ไม่ว่านี่จะเป็นเพียงฝัน หรือความจริงอันโหดร้าย เธอก็ไม่อยากตกเป็นเหยื่อของเจ้าตัวน่าเกลียดเช่นนี้

สัญชาตญาณกระตุ้นให้ร่างบอบบางลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าหยาบ หวังจะควานหาอาวุธใดสักชิ้นไว้ป้องกันตัว

หากได้มีดสักเล่มคงจะดีไม่น้อย

แม้ชาติก่อนเธอจะร่ำเรียนวิชาแพทย์จนแทบจะรั้งท้ายชั้นปี ทว่ากลับหลงใหลในการใช้มีดเป็นพิเศษ แม้จะเทียบชั้นกับศัลยแพทย์ไม่ได้ แต่ก็นับได้ว่าเชี่ยวชาญไม่น้อย

ทว่า…

สิ่งที่เธอสัมผัสได้ กลับเป็นด้ามปืนเย็นเยียบ

น้ำหนักที่ถ่วงอยู่ในอุ้งมือ สั่นสะท้านไปทั่วทุกอณูของ ถูหราน

สวรรค์เป็นพยาน เธอผู้เป็นเยาวชนยุคใหม่ผู้มีคุณธรรมเพียบพร้อม นอกเสียจากจะได้เห็นอาวุธร้ายนี้ผ่านจอโทรทัศน์ หรือสัมผัสเพียงในโลกเสมือน เธอก็ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ปืนของเล่นด้วยซ้ำ

หัวใจ ดวงใจ และปอดของถูหรานเต้นระรัวราวกับกลองศึก โลกในห้วงฝันนี้มันช่างป่าเถื่อนเสียจริง!

เธอพยายามหาอาวุธอื่นที่ถนัดมือกว่านี้ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงวัตถุทรงกลมในกระเป๋ากางเกงข้างต้นขา

ลางสังหรณ์ประหลาดผุดขึ้นในใจ

และก็เป็นเช่นนั้นจริง

มันคือระเบิด

รูปลักษณ์แตกต่างจากลูกระเบิดมือที่เคยเห็นในละครโทรทัศน์นิดหน่อย เจ้าสิ่งนี้ดูแวววาวกว่า ทั้งยังให้ความรู้สึกถึงเทคโนโลยีอันล้ำสมัย ส่วนเรื่องน้ำหนัก… เธอไม่เคยสัมผัสระเบิดของจริงมาก่อน จึงไม่อาจตัดสินได้ว่ามันเบาเกินไปหรือไม่

ระหว่างที่ออกแรงวิ่งสุดกำลัง ถูหรานยังคงสำรวจร่างกายตนเองอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งพบระเบิดรูปร่างเหมือนกันอีกสองลูกเท่านั้น

ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงสมอง

เสียงร้องคล้ายเด็กเล็กดังแว่วมาอีกครั้ง อสุรกายร่างมหึมาคล้ายไก่ก็ไล่ตามมาทัน

ถูหรานสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดสลักนิรภัยของปืนในมือ

ขณะที่เงาดำทะมึนของอสุรกายยักษ์ทาบทับร่างของถูหราน นิ้วชี้เรียวก็เหนี่ยวไกในทันที

ถึงจะไม่เคยกินหมู ก็ยังเคยเห็นหมูวิ่งไม่ใช่หรือ

หยุดฝีเท้าที่กำลังกระโจนหนี ถูหรานเหยียดแขนตรง ปลายกระบอกปืนเล็งไปยังอสูรบนท้องฟ้า “เปรี้ยง!” เสียงปืนดังสนั่น

กระสุนเจาะทะลวงเข้าไปในแผ่นหนังหนาของปีศาจไก่

ราวกับก้อนหินเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงในทะเลสาบ เกิดเป็นระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไป ถูหรานมิได้หยุดยั้ง ยังคงลั่นกระสุนอย่างต่อเนื่อง

“เปรี้ยง… เปรี้ยง… เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง”

เสียงกึกก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า สะท้อนชัดเจนในความเงียบสงัดของเชิงเขา

แรงถีบของปืนกระแทกร่างของถูหรานให้ถอยร่นไปทีละน้อย ข้อต่อข้อมือชาหนึบจนไร้ความรู้สึก

เธอยิงกระสุนออกไปทั้งสิ้นสิบสองนัด จนกระทั่งแม็กกาซีนว่างเปล่า

ทว่ามิใช่ทุกนัดที่จะแม่นยำ

เป้าหมายของเธอคือดวงตาและขาของอสุรกาย แต่กระสุนทั้งสิบสองนัดนั้น มีเพียงนัดเดียวเท่านั้นที่เฉียดถูกขาใหญ่เท่าท่อนซุงของมัน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งทะลุเข้าสู่ช่องท้องและปีก และอีกครึ่งที่เหลือกลับจั่วลม

ผลลัพธ์เพียงเท่านี้ ถูหรานก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งแล้ว

เมื่อปีกได้รับบาดเจ็บ ความสามารถในการบินของเจ้าปีศาจไก่ก็ลดลงในทันที มันเสียสมดุล หัวทิ่มลงสู่พื้นดินอย่างแรง ราวกับขุนเขาถล่มทลาย ฝุ่นดินฟุ้งกระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่ถูหรานที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรก็ยังสำลักไอ

ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำสัตว์ประหลาดอย่างสมบูรณ์ มันกรีดร้องแหลมแสบแก้วหู จนถูหรานต้องยกมือขึ้นกุมหู

มันยังคงกระพือปีกหวังจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่เป็นผล เลือดสีเขียวเข้มข้น หนืดเหนียว และส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ไหลทะลักออกจากบาดแผลอย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนเจ้าไก่ปิศาจจะยอมรับความจริงว่าตนเองไม่สามารถลุกขึ้นได้อีกต่อไป มันจึงหยุดดิ้นรน พลางเงยหน้าขึ้นร้องก้องไปยังท้องฟ้าเบื้องบนอย่างไม่หยุดหย่อน

เสียงร้องนั้นแตกต่างจากเสียงขู่คำรามใส่ถูหรานเมื่อครู่ ราวกับเป็นการเรียกหาบางสิ่ง

ถูหรานยืนอยู่ด้านข้าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้ปิศาจไก่ที่ยังคงร้องโหยหวน

สังหารมันด้วยระเบิดเสียตอนนี้ คงจะสบายใจกว่า

ถูหรานขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย มั่นใจว่าตนเองสามารถสังหารมันได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว เธอจึงกระชากสลักระเบิดออก แล้วขว้างมันออกไปอย่างรวดเร็ว แม่นยำ ราวกับจับวางเข้าไปในปากอันน่าสะพรึงกลัวที่ยังคงอ้าค้าง

จากนั้น เธอก็หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต