เธอกำลังโต้เถียงกับผู้คน

“ชดเชย? นี่มันการชดเชยประสาอะไร? สิทธิ์ในการใช้แคปซูลบำรุงฟรีแค่สามครั้งน่ะหรือ? หึ! แผนกการแพทย์ของพวกนายช่างขี้เหนียวสุด ๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเซี่ยซวี่อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอคงตายไปแล้ว การชดเชยที่แสนจะขอไปทีของพวกนายแบบนี้ คิดจะบีบให้เรายื่นฟ้องต่อศาลสหพันธรัฐใช่ไหม? อย่าลืมว่ากฎหมายใหม่สหพันธรัฐที่บัญญัติไว้ ความปลอดภัยในชีวิตของผู้บุกเบิกดินแดนนั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด!”

“เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเป็นความรับผิดชอบของแผนกการแพทย์ของเราจริง แต่แพทย์ฝึกหัดของเราคนหนึ่งก็เสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนี้เช่นกัน หวังว่าคุณซีจะเห็นใจแผนกการแพทย์ของเราด้วย”

ถูหรานฟังออกว่าอีกฝ่ายกำลังเสแสร้ง

ส่วนแพทย์ฝึกหัดที่เขาเอ่ยถึงนั้น ถูหรานคาดเดาว่าคงเป็นแพทย์ที่สงสัยใคร่รู้ไปเสียทุกสิ่ง จนสุดท้ายถูกทิ้งไว้สังเกตการณ์ ณ ที่เกิดเหตุ

ช่างน่าสงสารนัก คิดว่ากว่าเขาจะสามารถเข้าสู่แผนกการแพทย์ได้คงไม่ง่ายดายนัก แต่ยังไม่ทันได้บรรจุเป็นทางการก็ม่องเท่งเสียแล้ว

“พวกนายไม่จำเป็นต้องมาแสดงความน่าสงสารต่อฉัน” ซีฉุนจือไม่หลงกล เธอยังคงแสดงท่าทีแข็งกร้าว “ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อครึ่งปีก่อนพวกนายยื่นเรื่องต่อศูนย์กลางสหพันธรัฐเพื่อขอการคุ้มครองด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ ซึ่งมีระดับสูงจนกระทั่งหน่วยบุกเบิกดินแดนยังต้องอิจฉา แล้วยังไงล่ะ? อุปกรณ์พวกนั้นถูกสุนัขคาบไปกินหมดแล้วเหรอ?”

ถูหรานได้ยินดังนั้นก็อุทานในใจ คาดไม่ถึงเลยว่าเทพธิดาอย่างซีฉุนจือจะสามารถโต้เถียงได้เฉียบคมถึงเพียงนี้ ช่างสะใจเหลือหลาย!

เธอนึกถึงหน่วยติดอาวุธเล็ก ๆ ที่เธอเห็นเมื่อครู่ พวกเขามีปืนเลเซอร์ติดตั้งอยู่ด้วย อาวุธร้ายกาจเช่นนั้น ในบรรดาผู้คนที่เธอพบเห็นในวันนี้มีเพียงเซี่ยซวี่เท่านั้นที่มี บ่งบอกถึงความล้ำค่าของมันได้เป็นอย่างดี

ทว่าแผนกการแพทย์กลับมิได้ใช้ประโยชน์จากมันอย่างเต็มที่ ปล่อยให้สัตว์ประหลาดเหอหลัวสังหารแพทย์ฝึกหัดของตนไปจนได้

ยิ่งซีฉุนจือแสดงความมีอำนาจมากเท่าใด ท่าทีของผู้คนจากแผนกการแพทย์ก็ยิ่งอ่อนลงเท่านั้น

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนคนมาคุยกับซีฉุนจือ คนใหม่นี้มีท่าทีดีกว่าคนก่อนมาก และยังเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหาอย่างจริงใจ

“การปรากฏตัวของสายพันธุ์ต่างพิภพในห้องพักฟื้นเป็นสิ่งที่เราไม่ได้คาดการณ์ไว้เหมือนกัน อาวุธที่เรายื่นขอต่อสหพันธรัฐส่วนใหญ่ถูกจัดสรรไปยังทางเข้าออกต่าง ๆ ของแผนกการแพทย์ ส่วนห้องพักฟื้นนั้นจัดวางกำลังพลเพียงหน่วยเล็ก ๆ ไว้ด้านนอกเท่านั้น”

“และด้วยหลักการดูดซึมพิเศษของน้ำยาบำรุง จำเป็นต้องรักษาสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ รวมถึงเหตุผลด้านความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วย เราจึงจัดแพทย์หนึ่งคนประจำในห้องพักฟื้นแต่ละห้องเพื่อเฝ้าสังเกตสัญญาณชีพของผู้บาดเจ็บอยู่เสมอ”

“สัตว์ประหลาดเหอหลัวตัวนี้ พวกท่านผู้บุกเบิกดินแดนเป็นผู้นำมันกลับมา หลังจากมันดูดกินเลือดเนื้อของเหยื่อเดิมจนไม่พอใจ จึงออกมาจากแคปซูลบำรุง และเผชิญหน้ากับแพทย์ฝึกหัดของเรา แพทย์ฝึกหัดเจอสิ่งผิดปกติแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยตกใจ ก่อนตายไม่ได้กดสัญญาณเตือนภัย ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านนอกไม่ได้รับแจ้งเหตุ จึงมาไม่ทัน”

ท่าทีของซีฉุนจืออ่อนลงเล็กน้อย เธอถามด้วยน้ำเสียงไม่เย็นไม่ร้อนว่า “แล้วยังไง พวกนายคิดจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?”

เธอกำลังพยายามเรียกร้องผลประโยชน์สูงสุดให้แก่ถูหราน

“งั้นเอาอย่างนี้ไหม เราจะมอบบริการทางการแพทย์ฟรีแก่คุณถูหรานเป็นระยะเวลาหนึ่งปี ค่าใช้จ่ายด้านยา การผ่าตัด การตรวจรักษา การพักฟื้น และอื่น ๆ ทั้งหมดของคุณถูหรานภายในหนึ่งปีนี้จะได้รับการยกเว้น เพื่อแสดงความเสียใจจากหน่วยงานทางการแพทย์ของเราต่อคุณถูหราน”

ถูหรานซึ่งกำลังยัดระเบิดสองลูกและ “ก้อนนิ่ว” หนึ่งก้อนใส่กระเป๋ากางเกงตัวใหม่ เมื่อได้ยินข้อเสนอการชดเชยนี้ ในใจก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ด้วยสถานะผู้บุกเบิกดินแดนของเธอในตอนนี้ การต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดร้ายกาจเช่นนั้น การบาดเจ็บคงเป็นเรื่องปกติ การได้รับการรักษาพยาบาลฟรีหนึ่งปี ถือเป็นการชดเชยที่แสดงความจริงใจอย่างมากแล้ว

(จบตอน)