“พรุ่งนี้เช้า พวกเราต้องกลับไปทำงานที่ศูนย์บัญชาการของหน่วยบุกเบิกในอาคารบริหาร เธอพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”

ถูหรานกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะนอนหลับเสียด้วยซ้ำ พรุ่งนี้คนที่เธอต้องเจอล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานทั้งนั้น หากมีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธออีกจะทำอย่างไร?

“เธอไม่ต้องกังวล” ซีฉุนจือมองออกถึงความกังวลของเธอ จึงเอ่ยปลอบ “โดยพื้นฐานแล้วเธอเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยชอบพูดจากับใคร นอกจากฉันแล้ว เธอก็ไม่มีเพื่อนที่ศูนย์บัญชาการ พวกเขาจะไม่มีทางเข้ามาทักทายเธอก่อนหรอก”

“ส่วนเรื่องที่เธอลืมวิธีการใช้อาวุธปืน รวมถึงวิธีต่อสู้กับคู่ต่อสู้ ฉันคิดว่าเธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเหมือนกัน ถึงเธอจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ความทรงจำของกล้ามเนื้อยังคงอยู่ ตอนที่เธอจับฉันไว้ในลิฟต์ ความเร็วในการตอบสนองและพละกำลังไม่ใช่สิ่งที่ใครจะทำได้ง่าย ๆ เพียงแค่ฝึกฝนเล็กน้อย ไม่นานก็จะสามารถฟื้นฟูความสามารถเดิมได้”

ถูหรานสัมผัสได้จริงว่าร่างกายเดิมของเธอแข็งแรงมาก เวลาเผชิญหน้ากับอันตราย ความทรงจำของกล้ามเนื้อเดิมมักจะตอบสนองก่อนความคิดของเธอเสมอ

บางที ร่างกายเดิมนี้อาจเป็นขุมทรัพย์มหาศาลที่กำลังรอคอยให้เธอขุดค้นอยู่ก็เป็นได้

นี่ก็นับว่าเป็นข่าวดีเพียงไม่กี่เรื่องในสถานการณ์ปัจจุบัน

ถูหรานเริ่มมีความหวัง

หลังจากกล่าวลาซีฉุนจือ เธอก็เดินไปถึงหน้าประตูบ้านของตนเอง

เป็นระบบล็อกรหัส

คงมีแต่ในชุมชนเก่าแก่แบบนี้เท่านั้นกระมังที่ยังใช้ระบบล็อกรหัสอยู่

ถูหรานพยายามปล่อยสมองให้ว่างเปล่า ไม่คิดว่ารหัสผ่านคืออะไร เพียงแค่ทำตามความทรงจำของกล้ามเนื้อนิ้วมือ กดรหัสตามความเคยชิน

ไฟสีเขียวสว่างขึ้น ประตูเปิดออก

ถูหรานยังไม่ทันได้ประหลาดใจยินดี

ซีฉุนจือก็โผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลังไหล่ของเธอ พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้

ถูหรานตกใจอีกครั้ง

ตอนนี้ประสาทของเธอค่อนข้างอ่อนแอแล้ว

“ฉันกลัวเธอลืมรหัสผ่าน เลยออกมาดู ไม่คิดว่าเธอจะยังจำได้” ซีฉุนจือกล่าวชมด้วยความชื่นชม

ถูหรานยิ้ม ในขณะนั้นเอง ประตูลิฟต์ในทางเดินก็เปิดออก หญิงสาวในชุดเครื่องแบบสีดำถือถุงใบหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเธอ “ผู้บุกเบิกถูหราน นี่คือเครื่องมือสื่อสารสำหรับปฏิบัติงานที่ศูนย์บัญชาการจัดเตรียมให้ใหม่ เนื่องจากผลงานอันยอดเยี่ยมที่คุณได้รับในการบุกเบิกเขตแดน โทรศัพท์สื่อสารนี้จึงมอบให้คุณฟรี และเพิ่มคะแนนสะสมในบัตรปฏิบัติงานของคุณอีก 1,000 คะแนน”

คำศัพท์เฉพาะทางมากมายในประโยคเหล่านั้น ถูหรานไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเชื่อมโยงความคิดของเธอ

ก่อนหน้านี้ซีฉุนจือเคยบอกว่า หน้าที่ส่วนหนึ่งของผู้บุกเบิกคือการเข้าไปรวบรวมข้อมูลทุกอย่างในเขตแดน แล้วนำไปส่งมอบให้กับรัฐบาลกลาง

ทว่าหลังจากที่เธอออกมาจากเขตแดนแล้ว เธอไม่ได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลาง และไม่ได้ส่งมอบสิ่งใดให้พวกเขาเลย

ยกเว้น วงแหวนโฮโลแกรมวงนั้น

และจากชื่อของวงแหวนโฮโลแกรมนั้น เธอก็คาดเดาได้ว่ามันคงบันทึกทุกสิ่งที่ร่างกายเดิมของเธอได้เห็นและได้ทำในเขตแดน แล้วส่งไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อวิเคราะห์และประมวลผลข้อมูล สุดท้ายจึงประเมินค่าตอบแทนตามเนื้อหาที่อยู่ในวิดีโอ

ผลงานของร่างกายเดิมในการบุกเบิกครั้งนี้น่าจะยิ่งใหญ่มาก พวกเขาจึงไม่เพียงแต่มอบนาฬิกาข้อมือสื่อสารให้ฟรีเท่านั้น แต่ยังเพิ่มคะแนนสะสมในบัตรปฏิบัติงานให้อีก 1,000 คะแนน

หลังรับถุงจากอีกฝ่ายมา ถูหรานกล่าวขอบคุณสองสามคำ อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยความสุภาพแล้วก็จากไป

ถูหรานสงสัยว่าเครื่องมือสื่อสารจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เมื่อเปิดออกดูก็พบว่ามันเหมือนกับที่ซีฉุนจือสวมอยู่บนข้อมือไม่มีผิด

เหมือนนาฬิกาข้อมือ แต่เส้นสายดูเรียบลื่นและเป็นธรรมชาติกว่า

ซีฉุนจือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับประหลาดใจมาก “เธอถ่ายอะไรมา ทำไมถึงให้รางวัลเธอมากมายขนาดนี้?”

แม่ไก่เหรอ

ถูหรานยักไหล่ “ฉันก็จำไม่ได้แล้ว”

(จบตอน)