รางรถไฟคดเคี้ยวเลือนหายไปในความมืดมิด

เสียงหวีดของขบวนรถไฟดังใกล้เข้ามา ประตูรถเปิดกว้าง พร้อมเสียงสังเคราะห์ของหญิงสาวเอ่ยว่า “ถึงสถานีสำนักงานใหญ่แผนกการแพทย์แล้ว ท่านผู้โดยสารที่ต้องการลงจากรถ กรุณาตรวจสอบสัมภาระของท่านด้วย สถานีถัดไป สถานีอาคารบริหาร”

ถูหรานก้าวเท้าตามซีฉุนจือเข้าไปในขบวนรถ

ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจ

แม้ว่าเธอจะไม่ชอบโลกที่สับสนวุ่นวายนี้สักเท่าไร แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธออิจฉาความสัมพันธ์ระหว่างร่างเดิมกับซีฉุนจืออย่างยิ่ง

อาคารบริหารและแผนกการแพทย์ไม่ได้ตั้งอยู่ในสถานที่เดียวกัน

ก่อนหน้านี้ซีฉุนจือกำลังเดินทางไปประชุมที่อาคารบริหาร ทว่าเมื่อถูหรานเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดต่างพันธุ์ เธอกลับรีบรุดมาในทันที อีกทั้งยังเรียกร้องความเป็นธรรมให้เธอจากแผนกการแพทย์ จนได้สิทธิ์ในการรักษาฟรีเป็นเวลาหนึ่งปี

มิตรภาพเช่นนี้…

น่าเสียดายที่ร่างเดิมไม่อยู่แล้ว

แสงไฟนีออนสีแดงและสีเขียวสาดส่องบนกระจกหน้าต่างรถ ราวกับดอกไม้ไฟที่พร่างพราวแล้วเลือนหายไปในชั่วพริบตา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสีสันที่เจิดจ้ากว่าเดิม

“ถึงสถานีหลีหมิงแล้ว ท่านผู้โดยสารที่ต้องการลงจากรถ กรุณาตรวจสอบสัมภาระของท่านด้วย สถานีถัดไป สถานีย่งชาง”

สถานที่ที่รถไฟจอดคือพื้นดินราบเรียบ

ถูหรานเดินตามซีฉุนจือเข้าไปในชุมชนที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง

แตกต่างจากใจกลางเมืองที่ตั้งของอาคารบริหารและแผนกการแพทย์ซึ่งสว่างไสวด้วยแสงนีออนราวกับเวลากลางวัน ชุมชนเบื้องหน้ากลับดูมืดมิด มีเพียงป้ายไฟนีออนเด่นชัดสองสามป้ายตรงทางเข้า ซึ่งเป็นร้านค้าเอกชนขนาดเล็ก

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น ดินใต้เท้าอ่อนนุ่ม คงเป็นเพราะฝนเพิ่งตกลงมา

แสงไฟริมถนนที่กระจัดกระจายสองข้างทางส่องสว่างเพียงเล็กน้อย พอจะเห็นพื้นถนนเบื้องหน้าได้ลาง ๆ

อาคารในชุมชนนี้ส่วนใหญ่มีความสูงไม่มากนัก ประมาณยี่สิบชั้น เมื่อเทียบกับตึกระฟ้าหลายร้อยชั้นของอาคารบริหารและแผนกการแพทย์แล้ว อาคารเหล่านี้จึงเป็นเพียงตึกเก่าทรุดโทรม

“ติ๊ง”

“ถึงชั้นสิบเจ็ดแล้ว”

โชคดีที่ภายในอาคารยังดูไม่เลวร้ายนัก สะอาดสะอ้าน แสงไฟสว่างจ้าทำให้ทางเดินดูกว้างขวางเป็นพิเศษ

ชั้นนี้มีเพียงสองประตูที่หันหน้าเข้าหากัน

“ฝั่งตรงข้ามคือบ้านของเธอ” ซีฉุนจือก้มหน้ากดรหัสประตูบ้านของตนเอง พลางกล่าวโดยหันหลังให้ถูหราน น้ำเสียงราบเรียบ เป็นคำพูดแรกที่เธอเอ่ยกับถูหรานหลังจากออกจากลิฟต์ของแผนกการแพทย์ เธอบอกว่าฝั่งตรงข้ามคือบ้านของถูหราน

ถูหรานจับใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นได้

เธอมั่นใจว่าซีฉุนจือคงคาดเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ แล้ว

เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่พบกล้องวงจรปิดที่เห็นได้ชัดเจน

เป็นไปได้สูงว่ากล้องวงจรปิดในโลกนี้ก็ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียนเช่นกัน เพราะในโลกของเธอ กล้องวงจรปิดก็สามารถทำให้มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อซีฉุนจือกล้าพูดคำว่า “ฝั่งตรงข้ามคือห้องของเธอ” ออกมาเช่นนี้ แสดงว่าที่นี่ต้องเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและเป็นส่วนตัวพอสมควร

เธอเชื่อใจซีฉุนจือ

“ฉันความจำเสื่อม” ถูหรานจ้องมองแผ่นหลังของซีฉุนจือ กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ

เธอจะไม่เสี่ยงพูดความจริงว่าตนเองไม่ใช่ถูหรานตัวจริงออกไป

เพราะความหวังดีทั้งหมดที่ซีฉุนจือมอบให้แก่เธอจนถึงตอนนี้ ล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่าเธอยังคงเป็น “ถูหราน”

ซีฉุนจือไม่ได้แสดงท่าทีตกใจใด ๆ เธอเปิดประตู ไฟเซ็นเซอร์อัจฉริยะสว่างขึ้นทันที เธอก้าวเข้าไปข้างใน พร้อมกับเปิดประตูทิ้งไว้ให้ถูหราน

ถูหรานเดินตามเข้าไป

ซีฉุนจือตรงไปยังตู้เย็น หยิบกระป๋องบางอย่างที่คล้ายเบียร์ออกมา

เธอเงยหน้าดื่มรวดเดียวหลายอึก ก่อนจะเช็ดคราบน้ำที่มุมปาก แล้วหันมามองถูหราน

“จำอะไรไม่ได้เลย?”

ถูหรานลูบศีรษะด้านหลังตรงที่ได้รับบาดเจ็บ ตรงนั้นเมื่อสัมผัสแล้วไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย “จำไม่ได้เลย สมองได้รับการกระทบกระเทือน”

“แม้แต่ฉันก็จำไม่ได้เหรอ?”

ถูหรานส่ายหน้า

(จบตอน)