ช่างสง่างามเสียจริง!

ภายในใจของถูหรานอดไม่ได้ที่จะอุทานชื่นชม

สมแล้วที่เป็นเทพธิดา ทั้งงดงามและร้อนแรง

แต่เมื่อมองไปยังร่างสูงใหญ่กำยำของชายผู้นั้น ถูหรานอดหวั่นใจไม่ได้ว่าเรื่องราวอาจจะจบลงไม่สวยนัก

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ บุรุษผู้ถูกหยามเกียรติกลางฝูงชนย่อมไม่มีทางยอมราง่าย ๆ เขาหันขวับมา ดวงตาถมึงทึงจ้องเขม็งไปยังซีฉุนจือ “ซีฉุนจือ! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?!”

ซีฉุนจือยกมือสองข้างกอดอก แววตาเหยียดหยามพลางแสยะยิ้มเย็น “ใช่สิ ฉันมันเป็นโรคชอบสั่งสอนหมา โดยเฉพาะหมาที่คุมปากตัวเองไม่ได้ เห่าพร่ำเพรื่อ!”

เทพธิดาผู้นี้ร้ายกาจแม้กระทั่งคำพูดคำจา

ถูหรานคลายความกังวลใจลงได้เปลาะหนึ่ง เธอจึงยืนสงบอยู่ด้านข้าง คอยชมความวุ่นวายอย่างเงียบ ๆ

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นป้ายชื่อบนแขนของชายผู้นั้น

โจวหมิง

ไม่คุ้นชื่อ

แต่สิ่งที่คุ้นตาคือปืนที่กำอยู่ในมือของเขา เมื่อคืนเธอเพิ่งอ่านเจอในหนังสือ ปืนซุ่มยิงรุ่น 7—ซีรีส์ ปืนกระบอกนี้ถูกนำออกสู่ตลาดอย่างเป็นทางการเมื่อกว่า 30 ปีก่อน มีความแม่นยำและอานุภาพสูง แม้ว่าปืนซุ่มยิงในตลาดจะมีการปรับปรุงรุ่นไปแล้วนับสิบครั้ง แต่ปืนรุ่นนี้ก็ยังคงเป็นที่โปรดปรานของนักซุ่มยิงหลายต่อหลายคน ทว่าข้อเสียก็คือมันมีน้ำหนักถึง 7.5 กิโลกรัม ทำให้ไม่สะดวกนักในการนำไปออกสนามรบ

ถูหรานกวาดสายตาไปยังอาวุธในมือของคนอื่น ๆ ที่มาพร้อมกับโจวหมิง พบว่าอาวุธของพวกเขาแตกต่างกันไป มีเพียงโจวหมิงเท่านั้นที่เป็นนักซุ่มยิง ดูท่าทางแล้วนี่คงเป็นหน่วยย่อยที่มีหน้าที่และความชำนาญเฉพาะทางที่แตกต่างกัน

เมื่อวานนี้ถูหรานยังได้ศึกษาเกี่ยวกับกลไกการทำงานของโลกใบนี้มาบ้าง

ในโลกนี้ไม่มีประเทศ รัฐบาลกลางเป็นผู้ปกครองทุกสิ่ง

และฐานที่มั่นของรัฐบาลกลางก็คือผืนดินใต้เท้านี้—อาคารบริหาร

อาคารบริหารเป็นสำนักงานใหญ่ของทุกหน่วยงานในสังกัดรัฐบาลกลาง ยกตัวอย่างเช่น หน่วยสำรวจบุกเบิก ซึ่งเป็นหน่วยงานที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้ สำนักงานใหญ่ก็อยู่ที่นี่ หรือแม้แต่สถาบันวิจัย สำนักงานใหญ่ก็ตั้งอยู่ที่นี่เช่นกัน

บุคลากรที่ทำงานอยู่ที่นี่ ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล มีสถานะทางสังคมที่สูงกว่าพลเมืองทั่วไป และได้รับการดูแลสวัสดิการที่ดีกว่า

ยกตัวอย่างเช่น บ้านสองหลังที่อยู่ตรงข้ามห้องของเธอและซีฉุนจือ ก็เป็นของขวัญที่รัฐบาลกลางมอบให้หลังจากที่พวกเธอกลายเป็นผู้บุกเบิก หากอาศัยเพียงเงินเดือนของพวกเธอสองคน คงต้องรอไปอีกนานแสนนานกว่าจะมีเงินซื้อบ้านใกล้ใจกลางเมืองได้

ตราบใดที่พวกเธอไม่ผิดสัญญา สิบห้าปีให้หลัง บ้านสองหลังนั้นก็จะเป็นของพวกเธออย่างสมบูรณ์

รัฐบาลกลางใจกว้างกับข้าราชการมากทีเดียว

ซีฉุนจือไม่ได้คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับโจวหมิงไปมากกว่านี้

เธอทิ้งท้ายไว้เพียงว่า “ถ้าแกไม่พอใจนัก ไว้หาเวลามาดวลกันได้ ตอนนี้ฉันมีธุระสำคัญต้องรีบไป แกไม่มีสิทธิ์มาถ่วงเวลาฉัน”

กล่าวจบ เธอก็คว้าแขนถูหรานแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์โดยไม่หันหลังกลับไปมอง

“ก็แค่พวกนักขุดดินประสาอะไร ทำมาเป็นวางท่า!”

ก่อนประตูลิฟต์จะปิดสนิท ถูหรานได้ยินโจวหมิงสบถออกมาด้วยความโทสะ

เธอรู้สึกว่าโจวหมิงและซีฉุนจือต้องรู้จักกันมาก่อน ความแค้นเคืองที่ทั้งสองมีต่อกันนั้นรุนแรงเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่การผิวปากแซวเล่น ๆ

แต่สัญชาตญาณในการสังเกตสีหน้าท่าทางของเธอก็ยังดีอยู่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสงสัยใคร่รู้ เพราะเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวซีฉุนจืออย่างชัดเจน

ถูหรานคิดว่าจะกดชั้นเอง แต่กลับหาปุ่มไม่เจอ แถมยังไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ชั้นไหน

ขณะที่กำลังกระวนกระวายใจ ลิฟต์ก็เริ่มเคลื่อนที่ขึ้นเองโดยอัตโนมัติ

เสียงกลไกของปัญญาประดิษฐ์ดังมาจากมุมหนึ่ง “ผู้บุกเบิกซีฉุนจือ ผู้บุกเบิกถูหราน ห้องประชุม 721 เปิดแล้ว สมาชิกหน่วยสำรวจบุกเบิกมาถึงกันครบแล้ว กรุณาเร่งรีบด้วย”

ปรากฏว่าลิฟต์ของอาคารบริหารถูกควบคุมโดยปัญญาประดิษฐ์ทั้งหมดแล้ว สามารถจัดการชั้นที่จะไปถึงได้ตามกำหนดการเดินทางของแต่ละบุคคล

(จบตอนที่ 21)