ศีรษะของเธอบิดเบี้ยว ผิดรูปผิดร่างจนคอพับไปด้านข้างอย่างน่าสยดสยอง อสรพิษเลื้อยออกมาจากปากที่ฉีกขาดไปครึ่งหนึ่ง ทว่ามันสิ้นลมหายใจไปแล้ว เพราะลำตัวที่ยาวเหยียดของมัน ส่วนหัวจึงลากอยู่บนพื้นดิน

โลหิตสีเขียวเข้มข้นแผ่กระจายจากใต้เท้าของพวกเขา กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงกัดกร่อนพื้นดิน

ภาพตรงหน้าช่างนองเลือดเกินบรรยาย

“พี่หรานครับ พี่รู้ได้อย่างไรว่าเธอถูกสายพันธุ์ต่างพิภพสิง?” ติงไหน่ชิงเดินเข้ามาอยู่ข้างกายถูหรานตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววชื่นชมอย่างเปิดเผย

ถูหรานมองใบหน้าใสซื่อไร้พิษภัยตรงหน้า พลางหวนนึกถึงความเหี้ยมโหดยามที่เขาเหนี่ยวไกปืนเมื่อครู่ ก็อดที่จะอุทานในใจไม่ได้ว่า คนเรานั้นดูแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ

ในการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่ เส้นขนที่น่าสงสัยของนาญา ริเวร่าได้ร่วงหล่นลงบนพื้น ถูหรานก้มลงเก็บมันขึ้นมาแล้วยื่นให้ติงไหน่ชิง

“ขนของสุนัขทิเบตันมัสทิฟฟ์ ฉันเห็นมันติดอยู่บนตัวเธอ อีกทั้งกลิ่นคาวเลือดบนตัวเธอมันรุนแรงเกินไป ทั้งๆ ที่เธอบอกว่าเป็นคนกินมังสวิรัติ ฉันก็เลยสงสัยว่าเธอกำลังโกหก” ถูหรานปล่อยมือ ปล่อยให้เส้นขนนั้นร่วงหล่นสู่พื้น “จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอถูกสายพันธุ์ต่างพิภพสิงหรือไม่ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมสุดท้ายฉันถึงต้องจ่อปืนไปที่ด้านหลังของเธอ สายพันธุ์ต่างพิภพส่วนใหญ่จะไม่สามารถรักษาความสงบไว้ได้ในสถานการณ์ที่อันตรายมากๆ”

นั่นก็เป็นวิธีหนึ่งที่ซีฉุนจือใช้ทดสอบเธอในลิฟต์เมื่อครั้งก่อน

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเธอ ติงไหน่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ “พี่หรานครับ จมูกของพี่นี่สุดยอดจริงๆ ก่อนหน้านี้ผมเดินผ่านเธอมาสองสามรอบ ยังไม่ได้กลิ่นคาวเลือดแม้แต่น้อย แถมการสังเกตของพี่ก็ยอดเยี่ยมมาก ขนแค่กระจุกเดียวพี่ก็ยังสังเกตเห็น ผมนึกมาตลอดว่ามีแต่พวกผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนของหน่วยปฏิบัติการเท่านั้นที่จะสังเกตได้ละเอียดขนาดนี้”

“ยังมีอีกนะครับ พี่จำได้ด้วยซ้ำว่าขนของสุนัขทิเบตันมัสทิฟฟ์เป็นอย่างไร ในฐานะผู้บุกเบิกเหมือนกัน ผมยังไม่รู้เลยว่าสุนัขทิเบตันมัสทิฟฟ์หน้าตาเป็นอย่างไร” คำพูดของติงไหน่ชิงเต็มไปด้วยความชื่นชมถูหราน ราวกับเป็นแฟนคลับตัวยง

บทสนทนาของคนทั้งสองไม่ได้จงใจลดเสียงลง ดังนั้นเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่โดยรอบจึงได้ยินกันหมด ความดูแคลนที่เคยมีต่อถูหรานในใจก็พลันมลายหายไป

คนที่ช่างสังเกตได้ละเอียดถึงเพียงนี้ และยังสามารถควบคุมสติได้อย่างน่าทึ่งพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนยิงออกไปในฉากอันน่าสะพรึงกลัวที่สาวใช้ผู้นั้นบิดศีรษะไปด้านหลังได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

อย่างน้อยสำหรับพวกเขาแล้ว ตอนที่เพิ่งเห็นภาพที่เหมือนหลุดออกมาจากภาพยนตร์สยองขวัญนั้น พวกเขาก็แทบจะทำปืนหลุดมือไปแล้ว ถูหรานเพียงแค่ยิ้มบางๆ โดยไม่ได้กล่าวอะไร

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่ถูกส่งออกไปก่อนหน้านี้เพื่อใช้เครื่องสแกนความร้อนสำรวจสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในชนบท บัดนี้ได้รีบร้อนกลับมาแล้ว

พวกเขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นจึงรีบกลับมา เมื่อเห็นศพที่คุกเข่าอยู่บนพื้นดินและร่างของงูที่พันเกี่ยวกันอยู่ ก็ทั้งขยะแขยงและตกตะลึง

“พวกคุณเจอสายพันธุ์ต่างพิภพเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มแซ่หวังคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “สายพันธุ์ต่างพิภพครั้งนี้กลายเป็นงูไปแล้วเหรอเนี่ย”

“พวกนายเจอความผิดปกติอะไรบ้างไหม?” ถูหรานไม่ได้สนใจคำอุทานของพวกเขา

“ไม่มีครับ แต่พวกเราเจอศพของสุนัขทิเบตันมัสทิฟฟ์ตัวหนึ่ง”

กล่าวจบ ทหารยามหนุ่มก็นำภาพจากเครื่องสื่อสารฉายออกมา

ในมุมหนึ่งของห้องไม้ พบศพสุนัขทิเบตันมัสทิฟฟ์ที่ขาดวิ่น หัวขนาดใหญ่หายไปครึ่งหนึ่ง มองเห็นเนื้อสมองสีขาวโพลนเปรอะเปื้อนเลือดไหลนองพื้น ส่วนหลังที่หนาก็ถูกผ่าออก กระดูกสันหลังหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ถูหรานเพียงแค่เห็นภาพ ก็ราวกับได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงจนแทบจะอาเจียน

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมนาญา ริเวร่าถึงได้มีกลิ่นเหม็นคาวเลือดติดตัวรุนแรงขนาดนี้

(จบตอน)