“ไปโดนอะไรมา?” ซีฉุนจือขยำกระป๋องน้ำอัดลมจนบุบ

ถูหรานจับน้ำเสียงขุ่นเคืองแฝงเร้นในคำถามนั้นได้ เธอคงอยากจะแก้แค้นให้เธอ

เธอตอบเสียงเบา “ไม่รู้เหมือนกัน”

ซีฉุนจือรู้สึกขุ่นเคืองจนพูดไม่ออก

เธอพยายามสงบใจลง จ้องมองถูหรานแล้วเอ่ย “เรื่องที่เธอความจำเสื่อม ห้ามบอกใครเด็ดขาด”

ถูหรานพยักหน้าหงอย ๆ

ซีฉุนจือมองท่าทางหวาดระแวงของเธอในตอนนี้แล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงกำชับอีกครั้ง “อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น นอกจากฉัน”

ถูหรานพยักหน้าอีกครั้ง

“เธอยังจำวิธีใช้อาวุธ วิธีจัดการสัตว์ประหลาดต่างมิติ และวิธีหลบหลีกการโจมตีของพวกมันได้ไหม?”

ถูหรานกระพริบตาปริบ ๆ แล้วส่ายหน้า

ซีฉุนจือทิ้งตัวลงบนโซฟา ยกมือขยี้ผม “สถานการณ์ของเธอตอนนี้ไม่สู้ดีนัก”

สีหน้ากังวลของซีฉุนจือทำให้ถูหรานรู้สึกว่าเรื่องราวคงยากลำบากยิ่งกว่าที่คิด

เธอพยายามถาม “ฉันลาออกไม่ได้เหรอ?”

อาชีพของเธอคือผู้บุกเบิก ดังนั้นจึงต้องเข้าไปในเขตแดน เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดต่างมิติที่แข็งแกร่ง หากเธอลาออกได้ ก็คงจะหลุดพ้นจากเรื่องทั้งหมดนี้

เธอขอเป็นคนธรรมดา ขอแค่รักษาชีวิตไว้ได้ก็พอ

แต่ซีฉุนจือกลับสาดน้ำเย็นใส่เธอทันที

“เธอนี่ลืมเกลี้ยงเลยนะ” ซีฉุนจือหัวเราะเยาะ “ถ้าลาออกได้ ป่านนี้ฉันกับเธอคงลาออกไปนานแล้ว จะต้องมาข้องแวะกับสัตว์ประหลาดพวกนั้นทุกวันแบบนี้ทำไม ประเดี๋ยวประด๋าวก็คงโดนพวกมันจับกินเป็นอาหาร”

“ทำไมล่ะ? หรือว่าเราเซ็นสัญญาอะไรไว้?” ถูหรานคาดเดา

ซีฉุนจือเลิกคิ้ว “โชคดีที่แค่ความจำเสื่อม ไม่ได้กระทบกระเทือนสมองไปด้วย”

ถูหรานพูดไม่ออกกับคำพูดนั้น ไม่รู้จะตอบอย่างไร

ซีฉุนจือเอนหลังพิงโซฟาหนัง ไขว่ห้าง แล้วเอ่ยอย่างสบาย ๆ “ก่อนที่เราจะมาเป็นผู้บุกเบิก เราทุกคนต้องเซ็นสัญญาสิบห้าปีกับรัฐบาลกลาง ห้าปีแรกเข้ารับการฝึกฝนเฉพาะทางในหน่วยงานพิเศษของรัฐบาลกลาง ส่วนสิบปีหลังต้องเป็นผู้บุกเบิก ทำหน้าที่รวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขตแดนให้รัฐบาลกลาง”

“พวกเราเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรกที่เซ็นสัญญากับรัฐบาลกลาง เมื่อปีที่แล้วเพิ่งเข้ารับการฝึกพิเศษห้าปีจบ ปีนี้เป็นปีแรกที่เราได้ปฏิบัติงานจริง รัฐบาลกลางลงทุนลงแรงไปมากมายมหาศาล ตอนนี้คิดจะทิ้งงานกลางคัน รัฐบาลกลางตามล่าเธอถึงสุดขอบฟ้าแน่นอน”

“แล้วครั้งหน้าที่จะเข้าไปในเขตแดนเมื่อไหร่ล่ะ?” ถูหรานถาม เธอต้องพยายามเรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดในช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด

“ไม่รู้” ซีฉุนจือยักไหล่

“?”

ถูหรานไม่เชื่อ “เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้?”

ถ้าเป็นการทำงาน ก็ต้องมีเวลาเข้างานเลิกงานที่แน่นอนสิ

ซีฉุนจือถอนหายใจ “การเปิดปิดของเขตแดนไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอน บางทีอาจจะปิดเป็นปี หรือบางทีอาจจะเปิดขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ ส่วนใหญ่แล้วจะเปิดครั้งละประมาณครึ่งเดือน ดังนั้นจึงไม่มีเวลาที่แน่นอน”

สุ่มขนาดนี้เลยเหรอ? ถูหรานเหงื่อตก

“แล้วระหว่างนี้จนกว่าเขตแดนจะเปิดอีกครั้ง เธอจะอยู่บ้านได้ตลอดเลยไหม?” ถูหรานถามอย่างหวัง ๆ

ถ้ามีซีฉุนจือช่วยเธอ เธอจะต้องทำอะไร ๆ ได้ง่ายขึ้นมากแน่ ๆ

ซีฉุนจือส่ายหน้าอีกครั้ง

“ไม่ได้ ไม่ใช่แค่ฉันที่อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ได้ เธอก็ด้วย”

“?”

“ทำไมล่ะ?”

“พวกเรายังมีหน้าที่รับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัยส่วนหนึ่งด้วย ในช่วงเวลาที่เขตแดนปิด พวกเราต้องออกลาดตระเวนตามปกติ” ซีฉุนจือกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รัฐบาลกลางลงทุนมหาศาลฝึกฝนพวกเรามา จะปล่อยให้คุณค่าของเราสูญเปล่าไปแม้แต่น้อยก็ไม่ได้”

นี่มันพวกนายทุนชัด ๆ!

พวกนายทุนที่แสนชั่วร้าย!

สมแล้วที่เป็นพวกที่ขูดรีดพนักงานเก่งที่สุด ไม่ว่าจะโลกไหน ๆ ก็เหมือนกันหมด

(จบตอน)