ่งเดินผ่านไปไม่ไกลนัก แล้วเดินตามหลังเขาไปเงียบ ๆ

เธอไม่รู้จักทางไปแผนกพยาบาล เดินตามคนนี้ไปคงไม่ผิด

เมื่อไปถึงแผนกพยาบาล ภายใต้การนำทางของพยาบาล ถูหรานได้รับการตรวจร่างกายอย่างละเอียด จากนั้นก็ถูกนำเข้าไปในแคปซูลบำรุง

ของเหลวสีชมพูเข้มข้นไหลเข้ามาเติมเต็มอ่างแก้วทรงกระบอก ถูหรานกำลังคิดว่าจะจ่ายค่ารักษาไหวหรือไม่ ก็ถูกถอดเสื้อผ้า อาบน้ำจนสะอาด สวมหน้ากากออกซิเจน แล้วโยนเข้าไปในอ่างแก้ว