ถูหรานหลับตาลงโดยไม่ลังเล เสียงหึ่งของเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่น แม้เธอจะสวมหมวกป้องกันเสียงแล้ว ก็ยังมีเสียงเล็ดลอดเข้ามาเล็กน้อย นอนไม่หลับ เธอจึงเริ่มทบทวนความรู้ที่ได้รับมาสองวันนี้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ ร่อนลงบนลานจอด ฮีโร่ทั้งสิบเอ็ดคนทยอยจัดสัมภาระและลงจากเครื่อง

มีเฮลิคอปเตอร์ลำอื่นมาถึงก่อนแล้ว จอดเรียงรายเป็นระเบียบอยู่บนพื้น

กองกำลังรักษาการณ์ของหน่วยปฏิบัติการจากรัฐเรกาเคน รัฐบาลกลาง ก็พร้อมสรรพอยู่ในระยะไกล มองไปสุดลูกหูลูกตาเห็นแต่สีดำทะมึน

ยังมีเฮลิคอปเตอร์ทยอยลงจอด ใบพัดหมุนวนก่อให้เกิดกระแสลมพัดจนต้นหญ้าบนสนามราบแทบไม่เงยหัว

รองเท้าบูทยาวของถูหรานเหยียบลงบนพื้นหญ้า แล้วเดินเข้าไปยืนในแถว

ผู้นำทีมมีสองคน คนหนึ่งชื่อหลี่เหวินชวน อีกคนชื่อเซี่ยซวี่

ถูหรานไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเซี่ยซวี่ที่ดูเหมือนจะเป็นคนของสถาบันวิจัย ถึงคลุกคลีอยู่กับทีมบุกเบิกทุกวัน แถมดูเหมือนจะมีตำแหน่งไม่ต่ำเสียด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เท่าที่เธอรู้มา คนของสถาบันวิจัยไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายในเขตแดน พวกเขาเพียงแค่อยู่ในห้องทดลองอย่างปลอดภัย รอให้ทีมบุกเบิกนำข้อมูลวิดีโอและวัตถุดิบสดใหม่กลับมาจากเขตแดนด้วยชีวิตก็พอ

แต่ครั้งที่แล้วที่เธออยู่ในเขตแดน เธอกลับเจอเขาจริง ๆ

ไม่เข้าใจเลย

ด้วยหลักการใช้ชีวิตของถูหรานในตอนนี้—ทุกสิ่งเพื่อความอยู่รอด เธอจึงไม่อาจเข้าใจการกระทำของเซี่ยซวี่ได้เลย

ผู้บุกเบิกทั้งหนึ่งร้อยคนมาถึงครบแล้ว เนื่องจากภารกิจในครั้งนี้

หนึ่ง คือ ค้นหาประตูอีกบานที่นำไปสู่เขตแดน สอง คือ จับกุมสายพันธุ์ต่างพิภพที่หลุดออกมา

ทีมถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นทีมเล็กยี่สิบคน นำโดยเซี่ยซวี่ เพื่อค้นหาประตูสู่เขตแดน

อีกส่วนหนึ่งนำโดยหลี่เหวินชวน เพื่อจับกุมสัตว์สายพันธุ์ต่างพิภพ

เพื่อความยุติธรรม โปร่งใส และให้ทุกคนมีสิทธิ์เลือก จึงยังคงใช้วิธีการประกาศตัวเลือกผ่านเครื่องมือสื่อสาร

เสียงติ๊ง ๆ จากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้น บนหน้าจอของทุกคนปรากฏตัวเลือกสองชื่อ “เซี่ยซวี่” และ “หลี่เหวินชวน”

ไม่ต้องสงสัยเลย ถูหรานกดปุ่ม “เซี่ยซวี่”

แน่นอนว่าเธอต้องเลือกตัวเลือกที่มีระดับความอันตรายต่ำที่สุด ในเวลาไม่กี่วินาที ทุกคนก็เลือกเสร็จสิ้น

ประกาศผล

มีเจ็ดสิบหกคนเลือกเข้าร่วมทีมของเซี่ยซวี่

ถูหรานถอนหายใจแผ่วเบา คิดในใจว่าทุกคนก็กลัวตายเหมือนกัน มีเธอเพิ่มมาคนก็ไม่เป็นไร ไม่มีเธอก็ไม่ขาด

ขณะที่เธอกำลังคิดเช่นนั้น เครื่องมือสื่อสารบนข้อมือก็สั่นสองครั้ง

หัวใจของถูหรานกระตุกวูบ เธอก้มลงมอง เห็นเครื่องหมาย “×” สีแดงเด่นชัดบาดตา

แล้วไง?

แล้วยังไงอีก?!

นี่เธอถูกเขี่ยออกมาแล้วเหรอ?!

“ระบบสุ่มเลือก ใครได้รับข้อความเตือนให้ตามผมมา ส่วนใครที่ไม่ได้รับ ให้ฟังคำสั่งของนักวิจัยเซี่ย” หลี่เหวินชวนยิ้มกว้างจนเก็บไม่อยู่ ฟันขาวที่สะท้อนแสงดูโอ้อวดเป็นพิเศษ

เขาสนุกที่สุดเวลาเห็นคนที่ไม่ต้องการเข้าร่วมทีมของเขา แต่กลับถูกโชคชะตาทอดทิ้งให้ต้องเข้าร่วม สีหน้าทุกข์ระทมนั้นช่างน่าขบขัน

ถูหรานก็เป็นหนึ่งในสมาชิกผู้มีสีหน้าทุกข์ระทม

ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่เดินไปยังด้านหลังทีมของหลี่เหวินชวน เธอเริ่มตั้งคำถามถึงความน่าเชื่อถือของการสุ่มเลือกของระบบนี้

สุ่มมาสองครั้ง ไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการทั้งสองครั้ง ของไม่ได้เรื่อง!

ในใจบ่นพึมพำไม่หยุด แต่ในความเป็นจริง เธอก็ยังคงต้องเดินตามหลี่เหวินชวนไปอย่างเชื่อฟัง

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง

รัฐเรกาเคนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของสี่สิบสองรัฐของสหพันธรัฐ อากาศจึงไม่ค่อยอบอุ่น

ทีมแปดสิบคนถูกแบ่งออกเป็นแปดทีมเล็ก ทีมละสิบคน

แต่ละทีมสามารถควบคุมกองกำลังรักษาความปลอดภัยของหน่วยปฏิบัติการจากส่วนภูมิภาคเรกาเคน รัฐบาลกลางได้ห้าสิบนาย

ถูหรานถูกจัดให้อยู่ในทีมสี่

(จบตอน)